ログイン共有
Chapter 6
公開日:
2026-03-09 16:31:07ขวัญฤดีย้ำชัดทุกถ้อยคำก่อนจะสะบัดหน้าหนี เปิดประตูเข้าไปในห้องพักฟื้น ทิ้งดรัณให้นิ่งงันเหมือนถูกสาป ตาแดงก่ำจับจ้องไปที่ประตูห้องขณะถูกหิ้วออกไปจากตรงนั้น
ความไม่เข้าใจ ความเสียใจและความโกรธแค้น อับอาย กลุ้มรุมสุมอก
มันเป็นความต้องการของศิศิราจริง ๆ หรือพ่อแม่เธอเพียงกล่าวอ้าง ลูกทั้งคนเธอบอกว่าทิ้งก็สามารถทิ้งได้เลยเหรอ เขาทำผิดอะไรมากมาย ถึงต้องได้รับการลงโทษแบบนี้
ดรัณถูกคุมตัวลงมาที่ห้องเด็กอ่อน
“นั่นลูกของมึง”
คนที่คุมตัวเขามาชี้ไปทางตู้อบภายในห้องกระจกกว้าง ภายในตู้นั้น ร่างกายเล็กจิ๋วกำลังต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดท่ามกลางสายยังชีพต่าง ๆ ชายหนุ่มสะท้านในอก
เขาพลาดตรงไหน ชีวิตครอบครัวที่วาดฝันไว้ถึงพังทลายแบบนี้
“รักกับลูกคนรวยก็ยากแบบนี้ล่ะวะไอ้หนุ่ม กูว่ามึงเอาเงินนั่นไปแล้วก็ดูแลลูกสาวดี ๆ เถอะ หมาวัดอย่างเราอย่าไปเผยอไปเด็ดดอกฟ้าอีกเลย”
ใครอีกคนตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะพากันเดินจากไป
ดรัณยืนจ้องมองลูกตัวน้อยอย่างเจ็บปวด ในอกสะท้อนสะเทือนจนจุก ลูกของเขาเป็นลูกสาว เนื่องจากศิศิราอยากเล่นทายเพศลูกกับเขา ทุกครั้งที่อัลตราซาวนด์ดูความสมบูรณ์ของลูกจะขอคุณหมอให้ปิดเรื่องเพศลูกเอาไว้ เขาทายว่าเป็นผู้หญิงเพราะอยากได้ลูกสาวหน้าตาน่ารักเหมือนคนเป็นแม่ ขณะที่เธอทายไว้ว่าเด็กผู้ชาย เพราะอยากให้ลูกหน้าตาเหมือนเขา
เขาได้ลูกสาวสมใจแต่ทำไมถึงไม่ยินดีเท่าที่ควร ในอกเจ็บไปหมดขนาดนี้
“ลูก...”
เสียงแผ่วพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้น
“น้ำค้าง! ตื่นแล้วเหรอลูก”
ใบหน้าที่ศิศิราได้เห็นคือแม่กับพ่อ เธอขยับตัวจะลุกแต่ก็ต้องชะงักเพราะเจ็บร้าวตรงช่วงท้องขึ้นมา
“อยากลุกใช่ไหม ค่อย ๆ นะลูก” จักรชัยรีบเข้าไปประคองลูกสาว ช่วยให้ลุกขึ้นนั่งโดยไม่ให้เจ็บมาก
“เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหม แม่ห่วงหนูใจจะขาดอยู่แล้ว” ขวัญฤดีหน้าตาอมทุกข์ กุมมือลูกสาวน้ำตาคลอ
ศิศิราหลุบสายตา ความรู้สึกผิดมากมายจู่โจมหัวใจ ครั้นมองเห็นช่วงท้องที่แบนราบของตนเอง ใจพลันกระตุก
“ลูก! ลูกของหนูล่ะคะ”
เธอถามสีหน้าตื่นตระหนก จำได้ว่าปวดท้องมากจนสลบ ความห่วงใยมากมายจู่โจมหัวใจถึงชีวิตเล็ก ๆ ที่เฝ้าถนอมเลี้ยงมาหลายเดือน
“พ่อขา...แม่ขา...ลูกของหนูล่ะ ลูกหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม ฮึก... ลูกหนูปลอดภัยใช่ไหม...” น้ำตาไหลพรากขณะหันมองพ่อสลับมองคนเป็นแม่
สองผัวเมียมองหน้ากัน ก่อนที่ขวัญฤดีจะเอ่ยเสียงอ่อน
“ทำใจดี ๆ นะลูก...น้ำค้าง เขา...ไม่อยู่แล้วล่ะ”
“มะ หมายความว่าไงคะ”
“ลูกของหนูไม่อยู่แล้วล่ะ...”
