มันน้อยใจ

สรุปก็ไม่ได้ซื้อกิ๊ฟ ฉันจูงมือเนเน่ให้ออกมาจากร้านกิ๊ฟช็อป รีบเร่งเดินจนมาถึงผับก็มุ่งตรงเข้าห้องน้ำ แต่ก็ถูกเนเน่ดึงรั้งเอาไว้

"จะไปอึหรือร้องไห้ ถ้าข้อหลังแนะนำว่าอย่า.."

ข้อหลัง! ฉันเลยเปลี่ยนทิศทางจากห้องน้ำมาเป็นโต๊ะริมสุดที่อยู่ติดกัน

"ครั้งก่อนแกเคยพูดว่ามีประเด็บกับยัยนั่น สรุปว่ามีอะไรกันแน่"

"มันเรียนโรงเรียนเดียวกับฉันมา มันเป็นพวกชอบแทงข้างหลังเพื่อน"

"อ๋อ มันแย่งแฟนแก?"

"ไม่เชิง แต่มันรู้ว่าฉันปลื้มรุ่นพี่คนหนึ่งอยู่มากๆ แต่วันหนึ่งมันก็นั่งซ้อนท้ายรถเขาไปแล้วเปิดตัวคบกัน มันตั้งใจแย่งคนที่ฉันปลื้ม ฮึก!"

จู่ๆ น้ำตาก็ไหล ในอกบีบอัดเมื่อนึกถึงภาพที่ดาด้าเอาให้ดู

"กับพี่ไผ่ก็ด้วย มันกำลังจะมาแย่งคนที่ฉันชอบไปอีกแล้ว"

ฉันฟุบหน้ากับท่อนแขนของเนเน่ ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กถูกแย่งอมยิ้ม

มันก็ไม่ต่างกัน ดาด้าคงรู้มาจากไหนว่าฉันจองพี่ไผ่โซนวอ.เอาไว้ มันถึงจะมาแย่งไป

"แล้วครั้งนี้แกจะยอมแพ้มันหรือไง ชนะมันสักครั้งสิเอิร์ท"

"ก็ดูพี่ไผ่.. กับฉันไล่แล้วไล่อีก เข้าใกล้หน่อยก็เอาแต่จะผลักออก แต่กับยัยนั่นเซลฟี่หวานแหวว ฮึก.. ฮืก นอยด์อ่า"

"งั้นคืนนี้เปลี่ยนเพลย์ลิสต์เป็นเพลงเศร้า ระบายไปกับการร้องเพลงให้หมดแล้วก็เดินหน้าต่อ"

ผลแพ้ชนะมีแค่พี่ไผ่เป็นคนตัดสินและดูเหมือนแต้มฉันจะรองกว่าดาด้าอยู่มากโข

[ไผ่ Part]

นับว่าเป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีที่เพื่อนมาเยือนผับของผมกันแบบครบแก๊ง

เราสี่คนจับจองพื้นที่โซฟาบนชั้นสอง ตรงมุมนี้จะมองเห็นเวทีได้ชัดเจน

"กูบอกแอลกลับไม่เกินสามทุ่มครึ่ง"

"ไอ้คุณครับ ตอนนี้หนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว"

จอมพลยกนาฬิกาข้อมือให้ดู

"นั่นแหละว่ะ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น"

"ไปว่ามันแล้วมึงล่ะ" ผมถามจอมพล ตอนนี้มันก็ไม่ต่างจากไอ้คุณเลย

"สี่ทุ่มครึ่งว่ะ"

"พอกันแหละไอ้เหี้ย"

เฉินชี้ไปทางเวทีด้านหน้า

"เห็นว่าเกิดเรื่องกับน้องเขา อาการยังไม่ดีขึ้นเหรอวะ ทำไมทำหน้าเศร้าตามเพลงขนาดนั้น"

