โกรธไหม

ใจจริงฉันไม่อยากหลับเลย แต่เพราะสัมผัสอ่อนโยนที่ลูบไล้ศีรษะของพี่ไผ่กลับทำให้ฉันหลับง่ายๆ ผสมผสานกับยาที่ออกฤทธิ์ให้ฉันทั้งง่วง ทั้งครั่นเนื้อครั่นตัว

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ไม่พบเจอพี่ไผ่แล้ว แถมยังพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่อะพาร์ตเม้นต์ มีเนเน่นอนอยู่ข้างๆ

พอฉันลุกขึ้นนั่งสะบัดศีรษะเรียกสติ เพื่อนก็ลุกตามมานั่งขยี้ดวงตา

"หายยัง"

"ไม่รู้สึกแล้ว"

"เฮ้อ! ดีแล้วล่ะ ฉันไม่บ่นแกนะ รอไปฟังพี่เนสบ่นทีเดียว"

"พูดให้ฉันเตรียมตัวเตรียมใจใช่ไหม ว่าแต่กี่โมงแล้ว แล้วทำไมฉันถึงกลับมาที่นี่"

"พี่ไผ่พามาส่ง กำชับให้ฉันอยู่ด้วยจนแกตื่นแล้วตอนนี้ก็ตีสี่จ้า"

"แล้วทำไมเขาถึงไม่อยู่เอง"

"เป็นแบบนี้แกยังจะเอา เดี๋ยวฉันก็เฆี่ยนแกให้หนัก"

"ก็มันเสียดายโอกาส ตอนนั้นฉันกอดเขา เขาอุ้มฉัน ได้ดมกลิ่นหอมๆ เขาลูบหัวฉันด้วย"

ฉันพยายามจะง้างปากพูดว่า.. อยู่กับหนูนะ

แต่ก็พูดไม่ออก

"เขาไม่ว่างมาอยู่กับแกหรอก ไปตามหาตัวคนที่ยื่นแก้วเหล้าให้แกกิน"

"แล้วตามหาเจอไหม"

"แกดื่มของคนที่ยื่นมาให้บนเวที น่าจะหาไม่ยากหรอก"

"ฉันทำวุ่นวายเลยใช่ไหม"

เนเน่ยักไหล่แล้วล้มตัวลงนอนต่อ

แต่ฉันนอนต่อไม่ลง คลานลงจากเตียงนอนมาหากระเป๋าสะพายจนเจอมันตกอยู่ปลายเตียง รีบค้นหามือถือออกมาดูแชทสีฟ้าว่าพี่ไผ่ออนไลน์อยู่หรือไม่

"สองชั่วโมงที่แล้ว เขาคงจะนอนแล้วมั้ง.."

อยากโทรหาแต่ก็กลัวพี่ไผ่จะนอนแล้ว ฉันเลยเปลี่ยนไปไถเฟซบุ๊คดูว่ามีใครแชร์เหตุการณ์ในผับบ้างไหม ปรากฏว่าไม่มีเลย แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะผับนั้นไม่ใช่ไก่กาที่จะปล่อยให้ตัวเองเสียชื่อเสียงง่ายๆ

ฉันถ่างตาอยู่จนเช้าก็ปลุกเนเน่ให้ตื่น เพื่อนขอกลับบ้านก่อนแล้วค่อยไปเจอกันที่มหาวิทยาลัย

แปดโมงฉันมาถึงสถานศึกษา แต่คณะวิศวกรรมศาสตร์คือเป้าหมายไม่ใช่คณะที่ตัวเองเรียน

ยืนรออยู่หน้าโซนวอ.เป็นชั่วโมง สมาชิกคนแรกก็เดินมา

"พี่เฉินคะ" ฉันถลาเข้าไปหาพี่เฉิน

เขาดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็คงจะจำฉันได้ถึงพยักหน้าหงึกๆ

"มาหาพี่ไผ่น่ะค่ะ มาหรือยังคะ"