“ไม่จริง! หนูไม่เชื่อ ไม่เชื่อ...”
คำว่า ‘ไม่อยู่แล้ว’ บีบคั้นจิตใจของศิศิรา ในสมองผุดภาพเลือดที่ไหลอาบ ลันที่กำลังนัวเนียกับผู้หญิงคนอื่น ความเจ็บปวดบีบรัดช่องท้องและหัวใจ ความจริงที่โหดร้ายหนักหนาเกินกว่าจิตใจจะรับไหว
“ไม่จริง...ฮือ ๆ ไม่! กรี๊ด!”
ศิศิรากรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้ ก่อนดวงตาจะเบิกค้าง ร่างกายแข็งเกร็งแล้วสิ้นสติไป
“น้ำค้าง!!!”
จักรชัยกับขวัญฤดีตกใจมาก
นิชกานต์พุ่งเข้ามาทางประตู
“เกิดอะไรขึ้นคะ น้ำค้างเป็นอะไร”
“เรียกหมอเร็วหนูนิด”
“ค่ะ ๆ”
หญิงสาวปรี่ไปกดปุ่มเรียกหมอและพยาบาล กดถี่ ๆ ด้วยความร้อนใจ
“โธ่...น้ำค้างลูกแม่...” ขวัญฤดีสงสารลูกสาวจับจิตจับใจ หัวอกคนเป็นแม่แทบสลายจนน้ำตาไหลพราก
กระทั่งแพทย์และพยาบาลเข้ามาตรวจอาการและบอกว่าไม่เป็นไรจึงทำให้ทั้งหมดโล่งใจ
ศิศิราใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงจึงฟื้นคืนสติ เธอโผเข้ากอดแม่พ่อ กอดเพื่อนรักร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะสร่างซา ใช้เวลาอีกนับชั่วโมง ถึงอย่างนั้นใช่ว่าเธอจะหยุดร้อง น้ำตายังไหลรินเงียบ ๆ เพราะรู้สึกว่าโลกของเธอพังทลายไปหมดจริง ๆ
นิชกานต์มองเพื่อนรักอย่างสงสารและเป็นห่วง เธออาสาอยู่เฝ้าเพื่อให้พ่อแม่ของเพื่อนรักได้ไปพักผ่อนบ้าง เมื่ออยู่กันตามลำพัง เธอพูดขึ้นว่า
“ฉันอยู่ข้างแกเสมอนะน้ำค้าง ถ้ามีอะไรอยากระบายก็ระบายกับฉันได้”
ไม่มีคำตอบกลับนอกจากการบีบมือกลับมาเบา ๆ นิชกานต์อยากจะบอกเล่าเรื่องบางเรื่องแต่พูดไม่ได้ เพราะคำขอร้องของนางขวัญฤดีซึ่งถือเป็นผู้อุปการะของเธอ
น้ำค้างทำตัวไม่ต่างจากหุ่นยนต์ ถึงเวลากินก็กิน นอนก็นอน แต่ไม่ค่อยพูดกับใครอีก ถามคำตอบคำ ซึ่งทุกคนเข้าใจว่าเธอควรได้เวลาทำใจจึงไม่เซ้าซี้
วันหนึ่ง เธออยู่ห้องพักตามลำพังในช่วงที่แพทย์เจ้าของไข้มาตรวจ นายแพทย์สูงวัยคนนี้เป็นเพื่อนของพ่อเธอเอง
“ลุงหมอคะ...ลูกหนู ไม่อยู่แล้วจริง ๆ ใช่ไหม”
นายแพทย์อดิศักดิ์ชะงักมือที่กำลังเขียนรายการลงในชาร์ต เงยหน้ามองหน้าหมอง ๆ ของเด็กสาว เขายื่นมือไปลูบศีรษะเล็กเบา ๆ
“อย่าคิดมากเลยหนูน้ำค้าง ตอนนี้คงยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาอยู่กับหนู ลุงเชื่อนะว่าสักวันหนึ่งเขาจะกลับมาอยู่กับหนูแน่นอน”
น้ำค้างน้ำตาไหล มันเป็นเสมือนคำยืนยันว่าลูกของเธอจากไปแล้วตลอดกาล จากไปพร้อมกับผู้ชายคนนั้นที่ไม่เคยมาเยี่ยมมาหาเธอเลยสักครั้ง
“ไง คนเก่ง เจ็บป่วยนี่ไม่ยอมบอกพี่บอกเชื้อเลยนะ”
最新チャプター
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 55
กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ศิศิราสุดจะอับอาย ขืนกายออกห่าง แต่ถูกแขนแกร่งกระชับกอดไม่ปล่อย“อยู่นิ่ง ๆ”หนาคมเงยขึ้นมามองสบตา“หรืออยากทำมากกว่านี้”กายแกร่งที่เบียดแนบเข้าชิดอย่างจงใจให้รับรู้ถึงความแกร่งกร้าวตรงหน้าขา ทำเอาศิศิราหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง เพราะรู้ดีว่าความแข็งขืนนั้นร้ายกาจมากแค่ไหนเธอจึงตอบแทนเขาไปด้วยการขยุ้มท่อนแขนแกร่งปรารุษก์กระตุกยิ้ม ขย้ำปากนุ่มจนตัวบางหายใจกระเส่าเป็นการเอาคืน“สงสัยคุณไม่อยากนอนแล้ว”คำพูดเรียบ ๆ ส่งผลต่อคนฟังให้ใจสั่นทันที“ฉันอยากนอนแล้ว”“นอนแบบไหน”“นอนหลับพักผ่อน”ปรารุษก์หัวเราะแผ่วเบา จูบปากนุ่มอีกหนแล้วจึงยอมรามือ“อย่าดื้ออีกล่ะ”ศิศิราย่นแอบเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ อยากต่อต้านสุดใจแต่ร่างกายไม่พร้อม จึงได้แต่ยอมนอนนิ่งในอ้อมกอดอุ่น น้ำเพชรพลิกกลับมาหาอีกรอบ เธอกอดเด็กหญิงตัวน้อยแนบอก ลำแขนแกร่งพาดโอบเธอและเด็กน้อยไว้ ไม่นานความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบครองสติ“นอนได้แล้ว...”เสียงทุ้มนุ่มหูอย่างที่ไม่นึกว่าจะได้ยินอีก มันส่งผลให้เธอหลับไปในที่สุดเจ้าของสวนหนุ่มผงกหน้าจากซอกคอหอมอุ่น เมื่อเสียงลมหายใจของหญิงสาวสม่ำเสมอ ภาพสองสาวในอ้อมแขนทำให้
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 54
ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นหญิงสาวลูบผมนุ่มของน้ำเพชรด้วยแววตาอ่อนโยนลูกสาวเราน่ารักน่าเอ็นดูใช่ไหม เธอนึกเสียใจหรือยัง...ครั้นรู้ตัวว่ากำลังฟุ้งซ่านไป เขาสะบัดศีรษะเบา ๆ ก้มหน้าทำงานต่อ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืนร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอน มองสองสาวที่กอดกันหลับด้วยแววตาล้ำลึก นาทีต่อมาเขาสอดตัวขึ้นเตียงด้านที่หญิงสาวนอนอยู่ การเคลื่อนไหวนั้นทำให้คนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกตัวศิศิราลืมตาขึ้น ในความสว่างเลือนรางใบหน้าคมคายที่จดจำได้ไม่เคยลืมอยู่ใกล้แค่ลมหายใจกั้น“คุณ!”“ชู่...”ปรารุษก์พาดแขนแกร่งโอบกอดลูกสาว ศิศิราที่อยู่ตรงกลางจึงถูกพันธนาการในอ้อมแขนไปโดยปริยาย“คุณปรารุษก์กลับไปนอนที่บ้านดีกว่าไหมคะ”“น้ำเพชรอยากนอนกับคุณ”“ถ้าคนอื่นมาเจอคงดูไม่ดีเท่าไหร่ ฉันช่วยดูแลน้ำเพชรให้ได้ค่ะ”“แขนเจ็บ ขาเดี้ยง ดูแลตัวเองยังไม่ได้ จะดูแลลูกผมได้ยังไง ไหนลองบอกหน่อยสิ”ศิศิราตวัดค้อนอย่างลืมตัว ใจไม่รักดีของเธอเต้นรัวไม่หยุดจนกลัวเขาได้ยิน ทำให้ตัวเกร็งไปหมด“คุณบาดเจ็บในเวลางาน ผมในฐานะเจ้านายก็จ้องดูแลให้ดีจนกว่าจะหาย”“คงไม่ต้องถึงขนาดนอนเฝ้าบนเตียงเดียวกันหรอกค
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 53
