ยิ่งใกล้ยิ่งชอบ

อยากจุ๊บเหม่งพี่แก้มหวานสามครั้งแล้วอวยพรให้ผู้รักผู้หลง

ฉันบอกเหตุผลกับพี่แก้มหวานตรงๆ ว่าอยากขอมานั่งกินข้าวด้วยเพราะอยากคุยกับพี่ไผ่ พี่แก้มหวานเธอโอเค ส่วนพี่จ๊ะจ๋าบ่นยับ

"เขาหยิ่งใส่แกก็น่าจะถอยแล้วไหม คนจีบแกเป็นร้อยเลยนะเอิร์ท"

"คนรักเป็นร้อย แต่เอิร์ทรักเขาคนเดียวนี่คะ"

รุ่นพี่สองคนสตั้น พี่แก้มหวานอ้าปากหวอจนฉันแกล้งหยิบขนมยัดใส่ปากเธอ

"แกมัน ไม่ได้เชื้อฉันแน่ๆ" พี่จ๊ะจ๋ารีบออกตัว

"เอาเถอะๆ ความรักมันห้ามกันไม่ได้หรอก อยากจีบเขาก็จีบ พี่ไม่ห้ามแล้วก็ช่วยแกเท่าที่ช่วยได้"

"ขอบคุณค่ะ ขอพื้นที่ว่างให้เอิร์ทได้นั่งด้วยตอนกินข้าวก็พอค่ะ"

"แกมีน้องนั่งด้วยแล้ว งั้นฉันไปแรดนะ"

"จะไปไหนคะ" ฉันรีบถามแบบว่าอยากเผือกมาก

"ไปเดินให้ผู้ชายจีบ แบร่"

พี่จ๊ะจ๋าแลบลิ้นใส่แล้วลุกออกไปจากโต๊ะ ไม่ทันได้คุยอะไรกับพี่แก้มหวานต่อก็มีผู้ชายสองคนเดินมา

ฉันรีบยิ้มกว้างให้พี่ไผ่ ไม่ได้คิดเหนียมอายใดๆ แม้เขาจะชะงักและปรับสีหน้าเป็นเย็นชาตอนสบตากันก็ตาม

ด้านได้อายอด ถ้าไม่ด้านก็อดได้ ฉันท่องไว้ในใจเสมอ

"พี่ซื้อขนมมาด้วยนะ เราลองดูก่อนว่าชอบไหม"

เสียงพี่จอมพลพูดกับพี่แก้มหวานตอนที่เขานั่งลงข้างเธอ พี่แก้มหวานก็ขยับก้นมาใกล้ฉัน เบียดนิดๆ ราวกับส่งสัญญาณให้ฉันขยับไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง

กรี๊ด! พี่แก้มหวานทำดี

ที่นั่งตัวยาวพี่ไผ่นั่งหมิ่นเหม่ก้มหน้าก้มตากดมือถือ ตรงกลางทีี่นั่งเป็นของฉัน อีกฝั่งว่างอาจจะนั่งได้อีกสองคน

เขาหยิ่งมากจริงๆ เอ๊ะ! หรือเขาอาจจะกลัว

บ้าหน่า! คนอย่างพี่ไผ่แก๊งตีนมหันตภัยเนี่ยนะจะมากลัว

"พี่คะๆ"

เอาล่ะ! ฉันควรเริ่ม

มือถือถูกยื่นไปด้านข้าง ใช้เสียงเรียกเขาแบบนุ่มนิ่มออดอ้อน

พี่ไผ่เหล่ตามอง แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

"ครับ"

เสียงเขานุ่มมาก มันเข้ากับลุคใจดีมีเมตตาที่ฉันเคยรู้ว่าเขาเป็น แต่พอถูกจีบเท่านั้นล่ะก็หยิ่งเลย

"อยากได้เบอร์พี่จริงๆ นะคะ ขอไม่ได้เหรอ"

"จะเอาไปทำอะไรครับ"

"ซื้อลอตเตอรี่ค่ะ หกตัวได้หนึ่งใบ อีกสี่ตัวที่เหลือเดี๋ยวหนูเอาวันเกิดตัวเองแถมไปซื้อใบที่สอง ถ้าถูกรางวัลที่หนึ่งหนูจะเอามาสร้างเรือนหออยู่กับพี่"

เหมือนได้ยินเสียงวิ้งค์ๆ อยู่รอบตัว ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวแม้แต่พี่สองคนฝั่งตรงข้ามที่ก็เบรคการจู๋จี๋กัน

พี่ไผ่หนักเลย... สตั้นเหมือนรุ่นพี่ฉันเป๊ะ

กระทั่งพี่จอมพลหลุดขำพรืดและพี่แก้มหวานตีมือฉันเบาๆ บรรยากาศปกติถึงได้กลับคืนมา

"เอิร์ท แกจะหาลอตเตอรี่ที่เลขหกตัวตรงกับเบอร์พี่ไผ่ได้เหรอ"

"ก็ถ้าหาไม่ได้ พี่ไผ่มาเป็นรางวัลที่หนึ่งให้หนูได้ไหม"