"เดี๋ยวโทรตามให้ครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

พี่เฉินยกมือถือแนบหู รอสายไม่นานปลายสายก็รับ

"น้องที่จีบมึงมารออยู่โซนวอ. อืม.. เออ โอเค"

แล้วเขาก็วางสาย

"มันบอกว่ารอสิบนาทีและให้ยืนรอตรงนี้"

"ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"

ตรงนี้ก็ตรงนี้สิ รอตรงไหนก็ได้ขอแค่ได้คุยกับพี่ไผ่

สิบนาทีเกินนิดหน่อยพี่ไผ่ก็มาถึง ฉันร้อนรนในใจวิ่งสวนไปหาแล้วจับข้อมือเขา

"พี่โกรธหนูไหมคะ"

เขาหรี่ตาลงคล้ายสงสัย

"นั่นคือคำถามแรกเหรอครับ"

ฉันพยักหน้าหงึกๆ

"หนูผิดที่ไม่ระวังตัว หนูไม่อยากให้พี่โกรธ.."

ปึก! พลันประตูก็ถูกเปิดออกมา พี่เฉินแหงนหน้ามองด้านบนท้องฟ้าแล้วก้มลงมามองเรา

"แดดร้อนว่ะ"

เขาเดินกลับเข้าไปด้านในเปิดประตูอ้าเอาไว้ พี่ไผ่จึงเอียงศีรษะไปทางนั้นก่อนจะเดินนำไปก่อนให้ฉันเดินตาม

เข้ามาในห้องอ่านหนังสือการ์ตูนประตูก็ปิดลง พี่ไผ่นั่งลงบนโซฟา เหลือพื้นที่ให้ฉันนั่งลงข้างกัน

"จับได้แล้ว มันสารภาพว่าหยดยาในแก้ว ไม่ได้หวังเคลม แค่อยากเล่นสนุก"

ไอ้สารเลว!

"ทำยังไงกับมันคะ ส่งตำรวจหรือเปล่า"

"ใช้กฏหมู่ พอจะทดแทนแจ้งตำรวจได้ไหม"

"ในหมู่ไม่มีหนูน่ะสิคะ มีรูปมันไหมคะ เดี๋ยวหนูไปจัดการมันอีกรอบ"

"อยู่นิ่งๆ แล้วดูแลตัวเองให้ดี"

"พี่มาดูแลหนูน่าจะดีกว่าหนูดูแลตัวเอง"

วิ๊งๆๆ เสียงนี้อีกแล้วแหะ คนฟังหน้าตึงแล้วด้วย จีบไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยนะนังเอิร์ทบ้า

"ต่อไปจะร้องอย่างเดียว จะไม่ดื่มขณะร้องเพลงแล้วค่ะ"

"ประเด็นสำคัญคือไม่ควรดื่มแก้วที่คนอื่นยื่นให้ครับ"

"ค่ะ หนูจะจำไว้ว่าแก้วพี่ไผ่คนเดียวที่หนูดื่มได้"

"น้องเอิร์ท.. พี่อาจจะเลวกว่ามันก็ได้นะ น้องก็อย่าไว้ใจพี่"

"ถ้าพี่ไผ่ไว้ใจไม่ได้.."

ฉันจับมือใหญ่ข้างซ้ายมาวางตำแหน่งที่เขาลูบเมื่อคืน

"พี่คงไม่แค่นั่งลูบหัวหนูหรอกค่ะ เมื่อคืนหนูพร้อมให้พี่เป็นผีมาหลอกทุกท่าเลยล่ะ"

มือนั้นถูกเอามาแนบแก้ม ฉันเอียงแก้มเข้าหามือใหญ่

"แต่พี่ก็ไม่ฉวยโอกาส"

และพี่ก็ชักจะไม่ผลักไสหนูแล้วนะ

มือเขามาแตะต้องฉันอยู่นานสองนานขนาดนี้ ปกติคงดึงกลับคืน แต่วันนี้เขานั่งนิ่งแล้วเอาแต่จ้องตาฉัน

