เส้นดี

@ร้านจิ้มจุ่ม

คนที่นัดมาปาร์ตี้หม้อดินคือจอมพลที่อยากพาแก้มหวานผู้หญิงที่เขากำลังเร่งทำคะแนนจีบมาชดเชยที่ครั้งก่อนพาไปกินชาบูแล้วเกิดเรื่อง

แต่ชักชวนเพื่อนมาด้วยก็หวังจะให้เพื่อนช่วยปั้นคะแนนความดีให้เขาหน่อย

ทว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย ต่างคนต่างกิน คุณก็จู๋จี๋กับแอลลี่แฟนสาว เฉินก็เอาแต่กดมือถือ ไผ่ก็เอาแต่โยนผักใส่หม้อ

"ดูอะไรอยู่"

จอมพลถามแก้มหวาน เธอเอาแต่จ้องหน้าจอมือถือ

"แชทของรุ่นน้องค่ะ ส่งมาถามหาพี่ไผ่"

ไผ่เลิกคิ้วพร้อมคำถาม

"ถามหาพี่เหรอ"

"ค่ะ น้องเอิร์ทอยากได้เบอร์โทรพี่ไผ่ค่ะ ฝากแก้มมาขอด้วยค่ะ"

"น้องที่มันว่าล้นๆ น่ะเหรอ" จอมพลจำได้

"ใช่ค่ะ.."

แก้มหวานได้แต่ยิ้ม ไม่กล้าพูดตื้อต่อเพราะท่าทางนิ่งงันของไผ่เป็นคำตอบได้ดี

"มันไม่เคยคุยกับสาว มันติ๊ส"

คำตอบกระซิบอยู่ข้างใบหู คงมีแค่เพื่อนที่รู้ว่าลักษณะนิสัยของไผ่เป็นอย่างไร ชอบอ่านหนังสือการ์ตูน มีมุมของตัวเอง หากจำเป็นถึงจะออกงานสังคม ชอบทำตัวเหมือนคนใจดี ชอบเสนอหน้าช่วยเพื่อน ช่วยแฟนเพื่อนก็เคย ใครยิ้มให้ยิ้ม ดูเป็นคนดีที่สุดในกลุ่ม

ข้อหลังก็ใช่นั่นแหละ พวกเขาไม่เถียง อย่างน้อยก็เรื่องใจเย็นที่ไผ่มีมากที่สุด

มันเสียอยู่อย่างเดียว ใครเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตรมันจะวิ่งหนี ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงสวย

"สวยไหมคะพี่แก้ม ขอแอลดูหน้าหน่อยได้ไหมคะ"

แอลลี่แฟนคุณขอดูรูปถ่ายของคนที่ขอเบอร์ไผ่

แก้มหวานจึงหันหน้าจอมือถือให้ดู

"เอิร์ทช่องยัยเอิร์ทนี่คะ"

"ช่าย รุ่นน้องพี่เองค่ะ"

"เธอน่ารักนะคะ แอลชอบดูคลิปเธอร้องเพลง"

"ไหนเปิดให้พี่ดูหน่อย" คุณยื่นมือถือให้แอลลี่เปิดคลิปร้องเพลงของเอิร์ท พลันเสียงร้องเพลงแสนไพเราะก็ดังขึ้น

ไผ่แอบชะงักเพราะรู้สึกคุ้นน้ำเสียงหวานแหววเหลือเกิน

"ไม่ให้อ่ะดีแล้ว มันไม่เหมาะกับเขาหรอก"

เฉินนั่งเงียบอยู่นานโพล่งขึ้น

"มึงเจอก่อนค่อยพูด ล้นแบบนั้นกูก็ไม่เอา"

ครืดๆ มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นสะเทือน ไผ่ล้วงหยิบเอามาดูแชทสีฟ้าที่ถูกส่งมาจากเฟซบุ๊ค..