พวกเรามองไปยังเวที จะว่าไปก็คิดเหมือนเฉินแค่ไม่ได้ส่งคำถามหาใคร

เพลย์ลิสต์เพลงที่เป็นเพลงรักมาสักพักค่ำคืนนี้กลับกลายเป็นเพลงเศร้า นักร้องดูอินกับเพลงใส่อารมณ์และเรียกเสียงเฮลั่นด้วยประโยคเจ็บจี๊ด

แต่จะมีเรื่องอะไรให้น้องเขาเศร้า

บุกขึ้นมาหาผมถึงห้อง มาดูแลเช็ดตัว มาแอบจุ๊บแอบหอมแก้ม มานอนหลับอยู่ด้วยกัน แถมยังมาขโมยจูบผมไปด้วย ไหนจะการ์ดน้ำหอมนั่นอีก มีแต่น้องที่ได้กำไรจนน่าจะมีความสุข ทว่าก็ต้องยอมรับว่าน้องเอิร์ทดูเศร้าจริงๆ

"มึงไปพูดจาทำร้ายจิตใจน้องเขาอีกแหงๆ"

"ไม่ได้พูด" ผมรีบปฏิเสธจอมพล จะมากล่าวหาผมทุกเรื่องไม่ได้

"งั้นไปให้ทิปนักร้องดิ" มันยื่นเงินมาให้หนึ่งพันบาท

"ไปเองไอ้เหี้ย"

"มึงเป็นหุ้นส่วนผับ วันนี้กูมาอุดหนุน เซอร์วิชกูหน่อยไม่ได้เหรอวะ"

"ตีนไหม!"

มันกำลังแกล้งผม

"กูเอาไปให้แต่บอกว่ามึงฝากมากับมึงเอาไปให้แล้วบอกพวกกูฝากมา เอาอะไรดี"

พวกแม่งเห็นดีเห็นงามไม่มีใครทักท้วง แล้วผมจะไปเลือกอะไรได้นอกจากข้อหลัง เอาไปให้เองแล้วพูดเหตุผลเอง ดีกว่าให้จอมพลเอาไปให้แล้วพูดใส่ไฟผมจนยับเยิน

ผมเดินแทรกผ่านผู้คนเพื่อไปยังหน้าเวที สายตาจดจ้องผู้หญิงตัวเล็กแต่งตัวน่ามองดึงดูดสายตา น้องเอิร์ทไม่ได้แต่งตัวโป๊นุ่งสั้น น้องสวมใส่เสื้อสายเดี่ยวพอดีตัวสีขาวกับกางเกงยีนส์ทรงคาโก้ขากระบอกใหญ่ ทรงผมมัดครึ่งศีรษะติดกิ๊ฟหลากสีเป็นแนวยาวสองฝั่ง

ใช้คำว่าน่ารักได้เปลืองดี น้ำเสียงออดอ้อนพี่คะพี่ขาผมก็ว่าน่ารัก

ครั้นเดินมาหยุดหน้าเวทีน้องก็นั่งยองลงตรงหน้าเพราะคงจับจ้องกันอยู่ตลอดเวลา ดวงตาเศร้านั้นยังคงพามาสานสบทั้งที่มันควรจะซุกซนหวานหยด

ผมยื่นเงินในมือออกไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย น้องเอิร์ทเห็นเงินดวงตาก็เป็นประกาย แต่ก่อนน้องจะคิดไกล ผมโยกใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างใบหูเล็ก

"เพื่อนพี่ฝากมาทิป"

น้องเบี่ยงใบหน้ามามองริมฝีปากยู่ยื่นคล้ายแง่งอน

"ขอบคุณทิปจากแก๊งโซนวอ.ค่ะ หนูมอบเพลงต่อไปให้พวกพี่แล้วกันนะคะ"

แล้วน้องก็ผละออกพร้อมกับทำนองเพลงใหม่เริ่มต้นขึ้น... สาดเสียงหวานใสใส่ไมโครโฟนแต่ฟังดูโคตรเศร้าพอๆ กับความหมายของเพลง

ถ้าวันหนึ่งหายไป อยากรู้เหลือเกินว่าจะรู้สึกบ้างไหม

"กูว่าแปลกว่ะ" กลับมาหย่อนก้นนั่ง เฉินก็เอ่ยขึ้น

"เหมือนน้อยใจอะไรสักอย่าง เมียกูเคยเป็น"