สงสัยแต้มรักของฉันจะขยับแล้ว

"ก็ถือว่าโชคดีของน้อง"

"ค่ะ โชคดีของหนู"

ที่เลือกชอบคนไม่ผิด

ก็อกๆ เสียงเคาะประตูห้องทำให้เราสะดุ้ง มือที่อยู่ตรงแก้มก็ชักกลับไป พี่ไผ่เดินไปเปิดประตูเพราะเขาน่าจะล็อกมันเอาไว้ แล้วก็เดินออกไป ได้ยินเสียงเพื่อนเขาพูดคุยกัน น่าจะมากันครบแก๊งแล้ว

"เอิร์ท.."

สามนาทีพี่ไผ่ก็ตะโกนเรียก ฉันกลายเป็นแมวแสนเชื่องรีบเดินออกไปหา สบตากับอีกสามคนอย่างจัง

"พี่แค่ถามมันว่าจะกินข้าวไหม ไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะ"

พี่จอมพลยิ้มเป็นมิตร

"แดกไม่แดก"

พี่คุณนั่งกางกล่องข้าวแล้วเงยหน้ามาถามพี่ไผ่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะนั่งกินข้าวด้วยกันเป็นประจำ ถึงต้องเรียกต้องถามไถ่

"เอาของกูมา"

พี่เฉินยื่นกล่องข้าวมาให้พี่ไผ่ เขารับมันแล้วยื่นมาให้ฉันอีกที

"พี่ไม่โกรธครับเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้อง มันมีผลกับตัวน้อง ไม่ได้มีผลอะไรกับพี่"

มาดีแล้วแท้ๆ ดูเขาปิดจบตอนให้ฉันสิ

ใจร้ายเป็นบ้าเลย

ฉันรับกล่องข้าวมาถือแล้วฝืนยิ้มให้เขา ในอกรู้สึกทั้งสุขและเศร้า อีกไกลแค่ไหนหนอ.. ถึงจะได้เข้าใกล้หัวใจของเขา

สามคนนั่งกินข้าว มีหนึ่งคนนั่งกินปาท่องโก๋ที่คุณถือติดมือมา จอมพลสบตากับคุณและเฉิน ตบท้ายด้วยการเบะปากใส่เพื่อนอีกคน

"ไม่ได้มีผลอะไรกับพี่ มึงก็พูดไม่รักษาน้ำใจผู้หญิงเลย"

ไผ่เหลือบตามอง ปากค่อยๆ เคี้ยว

"ตอนเรื่องกู มึงทำตัวเป็นคนดีฉิบหาย ใจดี มีน้ำใจ แต่พอเรื่องมึงเอง ในที่สุดมึงก็เผยธาตุแท้"

"ตอนไหนก็แท้เว้ย ตอนแดกกับพวกมึงอยู่ก็อยากเตะปากเรียงตัว คือความในใจแท้ๆ เลย"

ไผ่ย้อนคุณ

"ระวังเป็นหมาเหมือนพวกกูแล้วกัน"

"เสียใจด้วยว่ะ คงไม่มีภาพนั้นให้พวกมึงเห็นแน่นอน"

"ปากดีนี่แหละตัวดี.."

ปึกๆๆ คุยไม่ทันจบดี มีเสียงคุ้นเคยดังอยู่หน้าประตู เฉินสบถด่าวางช้อนแล้วเดินออกไปด้านนอก ตามด้วยไผ่ที่ถือปาท่องโก๋ตามออกไป เหลือสองคนนั่งกินข้าวไม่เดือดเนื้อร้อนใจที่มีคนมาแหย่รังตีนมหันตภัย

อีกไม่นานพื้นที่ตรงนี้ก็อาจจะมีสาม ปลดระวางความห้าวเพราะอยากเป็นคนดีของเธอ