ยังไม่อยากรัก

[ไผ่ Part]

ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีกิจกรรมนอกเวลากับเพื่อน คุณตัวติดเมีย จอมพลง้อสาว เฉินก็ไปดูงานแทนพ่อบ่อยๆ ส่วนผมก็เข้าผับบ่อยขึ้น

เข้ามาทำงาน ไม่ได้เข้ามาเที่ยวเพราะหุ้นส่วนที่มีอยู่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์

ตารางงานวันนี้คือการประชุมระหว่างคนสามคนในช่วงเย็น พี่ภูผากับพี่เนสรออยู่แล้ว พอผมมาถึงพี่เนสก็โยนเบียร์กระป๋องมาให้รับ

"เอาหน่อย หัวจะได้คล่องๆ"

"มันจะไม่คล่องมากกว่าครับ"

ผมนั่งลงบนโซฟา เปิดกระป๋องเบียร์กระดกดื่ม

"ไงวะ เมื่อวานส่งน้องแค่หน้าตึกแน่นะ"

เหล่ตามองพี่เนส มือชะงักก่อนจะดึงกระป๋องเบียร์ลงมาถือเอาไว้ตรงกลางหว่างขา

"ครับ"

"ทำไมมึงถามงั้น มึงเห็นน้องกูเป็นคนยังไง" พี่ภูผาถามติดตลก

"น้องมึงอ่ะคนดี แต่เอิร์ทจ้องเล่นน้องมึงอยู่ไง กูเลยคิดว่ามันจะเผลอเดินตามเอิร์ทเข้าไปในตึก"

"น้องเขาชอบไอ้ไผ่?"

"เออ เน่บอกกูตอนขับรถกลับ บอกว่ากำลังทำคะแนนจีบ เน่ยังคิดว่ากูถูกเอิร์ทซื้อให้ไม่ไปส่งแล้วให้ไผ่ไปส่งแทน"

"แล้วมึงไม่ชอบเขาเหรอ ก็น่ารักดีไม่ใช่เหรอ เอนเตอร์เทนต์คนดูก็เก่ง เรียกแขกได้เพียบกว่านักร้องคนเก่าอีก"

"นั่นดิ น้องมันสดใสดี คุยโคตรเก่งเลย"

"ผมยังไม่คิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เลยครับ"

"ตอบเป็นดาราเลยมึง" พี่เนสแซว

"ผมว่าเราคุยเรื่องงานกันดีกว่านะครับ"

เจอไอ้พวกนั้นแซว ยังหนีไม่พ้นมาเจอพี่ๆ แซวอีก ผมแม่งเหนื่อยใจ

"เออๆ กูจะเปิดโซน EDM เดือนหน้า เล่นลากยาวตั้งแต่หนึ่งทุ่มยันตีสอง ในนั้นจะมีแค่เบียร์ของเราจำหน่าย"

ในที่สุดก็เข้าเรื่องสักที

พี่ชายผมเปรยๆ มาสักพักแล้วว่าอยากขยับขยายผับ Crown กำลังติดลมบนและมีแววว่าจะไปต่อได้อีกยาวๆ โซน EDM นี้ก็เอาใจนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและพวกสายตื้ด ส่วนเบียร์ที่พูดว่าของเรา..

ความจริงมันคือของเขาคนเดียว พี่ภูผามีธุรกิจหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือเบียร์ยี่ห้อ Crown เขาเป็นไอดอลความสำเร็จของผมและผมก็กำลังเจริญรอยตามพี่ชายอยู่อย่างไม่เร่งรีบ

"ดี มึงคิดทำอะไร ไม่เคยเจ๊งอยู่แล้ว"

"คำนั้นอย่าให้ได้ยินอีก มันอัปมงคลเว้ย แล้วมึงต้องเข้ามาผับบ่อยกว่านี้นะ"

หวยมาออกที่ผมว่ะ

"ก็ถ้าว่างนะครับ"

"สาวก็ไม่มี มึงจะยุ่งอะไรตรงไหน.."

ก๊อกๆๆ

มีเสียงเคาะประตูขัดบทสนทนา พวกเราหันมองประตูก่อนมันจะอ้าออกแล้วมีคนโผล่หน้าเข้ามายิ้มแฉ่ง

"เอิร์ทเองค่า"

ผมย่นคิ้ว มาได้ไงวะ!!

"มาหาพี่เหรอเอิร์ท"

"มาหาพี่ไผ่ค่า เอาขนมมาส่ง เผื่อจะใจอ่อน"

น้องเอิร์ทวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาย่อตัวนั่งด้านข้างโซฟาแล้ววางถุงกระดาษลงบนหน้าขาผม

"ขนมทองม้วนสดหลังมอค่ะ ร้านนี้อร่อยมากนะคะ กินแล้วไม่ผิดหวังแน่นอน"

น้องยิ้มหวานแล้วก็วิ่งกลับออกไป มาไวไปไว ผมยังไม่ได้ตอบรับอะไรสักคำเดียว

ผมยกทองม้วนสดขึ้นมามองดูใกล้ๆ กลิ่นของมันหอมชวนน้ำลายหก ไม่เคยรู้เลยว่าทองม้วนมีแบบสดด้วย เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอาช้อนส้อมพลาสติกมาจิ้มแล้วยัดใส่ปาก

"อร่อยไหม"

เงยหน้ามองพี่ภูผาแล้วพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะยื่นมันออกไป "อร่อยครับ ลองกินดูสิครับ"

"กูว่าน้องมึงไม่รอดหรอก"

"กูก็ว่างั้น"

