แชทหนักขวา

ตาลอยมองแชทหนักขวาอยู่จนถึงห้าทุ่ม ก็ตัดใจวางมือถือแล้วนอน วันนี้เขาไม่ตอบ ฉันก็แค่ไปต่อในวันพรุ่งนี้

อีกประมาณสองถึงสามสัปดาห์ก็จะปิดเทอมแล้ว ฉันรับงานร้องเพลงทั้งที่ก็ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ

พลังบ้าผู้ชายช่างน่ากลัวจริงๆ

ตอนกลางวันฉันแอบมาส่องดูว่าใครที่มากับพี่จอมพล เห็นว่าเป็นพี่เฉินก็ถอยทัพกลับไปหาเพื่อนที่โต๊ะด้านหลังตึกคณะ

"แห้วเหรอ"

หย่อนก้นนั่งลงปุ๊บ มุกก็ถามเหมือนเดินไปด้วยกัน

"พี่เฉินมา"

"เพราะแกไปนั่งด้วยเมื่อวานแหงๆ เลย"

"พี่เขาจะใจปอดขนาดนั้นเลยเหรอ ทีกับพวกคนที่เข้าไปกระตุกเท้าที่โซนวอ.วิ่งเข้าใส่ตลอดเลยนะ"

ฉันย้อนวาวา

"มันไม่เหมือนกันไหมแก"

"คืนนี้ไปร้องเพลงเดี๋ยวก็เจอ"

"ใช่ไหมล่ะ ฉันไปรอเจอเขาที่ผับก็ได้"

"ถ้าเขามาอ่ะนะ"

"แกอย่าดับความหวังฉันได้ไหมเน่"

"ก็พี่เขาไม่ได้มาประจำ เสี่ยงดวงเอาเถอะ"

"ก็เสี่ยงอยู่นี่แหละ"

แชทหนักขวาจนไหล่เอียงด้วย ขนาดส่งสติ๊กเกอร์ไปเมื่อเช้าอีกรอบพี่ไผ่ก็ยังไม่เปิดอ่านเลย

@Crown ผับ

ฉันไม่ได้กลับอะพาร์ตเม้นต์เพราะพกเสื้อผ้าที่ใช้ทำงานมาในกระเป๋าเป้ด้วย เลิกเรียนก็ตรงมายังผับเลย มาก่อนเวลาหลายชั่วโมงแต่สามารถเข้ามาในผับได้เพราะใช้เส้น

เส้นของพี่เนสพี่ชายเนเน่ พี่เนสเป็นหุ้นส่วนผับร่วมกับเพื่อนของเขา มันเป็นความบังเอิญหรือพรหมลิขิตก็ไม่รู้ ก็เพื่อนพี่เนสคือคุณภูผาพี่ชายพี่ไผ่

สามคนนี้เขาเป็นหุ้นส่วนผับ Crown กัน

พี่ไผ่ถึงโผล่มาให้ฉันเจอที่ผับสามครั้งแล้ว

"ไงเอิร์ท เตรียมเสียงมาพร้อมแล้วใช่ไหม"

มาถึงก็เจอะเจอพี่เนสกำลังนั่งคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ที่ยังไม่เปิดให้บริการ เขาหล่อ เขาสูง เขาดูแบดบอย ใบหน้าละม้ายคล้ายพี่ไผ่ในวัยแตะสามสิบอะไรแบบนั้น

ฉันกับเนเน่พนมมือไหว้ทั้งพี่เนสและคุณภูผา พวกเขาก็รับไหว้พวกเรา

"เอิร์ทพร้อมมาตั้งแต่เมื่อวานซืนโน้นเลยค่ะ"

"แต่พี่ไปจ่ายเงินวันมะรืนนะ"

"ได้ค่ะ เอิร์ทคิดดอกลอยร้อยละสิบ โอเค๊!"

ฉันยกนิ้วขึ้นมาทำท่าโอเค แต่พี่เนสกลับทำหน้าแหยงๆ

"กูคิดผิดไหมวะเนี่ย"

"มึงสู้น้องเขาไม่ได้ก็อยู่เงียบๆ"

คุณภูผาแซวเพื่อน หูตาแพรวพราวต่างจากคนน้อง ดูไม่หยิ่งด้วย

"เออ สู้ไม่ได้สักคนเดียว ไปหาข้าวกินป่ะ เดี๋ยวพี่สั่งแม่ครัวทำให้"

"อือ คิดว่าจะชวนน้องคุยยันขึ้นเวทีเลย"

เนเน่พูดประชดแล้วจับจูงมือฉันเดินผ่านพวกเขาไปยังโต๊ะตัวหนึ่ง ฉันเห็นสายตาของพี่ภูผามองตาม แน่ๆ คือสายตานั้นไม่ได้วางไว้ที่ฉัน

"เฮ้อ! เดี๋ยวก็เอาข้าวกะเพรามาให้กินอีก"

นั่งลงปุ๊บเนเน่ก็บ่นปั๊บ

"บ่นแบบนี้คือ?"