'ยัยเอิร์ท โลกของเอิร์ท'

ขอเบอร์โทรหน่อยสิคะ อยากหยอดตู้โทรหา หนูอยากคุยกับพี่นร้า

ไผ่เม้มริมฝีปากคิ้วขมวด ผู้หญิงอะไรวะ หัวรุนแรงจัง

@ห้องเอิร์ท

ถูกเมิน! ฉันถูกพี่ไผ่เมินแชท อ่านแล้วไม่ตอบหมายความว่าไงคะพี่

"หยิ่งจริงๆ ด้วย"

หน้าตาใจดี ท่าทางใจดี ไม่คิดเลยว่าเขาจะหยิ่ง

แต่ความหยิ่งของผู้ชายคือความท้าทายของชีวิต

ฉันมันยัยเอิร์ทสายตื้ออยู่แล้ว

พรของป้าเลี้ยงหมาจรศักดิ์สิทธิ์น่าดู อีกวันเนเน่ก็มาดีลให้ฉันรับจ็อบร้องเพลงต่อยาวจากของเดิม เพราะนักร้องคนเดิมเส้นเสียงอักเสบอย่างรุนแรง ยาวที่ว่าคือสี่คืนต่อสัปดาห์ สลับวนเวียนกับนักร้องอีกคนที่ทางวงดีลมาไว้สำรองเช่นกัน

เดอะแก๊งเด็กภาษาไทยปีหนึ่งเวลาพักเบรคชอบมานั่งอยู่หลังตึกคณะศิลปศาสตร์ มุกกับวาวากำลังนั่งหวีดผู้ชายซี่รี่ส์วาย สองคนนี้เป็นสาววายตัวยง เนเน่เป็นสาวติ๊สชอบดูคลิปสารคดีท่องโลกหรือไม่ก็พวกสิ่งลึกลับภายในโลก

ส่วนฉันตอนนี้มุ่งแต่จะจีบผู้ชาย ในเมื่อผู้ชายหยิ่งใส่สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือรัวไลค์ทุกรูปในไอจี มันจะไปแจ้งเตือนที่พี่ไผ่ให้เห็นไอจีของฉันแน่นอน

"ดูพี่บาสดิ น่ารักเนอะ"

มุกสาดหน้าจอมือถือมาให้ฉันกับเนเน่ดูพระเอกซี่รี่ส์วายที่กำลังโด่งดังมีคู่จิ้นอยู่ในขณะนี้

"คนนี้เคยมาที่ Crown ตั้งหลายครั้ง" เนเน่ตอบแค่นั้นก็ก้มหน้าลงดูคลิปใต้ท้องทะเลต่อ

"เหรอๆ แบบนี้พวกเราไปสิงกันอยู่ที่ Crown ไหมเผื่อจะเจอ"

"อายุไม่ถึงนะ"

ยังคงเป็นเนเน่ตอบ จนมุกกับวาวาสงสัยว่าฉันทำอะไรอยู่ถึงไม่สนใจเพื่อนจึงชะโงกหน้าเข้ามาดูที่หน้าจอ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปกดไลค์ในเฟซบุ๊คของพี่ไผ่แล้ว

"เรียกร้องความสนใจสุดๆ อ่า"

"ก็เขาเมินแชทฉัน มันก็ต้องเรียกร้องแบบนี้นั่นแหละ"

วาวาเอามือมาตะปบหน้าจอมือถือให้ฉันหยุดกด เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วเรียกสติฉัน

"อยากให้เข้าถึงง่าย ทำไมไม่ใช้ของที่มีให้เป็นประโยชน์"

"ยังไง"

"พี่แก้มไง เกาะขาอ้อนวอนขอเป็นติ่งเธอสักวัน"

"ใช่ๆ พี่จอมพลมากินข้าวที่นี่ แกก็หน้าด้านขอนั่งแจมเลยไง" มุกเสริมทัพ

"จริงด้วย ทางลัดย่อมดีกว่า"

ฉันก็เพิ่งจะคิดได้ว่าพี่แก้มหวานสามารถเป็นบันไดให้ได้ไม่เพียงแต่ขอให้เธอช่วยเรื่องเบอร์โทร

ดูแล้วงานนี้ฉันมีสิทธิ์ชนะนะ

@โซนวิศวะ

ในห้องที่อดีตเคยเป็นห้องนอน วันนี้กลายเป็นห้องอ่านหนังสือการ์ตูนของไผ่ ชั้นหนังสือสองชั้นแน่นเอี๊ยดไปด้วยหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มเล็ก

ไผ่ชอบอ่านมันมาตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบเอ็ดปีก็ยังไม่เลิกที่จะชื่นชอบ บางเรื่องอ่านวนสิบรอบแล้ว บางเรื่องอาจจะถึงร้อยรอบ

ทว่าเสียงแจ้งเตือนมือถือดังติดๆ กันกวนใจเขา

ไผ่ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบมันมาดู เป็นแจ้งเตือนทั่วไปยามมีคนกดไลค์หรือคอมเม้นต์ ปกติเขาปิดการแจ้งเตือน ไม่รู้ว่าวันนี้มันรวนหรือไงถึงมีเสียงดังขึ้นมาถี่ๆ

"เอิร์ท.. อีกแล้ว?"