พี่ๆ ซุบซิบบางอย่างกัน ไม่รับขนมไปกิน ผมก็เลยกินคนเดียวจนหมดเพราะหิวอยู่พอดี

ประชุมเสร็จผมก็นอนหลับอยู่บนห้องนี้ หัวค่ำถึงจะลงมานั่งเล่นข้างล่าง วันนี้ชวนเฉินแล้ว แต่มันติดงาน ไม่มีเพื่อนดื่มก็ตั้งใจจะนั่งแปปๆ ก็กลับ

สายตาผมมองไปบนเวที ใบหูฟังเสียงร้องเพลงของนักร้อง เพลย์ลิสต์เพลงวันนี้หวานแหวว ใครไม่รู้ก็คงรู้โดยไม่ต้องถามใครว่านักร้องกำลังมีความรักหรือเปล่า

และคงไม่ต้องถามว่านักร้องขี้เมาแค่ไหน

ตั้งแต่ขึ้นร้องเพลง เธอรับแก้วจากลูกค้ามาดื่มมากกว่าห้าแก้วแล้ว โตไม่รู้จักโต ไม่เซฟตัวเองเลย

"อย่าพี่ๆๆ"

กระทั่งมีบางอย่างเกิดขึ้นหน้าเวทีและเสียงนักร้องห้ามปรามใครสักคนผ่านไมโครโฟน ผมรีบเดินไปตรงนั้นเพราะพี่เนสยังประชุมกับพี่ภูผาอยู่ ไม่มีใครดูแลวงดนตรีในตอนนี้

ผมเดินมาถึงก็คว้าข้อมือนักร้องให้ออกห่างจากไอ้ขี้เมาที่พยายามคุกคามด้วยการกระโดดขึ้นเวทีมาบังคับให้น้องดื่มเหล้าโดยมีมันป้อน

เอิร์ทถลาเข้ามาซุกซบหน้าอกผม ตอนนี้ไม่ได้สนใจว่าน้องเขาฉวยโอกาสกอดหรือเปล่า ผมสนแค่ว่าคนของ Crown จะปลอดภัยจากลูกค้าและลูกค้าก็มาใช้บริการอย่างมีความสุข

เรียกการ์ดให้มาควบคุมสถานการณ์ เปลี่ยนจากวงดนตรีสดเป็นการเปิดเพลงแทนไม่ให้บรรยากาศสะดุด

ผมพาน้องเอิร์ทมาหลังเวที ให้น้องนั่งลงบนเก้าอี้แล้วย่อตัวนั่งด้านหน้า สังเกตอาการที่น้องเป็น

มันแปลก..

"เป็นไงบ้าง"

"พี่ไผ่ หนูมึนมากเลยแล้วก็.. ครั่นเนื้อครั่นตัวค่ะ"

น้องเมาแน่นอน หน้าแดงเป็นปกติ แต่เหงื่อซึมหน้าผากเป็นเม็ดๆ ไม่น่าใช่

"ดื่มทุกแก้ว ดื่มแก้วลูกค้าด้วย ใครใส่อะไรมามั้งแกจะรู้ไหม"

เพื่อนน้องเอิร์ทกำลังเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ แต่ซับเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที

Shit! เปิดผับมาสามปี ไม่เคยมีใครกล้าเล่นสกปรกแบบนี้

"คงถูกมอม"

"หนูก็ว่างั้น เอาไงดีคะ"

มือเล็กวางลงบนบ่าผม ก่อนน้องเอิร์ทจะค่อยๆ ทิ้งศีรษะลงมาซบแล้วพึมพำเสียงสั่น "ไม่ไหวแล้ว.."

"กอดพี่"

ท่อนแขนเรียวเคลื่อนไปต่อโอบล้อมลำคอหนา ผมก็โอบอุ้มน้องเอิร์ทขึ้นแนบอกพาเดินมาทางด้านหลัง น้องซุกซบหน้าอกผมตลอดทาง

หากเป็นปกติผมคงถูกลวนลามหรือเจอคำพูดหวานแหววจนเลี่ยน แต่ตอนนี้แม้แต่จะเงยหน้าน้องยังไม่มีเรี่ยวแรง ลำตัวสั่นเทิ้มและ...น้ำตาไหล

ผมพาน้องมายังห้องพักด้านหลัง วางลงบนโซฟาน้องก็คว้ามือผมไปกอดแนบอก

"หนูมวนท้องแล้วก็.. เหมือนจะไม่สบาย"

ร่างกายของน้องเอิร์ทคงแข็งแรงเอาเรื่องถึงได้ดื้อยาอยู่บ้าง อาการที่เห็นจึงเหมือนคนไม่สบายและผมคิดว่าที่โดนน่าจะเป็นยาที่กระตุ้นให้มีอารมณ์ทางเพศ

"อดทนสักหน่อย อาการจะดีขึ้น เชื่อพี่.."

ผมหันไปหยิบผ้าเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะมาซับใบหน้านวล มืออีกข้างลูบเส้นผมสลวยแผ่วเบา

ตอนนี้ผมควรทำให้น้องสงบและไม่ทรมาน แม้ใจจะอยากต่อว่าและสั่งสอนให้รู้จักระวัง มีโอกาสเราคงได้คุยกันหรือไม่ผมจะขอให้พี่เนสช่วยเตือน

น้องเอิร์ทจ้องหน้าผมไม่ละหนี นานหลายนาทีก่อนดวงตาจะค่อยๆ ปรือลงปิดสนิท มั่นใจว่าน้องหลับใหลและสงบแล้วผมก็หยิบมือถือมาโทรหาการ์ดคนสนิทให้หาตัวเจ้าของเหล้าที่ผสมยามาให้ได้

เดี๋ยวพี่จะเอาคืนให้ แลกกับทองม้วนสดแล้วกัน

[ไผ่ End]