นางพยาบาลเต็มใจ

"แล้วมาเอาอะไรครับ"

อยากตอบว่า 'เอาพี่' แต่ฉันไม่อยากแกล้งคนป่วยมาก ดูจากสีหน้าและดวงตาฉ่ำแล้วเขาคงจะนั่งอยู่นานไม่ไหว

ฉันหยัดตัวขึ้นชันเข่า ยื่นสองมือไปแนบกับแก้มสากวัดอุณหภูมิ เพียงแตะต้องความร้อนก็ไหลเวียนมาให้สัมผัส

"ตัวร้อนมากเลยค่ะ กินยาหรือยังคะ"

"พี่เพิ่งตื่นตอนน้องมานั่นแหละ"

แสดงว่ายังไม่ได้กินอะไรเลย

"งั้นกินข้าวต้มแล้วก็กินยานะคะ"

ผละไปจัดแจงหาชามมาเทข้าวต้มใส่ เป่าไล่ความร้อนให้อุ่นก็วางลงตรงหน้า

"เจ้านี้อยู่แถวๆ ผับค่ะ คิดว่าน่าจะอร่อย"

พี่ไผ่พยักหน้าน้อยๆ ยอมกินง่ายๆ

เวอร์ชั่นป่วยดูน่ารักกว่าเวอร์ชั่นหยิ่งอีก

ระหว่างเขากินก็ไปรินน้ำเปล่าใส่แก้ว ตรงเคาน์เตอร์ครัวสะอาดสะอ้านเรียบร้อย มีข้าวของน้อยมาก แทบจะไม่มีของแห้งเอาไว้กินเล่นเลย

"แค้กๆๆ"

ฉันรีบถลาไปหาพี่ไผ่ ยื่นแก้วน้ำป้อนถึงปากคนสำลักข้าวต้ม พอดื่มน้ำเสร็จเขาก็ทำหน้าแหยงๆ แล้วมองไปที่ชามข้าวต้ม

"มีกระเทียมเจียว"

"มะ ไม่กินกระเทียมเจียวเหรอคะ"

"ไม่ชอบครับ"

"เดี๋ยวหนูเอาออกให้นะ พี่รอแปปนะคะ"

นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นแล้วก้มหน้าลงใกล้ชาม มองหาไอ้กระเทียมเจียวเจ้าปัญหา มันลอยอยู่เต็มไปหมดเลย กินไปตั้งหลายคำแล้วมั้งนั่น

"หนูสั่งมาให้ใหม่น่าจะง่ายกว่านะคะ"

ไม่มีเสียงตอบรับ ฉันเลยหันมองด้านข้าง แต่พบความว่างเปล่า พี่ไผ่หายไปพร้อมกับยาลดไข้ที่ฉันเอามาวางไว้ตรงนี้

มีห้องหนึ่งที่ประตูแง้มเอาไว้ ฉันเดินไปแอบส่องดูก่อนจะผลีผลามเข้าไป ในห้องมืดแต่ไม่สนิทเพราะผ้าม่านถูกแง้มเอาไว้ บนเตียงมีร่างสูงใหญ่นอนหงาย

ฉันเดินเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าเบาหวิว คุกเข่าลงข้างเตียงนอนแล้ววางมือแตะท่อนแขนหนา

"เช็ดตัวไหมคะ"

"ไม่รู้สิ.. แค่ยามันจะพอไหม"

แสดงว่าพี่ไผ่คงรู้สึกไม่ดีมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องตอบ

ไม่ต้อง ไปนั่งห่างๆ หรือไม่พี่ก็ไหว อะไรทำนองนั้น

"สักหน่อยแล้วกันนะคะ จะได้ดีขึ้นไวๆ แล้วมาถูกหนูจีบ"

"ไม่เช็ดแล้วดีกว่า"

"เช็ดเถอะค่า หนูอยากให้พี่หาย ขออนุญาตรื้อห้องนะคะ"

วิ่งวุ่นเปิดนั่นเปิดนี่จนเจอผ้าขนหนูผืนเล็กเอามาชุบน้ำหมาด รีบกลับเอามาซับใบหน้าคนหล่อ พี่ไผ่ปิดเปลือกตาลงแต่ยังไม่หลับเพราะบางจังหวะก็ลืมตาขึ้นมา

"ดื่มจนป่วยนี่ไม่ธรรมดาเลยนะคะ"

"ใครรายงาน" คนป่วยถามแล้วลืมตา

"เปล๊า! ก็บอกแล้วหัวใจอยู่ที่พี่ หนูก็ต้องรู้สิ"

"รู้ตัวว่าใคร เจ็บหนักแน่"

"ถึงว่าอยู่แก๊งตีนมหันตภัย"

ในขณะที่เช็ดตัวเขา ฉันก็มองสำรวจตามเนื้อตัวขาวสะอาดไปด้วยว่ามีรอยฟกช้ำหรือเปล่า ที่เพจลงข่าวว่าวันก่อนไปต่อยไปตีมา

"แล้วน้องไม่กลัวพี่หรือไง"

"น่ากลัวตรงไหนเหรอ เนี่ยๆ นอนไม่มีแรงแบบนี้ สู้หนูไม่ได้หรอก"

ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จิ้มนิ้วลงบนหน้าอกแกร่งสองจึก แต่ก็ถูกเขาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากออกห่าง

"เดี๋ยวติดไข้"

"ติดก็ดีพี่จะได้หายไง"

"ไม่ดีครับ"

"ไม่ดีก็ไม่ดีค่ะ เช็ดคอหน่อยนะคะ ร้อนมากเลย"

ผ้าผืนเล็กรูดมาตามลำคอสลับสองข้าง จะว่าฉันฉวยโอกาสเข้าใกล้เขาก็ได้ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่จะได้ใกล้ชิดพี่ไผ่ขนาดนี้

ฉันขยับเข้าไปใกล้ มองใบหน้าขาวใสหล่อเหลาไปพร้อมกับหัวใจเต้นตึกตัก คนอะไรตัวห๊อมหอม

"ได้กลับไปอ่านมาหรือยัง"

"อ่านอะไรคะ"

"โคนัน"

ซวยแล้วไง!