คุณพยักหน้าเห็นด้วยกับจอมพลแล้วทุกสายตาก็หันมาจับจ้องผม

เหี้ยแล้วครับเพื่อน กูให้น้องเขาจูบขนาดนั้น จะมาน้อยใจอะไรอีก

[ไผ่ End]

ในที่สุดก็สอบเสร็จ ปิดเทอมฉันจะได้นอนดึกตื่นสายได้เต็มที่สักที ก่อนจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ ฉันกับเพื่อนเลยชักชวนกันนั่งรถแท็กซี่ไปกินชาบูที่ห้างสรรพสินค้า

ฉันวางเงินหนึ่งพันบาท มันคือทิปที่พี่ไผ่เอามาให้เมื่อคืนนี้ แวบแรกที่เห็นเขายื่นเงินให้ อาการนอยด์ในอกก็เหมือนจะสลายหายไป แต่พอเขากระซิบบอกว่าของเพื่อนไม่ใช่ของเขา อาการน้อยใจในอกก็วิ่งปู๊ดขึ้นมาเหมือนปรอทวัดไข้

"มาทำหน้างอใส่พวกฉัน พี่เขาจะรู้ไหมเนี่ย" วาวาเอาตะเกียบมาเขี่ยปากที่ยื่นยู่แง่งอน

"เดี๋ยวฉันโทรบอกให้เอาไหม"

"โทรบอกเขาก็ไม่สนใจหรอก" ฉันบอกมุก

"ร้องเพลงให้เขาเหมือนเมียงอนผัวไปตั้งเป็นสิบๆ เพลงเขายังไม่รู้เลย ปล่อยมันนอยด์ไปเถอะ"

เนเน่ผู้รู้ผู้ตื่นผู้เห็นทุกอย่าง เพื่อนมาเช็ดน้ำตาให้ฉันอยู่ตั้งหลายครั้ง ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงน้อยอกน้อยใจพี่ไผ่ขนาดนี้

ทำตัวเหมือนเมียที่ผัวไปเฟรนด์ลี่ใส่ผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่ผัวหยิ่งจะตาย แต่ทำไมผัวถึงได้เซลฟี่กับยัยดาด้าได้

ทำให้ชาบูแสนอร่อยไม่อร่อย นั่งเขี่ยลูกชิ้นในถ้วยเล่นก็มีแชทของเพื่อนเก่าส่งมา

บอมบ์บอกว่าถ้าว่างให้โทรกลับ ฉันเลยขอตัวเพื่อนออกมาด้านนอกร้านแล้วโทรหาบอมบ์ผ่านแชทเฟซบุ๊ค

[ขอบคุณที่ว่างนะ]

"ว่าไง มีอะไรเหรอ"

[อยากได้คนสวยๆ มาใส่ชุดบอลแล้วถ่ายแบบให้สักคน]

"แกเรียนวิศวะไม่ใช่เหรอ"

[อันนี้แข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรไง ทีมเราทำเสื้อกันขึ้นมาเองแล้วอยากทำโปสเตอร์โปรโมททีมสวยๆ มีแต่ผู้ชายมันไม่ดึงดูดสายตา แต่ถ้าได้นักร้องดังนามเอิร์ทต้องเรียกยอดไลค์ได้แน่]

"มีค่าแรงไหม"

[เพื่อนช่วยเพื่อนได้ไหมครับเอิร์ท]

"ขอค่าอาหารน้องหมาจรจัดสักหน่อยแล้วกัน แล้วแต่จะให้"

[โอเคเลย เดี๋ยวส่งเวลานัดหมายให้ในแชทนะ ขอบคุณครับเพื่อน]

บอมบ์วางสายไปทันที มีอะไรให้ทำก็ดี เผื่อจะเรียกกำลังใจให้จีบผู้ชายกลับมาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะฉันยังยืนยันว่าไม่อยากแพ้นังดาด้า