"พี่เนสบอกมันกินง่าย แม่ครัวก็ทำง่าย"

"ไม่ลองบอกพี่ภูผาล่ะว่าอยากกินอะไร พี่แกไม่ให้กิน แต่คนนั้นอาจจะหาให้แกกินก็ได้"

"พอกันนั่นแหละ ไม่งั้นจะเป็นเพื่อนกันมาได้ตั้งหลายปีเหรอ"

"แล้วแบบนี้ พี่เนสก็ต้องรู้จักพี่ไผ่ดีเลยสิ"

"ก็คงใช่ เหมือนที่พี่ชายเขาก็คงรู้จักฉันดี"

"หรือฉันจะมาเข้าทางพี่เนสดี"

"เข้าทางพี่ไผ่ดีสุด แกจีบพี่ไผ่ก็ต้องเข้าหาเขาสิ"

"แล้วแกว่าคืนนี้เขาจะมาไหม"

"เดาว่าช่วงนี้จะมาบ่อยเพราะเห็นว่ากำลังจะมีโปรเจคต์ขยับขยาย เข้ามาประชุม เข้ามาดูแนวโน้มของลูกค้าแล้วก็ดูกลุ่มเป้าหมายอะไรแบบนั้น"

"คืนนี้ฉันต้องได้อะไรติดไม้ติดมือไปบ้าง"

"อย่ามองผู้ชายจนร้องผิดคีย์ก็พอ"

แล้วฉันก็จะร้องแต่เพลงรักด้วย

นั่งเล่นนอนเล่นจนถึงเวลาผับเปิดให้บริการ เสียงเพลงและบรรยากาศเปลี่ยนจากเงียบเหงาเป็นครึกครื้น ลูกค้าชุดแรกส่วนใหญ่จะเป็นคนมีอายุ ควงภรรยาหรือกิ๊กมากินข้าวฟังเพลง

ฉันนั่งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะข้างเวทีมองผู้คนเดินเข้าออก พอถึงช่วงหนึ่งทุ่มครึ่งบรรยากาศก็เปลี่ยนไป เพลงเริ่มเปลี่ยนโหมดเป็นเพลงร็อก โต๊ะรับประทานอาหารถูกกระจายออกให้มีพื้นที่ยืนได้ ช่วงอายุของลูกค้าเปลี่ยนเป็นวัยรุ่น จากง่วงๆ ก็เริ่มตาตื่น

"เอิร์ท ดื่มหน่อยไหม"

แก้วค็อกเทลถูกยื่นมาตรงหน้า ฉันรีบรับมันมาถือกลัวเจ้าของมือดึงกลับ

"ไม่กลัวเอิร์ทเมาเหรอพี่เนส"

"เมาก็อดค่าแรง"

"เจ็บจี๊ดกว่าดอกลอยอีก"

ฉันจิบค็อกเทลเบาๆ ใช้ลิ้นชิมรสชาติความหวานปนขมของมันแล้วหลับตาปี๋ยิ้มแป้น

"อร่อยจัง มีให้ดื่มฟรีไม่อั้นไหมคะ"

"จะดื่มอะไรก็บอกคนโน้นได้เลย"

พี่เนสพยักเพยิดหน้าไปทางเคาน์เตอร์บาร์

หัวใจฉันเต้นตึกตักขึ้นมาทันที ริมฝีปากยิ้มกว้างดีใจที่ในที่สุด พี่ไผ่ของฉันก็มา

"บอกพี่ไผ่แล้วได้ดื่มฟรีเหรอค้า"

"อือ ก็บอกว่าเป็นนักร้องวงพี่ มันไขี้งกหรอก"

"งั้นเอิร์ทไปเทสเลยนะว่าขี้งกไหม"

"เดี๋ยว.."

พี่เนสดึงแขนรั้ง ยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้หน้า

"อย่าเมา"

"ไม่เมาจนกว่าจะทำงานเสร็จค่ะ"

"แสบว่ะ"

ได้ยินเสียงพี่เนสพูดตามหลังแว่วๆ แต่ฉันไม่สนใจแล้วรีบเดินแทรกผ่านผู้คนตามโต๊ะจนมาถึงเคาน์เตอร์บาร์ ฉันวางสายตาเอาไว้ที่พี่ไผ่ตั้งแต่เดินก้าวแรกจนก้าวสุดท้าย ออร่าความหล่อสะท้อนดวงตาจนมาหยุดยืนข้างเขาแล้วยิ้มหวาน

"จีบหุ้นส่วนผับ ดื่มฟรีได้ไหมคะ"

พี่ไผ่ไม่ได้ตกใจที่ฉันโผล่มา เขากึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งวางบนเคาน์เตอร์และมีแก้วอยู่ในมือ ท่วงท่าตกสาวสุดๆ ตกฉันได้แล้วหนึ่ง

"มาเที่ยวก็ไปซื้อดื่มครับ"

ไหนว่าไม่ขี้งกไง

"พี่เนสเป็นเพื่อนกับคุณภูผาพี่ชายพี่ไผ่ เป็นพี่ชายเพื่อนหนูด้วยแล้วก็เป็นหัวหน้าวงที่หนูมารับจ็อบเป็นนักร้อง พี่เนสบอกว่าพี่ไผ่ใจดีให้นักร้องดื่มฟรีอยู่แล้ว ใช่ไหมคะ"

เหมือนเขาจะถอนหายใจทั้งที่ใบหน้ายังเรียบเฉย ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์

"อะไรก็ได้ที่เหมาะกับน้องเขา"

"ไม่มีอะไรเหมาะกับหนูเท่าพี่ไผ่หรอกค่า"

ฉันรีบแทรกแล้วขยับตัวไปยืนใกล้ สูดดมกลิ่นหอมของน้ำหอมผู้ชายยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เขาเท่าตัว