ได้ช่องหยอดผู้ชายอีกกรุบ เคยได้ยินว่าได้ผัวดีไม่ต่างจากถูกรางวัลที่หนึ่ง แต่ถ้าได้ผัวเป็นเขามันคือรางวัลแจ็กพ็อต

"เพื่อนพี่มันตกใจ แต่บ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน"

ปึก! มีเสียงบางอย่างดังอยู่ใต้โต๊ะ ฉันก้มมองก็ไม่เห็นว่ามีอะไร มีแต่พี่จอมพลที่ยังยิ้มล้อเลียนเพื่อนไม่เลิก

เพื่อนเขาก็ทำหน้าหยิ่งไม่เลิก

"สรุปได้ไหมคะ เบอร์อ่ะค่ะ.. อุ๊ย! หรือหนูลืมแนะนำตัว"

พี่เขาอาจจะไม่ให้เบอร์เพราะไม่รู้จักชื่อ

"หนูชื่อเอิร์ทค่ะ เรียนภาษาไทยปีหนึ่ง เป็นน้องรหัสพี่จ๊ะจ๋าเพื่อนพี่แก้มหวานแฟนพี่จอมพลเพื่อนพี่ไผ่อ่ะค่ะ อายุสิบเก้าปีแต่มีแฟนได้นะคะ พ่อตายแล้วแม่ก็ไม่หวงค่า"

"คนนี้ชื่อไผ่ เรียนวิศวะคอมปีสาม หล่อน้อยกว่าพี่ นิสัยเลวกว่า ขับรถสปอร์ตสีฟ้า บ้านรวย เป็นหุ้นส่วนผับ"

"อยากนั่งรถสปอร์ตสีฟ้าอ่ะค่ะ"

จบประวัติสั้นๆ ของพี่ไผ่จากปากพี่จอมพลฉันก็หันไปพูดกับเจ้าตัว

"อยากรู้ว่าเบาะจะนุ่มไหม"

"58"

"คะ?"

จู่ๆ พี่ไผ่ก็โพล่งขึ้นมา

"เบอร์มือถือสองตัวหลัง เอาไปซื้อแค่เลขท้ายสองตัวก็พอมั้ง"

"อุ๊ย! ตกใจหมดเลยค่ะ คิดว่าเป็นตัวเลขของอย่างอื่น"

พี่ไผ่ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนผู้ชายจะจับจุดได้ว่าฉันโยงไปเรื่องทะลึ่งก็รีบพิมพ์ขยุกขยิกในมือถือ

"หนูบันทึกไว้แล้วนะคะ แล้วอีกแปดตัวล่ะคะ.."

"ไปหาเอาเอง"

"ถ้าหนูหาได้ครบ พี่เป็นแฟนหนูเลยไหมคะ"

"ไม่เกี่ยว อย่ามาเนียนครับ"

"เอาเป็นว่า.. หนูอยากได้พี่เป็นแฟนนะ บอกไว้เลยว่าหนูจะจีบพี่"

ยิ่งได้มานั่งใกล้ๆ ยลโฉมความหล่อเหลาของพี่ไผ่ใกล้ๆ ฉันก็ยิ่งชอบ ยิ่งเขาหยิ่งฉันก็ยิ่งอยากจะวิ่งเข้าใส่ อยากรู้นักว่าผู้ชายหยิ่งคนนี้จะทนความน่ารักของฉันได้สักแค่ไหนกันเชียว

น่าเสียดายที่เวลาของฉันมีน้อย จำต้องผละออกมาก่อนที่พี่ไผ่จะกลับตึกวิศวะ เลิกเรียนฉันก็รีบกลับอะพาร์ตเม้นต์ ลงจากรถสองแถวก็มายืนอยู่หน้าปากซอย ตรงหน้ามีร้านลอตเตอรี่อยู่สองร้าน

ฉันกวาดสายตามองหาจนเจอเลขสองตัวสุดท้ายคือ 58 เหลือแผงละใบพอดีเลยเหมามาทั้งสองใบ เก็บใส่กระเป๋าสตางค์อย่างดีแล้วรีบกลับห้อง

วันนี้ฉันเคลียร์รายงานให้เสร็จตั้งแต่ในห้องเรียนเพราะจะเอาเวลาทั้งหมดมาตามหาเบอร์โทรของพี่ไผ่

"ยากจัง ตั้งแปดตัวเลยนะ"

แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งหน้าเศร้าอยู่ตรงระเบียงห้อง สุ่มโทรไปสามสิบเบอร์แล้วไม่ใกล้เคียงพี่ไผ่เลยสักสายเดียว

ฉันเปลี่ยนจากหน้าการโทรเป็นแชทสีฟ้า มีแชทที่ไม่ถูกเปิดอ่านมากมายเพราะฉันไม่ให้ความหวังใครด้วยการตอบ

เหมือนพี่ไผ่นั่นแหละที่เมินกันตั้งแต่ต้น ไม่เล่นด้วย ไม่ให้ความหวัง แต่ตราบใดที่มีลมหายใจก็เท่ากับว่าฉันยังมีหวัง

แชทสีฟ้าจึงถูกส่งสติ๊กเกอร์สีชมพูไปหาเขา

ยัยเอิร์ท โลกของเอิร์ท : สติ๊กเกอร์หัวใจ

ก็หวังว่าพี่เขาจะเปิดอ่านนะ