"อ่านแล้วค่ะ" อ่านบ้าอะไร

หนังสือการ์ตูนที่มีในห้องก็มีแค่หนูหิ่นอินเตอร์ ช่วงนี้อ่านหนังสือสอบด้วย แต่ฉันจะไม่แพ้ผู้ชายเด็ดขาด

"ไหนเล่ามา"

"ก็.. ตอนที่ร้อยสามสิบแปด คดีฆาตกรรมในโรงแรม.. นักสืบโมริคุงไปเที่ยวทะเลกับรันจังแล้วก็ไปเจอศพอยู่ในสระว่ายน้ำค่ะ โคนันก็ยิงปิ๊ว.."

ฉันจิ้มนิ้วลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเขา

"นักสืบก็หลับ โคนันก็สวมรอยแล้วชี้เป้าไปยังสาวสวยนุ่งบิกินี่ว่าเธอคือฆาตกรฆ่ากิ๊กสามี จบปิ๊ง"

"มั่วซั่ว"

พี่ไผ่ส่ายหน้าแล้วก็พลิกตัวหันหลังให้

"ก็ช่วงนี้หนูอ่านหนังสือสอบ.."

"งั้นก็กลับไปอ่านหนังสือ"

ฉันโผล่หน้าไปตรงต้นแขนเขา "ระหว่างหนังสือกับพี่ หนูเลือกพี่นะ"

"ไม่ต้องเลือก.." เขาเบี่ยงหน้ามาเจอฉันยิ้มแฉ่ง ก็หันหน้ากลับไปแล้วเอาหมอนอีกใบมาปิด

"มั่นใจว่าพี่ดีขึ้นหนูจะกลับแน่ๆ ค่ะ"

จุ๊บ! ฉันจุ๊บต้นแขนหนา

"นอนนะ หนูไม่กวนแล้ว"

ไม่กวนจริงๆ เพราะฉันออกมานั่งดูทีวีอยู่ด้านนอก อยากให้พี่ไผ่ได้หลับเต็มๆ สักตื่น ไม่ทำตัวซุกซนรื้อของด้วยเพราะไม่อยากถูกเขาต่อว่า

หนึ่งชั่วโมงฉันก็แอบย่องเข้ามาในห้อง พี่ไผ่ยังคงนอนตะแคงข้างกอดหมอนใบนั้น ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าเขาหลับไปแล้วและอาจจะหลับนานแล้ว

ฉันล้มตัวลงนอนข้างๆ ขยับเข้าไปใกล้ให้ได้มากที่สุดแล้วสอดมือจับกับมือที่วางอยู่ตรงหน้า

มือคนหรือมือยักษ์เนี่ย ตัวก็โตอย่างกับยักษ์ แค่นอนใกล้ๆ ก็รู้สึกอุ่น

ฉันชอบพี่ไผ่จังเลย ชอบเขามากๆ ที่เขาเข้ามาช่วยฉันในคืนนั้น ยิ่งทำให้ฉันฉุดตัวเองไม่อยู่

เขาก็เป็นคนดีและใจดีจริงๆ นั่นแหละ ความหยิ่งก็อาจจะเป็นอีกส่วนหนึ่งของนิสัยด้วยและฉันก็ชอบทุกอย่างที่เป็นเขา

'หายไวๆ นะ หนูไม่อยากให้พี่ป่วยเลย"

กระซิบกระซาบเสียงเบาแล้วเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจูบหน้าผากและจุ๊บแก้ม หลับสนิทแบบนี้พี่ไผ่ไม่มีทางรู้สึกตัว ฉันเลยนอนอยู่ตรงนี้ นอนมองหน้าเขา นอนจับมือเขาจนรับรู้ได้ว่าท้องฟ้ามืดสนิท..

เฮือก! แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งผุดลุกขึ้นนั่ง

ฉันเผลอหลับ!! ภายในห้องมีแสงไฟสีส้มของโคมไฟให้ความสว่าง คนป่วยไม่นอนอยู่บนเตียงแล้ว พี่ไผ่เจอว่าฉันแอบมานอนบนเตียงแบบนี้จะโกรธไหม

มีกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาจากด้านนอก ฉันโผล่หน้าออกมาเมียงมอง เขายืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียง

ยกสองมือลูบใบหน้าและจัดทรงผม สองเท้าเดินอย่างเชื่องช้าจนมาหยุดยืนตรงหน้าประตูกระจก

"พี่ตื่นนานหรือยังคะ"

"สองชั่วโมงแล้ว"

บุหรี่ในมือถูกจัดการ พี่ไผ่เดินกลับเข้ามาแล้วดึงแขนฉันให้กลับเข้ามาด้วยกันก่อนจะเลื่อนประตูกระจกปิด สัมผัสจากฝ่ามือแตะต้องเบาบางความร้อนลงแล้ว ดีใจจังที่เขาดีขึ้น