คนชื่อเอิร์ทมากดไลค์ไอจีและโพสต์เฟซบุ๊คจนช่องแจ้งเตือนมันมีแต่รูปโปรไฟล์ของเธอลากยาวลงมา

เจอคนเข้าหาก็มาก แต่ไม่มีใครดูบ้าขนาดนี้เพราะแค่เขาไม่เล่นด้วยเพียงสบตา ก็ไม่มีใครที่จะกล้าเข้าใกล้อีก

"ไอ้เด็กกวนส้นตีน"

เสียงเฉินลอยมาจากด้านนอก ไผ่โยนหนังสือไว้บนโซฟา เก็บมือถือเข้ากระเป๋ารีบร้อนเดินออกมาเพราะคิดว่าคงมีเรื่อง

"อะไรวะ"

"ไอ้พวกถาปัตย์อีกแล้วดิ มายืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าประตูโน้น กูเพิ่งจะกินข้าวนะเว้ย ไม่คิดจะให้มันอยู่ในท้องกูนานๆ เลยหรือไง"

ไผ่เดินไปเปิดประตู มองไปยังทางเดินที่ตอนนี้เห็นแต่คุณกับจอมพลเดินมา

"พวกมึงเห็นใครไหม"

"พวกมันเห็นพวกกูก็วิ่งกันไปหางจุกตูด"

จอมพลตบบ่าไผ่แล้วเดินแทรกเข้ามาภายในโซนวอ. คุณยักไหล่แล้วเดินตามหลังเข้าไป ประตูจึงถูกปิดลง สี่หนุ่มเพื่อนซี้มานั่งอยู่ตรงโซฟา ตัวอาคารด้านนอกรกร้าง ด้านในไม่ต่างจากสวรรค์เพราะมีเฟอร์นิเจอร์ทุกสิ่งอย่างครบครัน

ก่อนนี้โซนวอ.เป็นสถานที่ที่จอมพลชอบพาสาวๆ มาขึ้นสวรรค์ แต่ตอนนี้เขาหยุดหมดทุกอย่างและก็กำลังจะลากเพื่อนไปหาคนที่เขาหยุดด้วยที่ตึกคณะศิลปศาสตร์

"ไอ้เฉินไปกับกูไหม"

เฉินชูมือถือให้ดู "คุยงานอยู่ว่ะ"

งานเกี่ยวกับบริษัทออแกไนเซอร์ของครอบครัวที่บางงานเขาก็เอาตัวเข้าไปเอี่ยวบ้าง

จอมพลมองไปยังคุณที่คุยโทรศัพท์กับแฟนสาว สายตาเลยไปจบที่ไผ่ซึ่งกำลังนั่งกินปาท่องโก๋จิ้มนมอยู่

"มึงไปกับกูก่อนค่อยแดก"

ไผ่ถูกลากไปทั้งปาท่องโก๋คาปาก ไม่ปฏิเสธที่จะไปเฝ้าสาวกับเพื่อน แต่วันนี้ติดปัญหานิดหน่อย..

"น้องคนนั้นอยู่ตึกไหมวะ"

"คนไหน"

"เอิร์ทอะไรนั่นน่ะ"

"ทำไมวะ นี่มึงกลัวผู้หญิงขนาดนั้นเลย"

จอมพลยีหัวเพื่อน "มีคนแหย่ตีนมา มึงก็ต้องรีบแหย่ตีนกลับ จากนั้นค่อยว่ากันดิหว่า"

"มึงยังไม่สิ้นลายเหรอไอ้จอม กูจะฟ้องน้องแก้ม"

"สิ้นแล้วเพื่อน ตัวกูเกลี้ยงไม่มีลายเหี้ยอะไรแล้ว กูแค่ยกตัวอย่างของมึง"

"ช่างแม่งกูเหอะ"

ไผ่ถอนหายใจแล้วพยายามปล่อยเบลอ แต่พอเดินมาถึงโต๊ะของเด็กจอมพล จากจะเบลอก็แทบอยากถอยทัพกลับโซนวอ.

คนที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ข้างแก้มหวานนั้นใช่ไหม..

ใช่..ใช่ไหม