เสียงทุ้มคุ้นหูกับเสียงเจื้อยแจ้วสดใสคุ้นใจแทรกเข้าไปในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น วินาทีต่อมาศิศิราก็ลืมตาขึ้นพร้อมรับรู้ถึงความปวดหนึบตรงแขนและขาที่แสนหนักอึ้ง“อูย...”“ปะป๊าขา หม่าม้าตื่นแล้ว หม่าม้า!”น้ำเพชรขยับลงจากตักพ่อไปนั่งบนเตียง“หม่าม้า... เจ็บมากไหมคะ”สิ่งแรกที่ศิศิรามองเห็นก็คือหน้ากลมป้อมและดวงตาแป๋ว ๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้ใจเธอรู้สึกอุ่นซ่านขึ้นมา จึงพยายามจะยิ้มให้เด็กหญิง“เจ็บนิดเดียวเองค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”“จริง ๆ นะคะ”“จริงค่ะ” ศิศิรายิ้มกว้างมากขึ้นแต่พอสายตาเลื่อนไปสบตากับเจ้าของกายแกร่งที่นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ใจพลันเต้นผิดจังหวะ ภาพตอนถูกผึ้งจู่โจมผุดขึ้นมาในหัว เธอจำได้ คือเขาที่พุ่งเข้ามาช่วย น้ำเสียงที่บอกความร้อนรนตอนเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม สีหน้าตื่นตกใจของเขา และเสียงปลอบนุ่มทุ้มที่เธอไม่ได้ยินมานานส่งผลต่อความรู้สึกเธอเป็นอย่างมาก“รู้สึกยังไงบ้าง หายใจสะดวกไหม” ปรารุษก์ถามเสียงเรียบราบแต่น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนกว่าปกติโดยไม่รู้ตัวก่อนนั้น เขากับน้ำเพชรนั่งเฝ้าเธออยู่พักใหญ่ เธอยังไม่ตื่น เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เห็นว่าใกล้จะค่ำจึงพาลูกกลับบ้า
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 52
ชายหนุ่มหลับตาลงช้า ๆ นาทีต่อมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เมื่อไพล่คิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้น อยู่ดี ๆ ผึ้งไม่มีทางแตกรังออกมาอย่างนั้นแน่ หรือจะมีมือที่มองไม่เห็นยื่นมาถึงสวนของเขาจริง ๆปรารุษก์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าคมคายเย็นเยียบขึ้นทันตา หยิบมือถือขึ้นมากดหาคนที่สามารถช่วยเขาหาความจริงได้“คิง”“ว่าไงเฮีย มึงคิดถึงกูรึไงถึงโทรหาได้”“อย่ากวนตีน กูมีเรื่องให้มึงช่วย”คงเพราะน้ำเสียงนิ่งขรึมของเขา ปลายสายจึงเลิกกวน เขาจึงบอกความต้องการออกไป“ไม่น่าจะยากอะไร กูขอเวลาสักพัก”“ตามสบาย ขอให้ได้ข้อมูลที่กูต้องการแล้วกัน”“มึงลืมเหรอเฮีย กูเป็นใคร”“กูไม่ลืม”เพราะไม่ลืมว่า ราชัน วรเมศธนัน มาจากตระกูลที่ทรงอิทธิพลตระกูลหนึ่งของเมืองไทย มีเส้นสายคอนเนกชันเยอะ เขาถึงได้ขอความช่วยเหลือจากมันคุยไม่กี่คำ ปรารุษก์กดวางสาย โดยที่ตลอดเวลานั้น ตาคมยังจ้องมองใบหน้าซีดเซียวไม่วางตา ความคิดเข้มข้นพลุ่งพล่านในใจศิศิราเป็นของเขา เขารังแกเธอได้ แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ใครก็ตามที่กล้ามารังแกเธอ เขาไม่เอามันไว้แน่!หลังนั่งมองคนเจ็บอยู่หนึ่งชั่วโมง เจ้าของสวนหนุ่มก็ปล่อยให้เธอพักผ่อนตามลำพัง ตัวเขาไปพบกับหัวห
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 51
“ข้างนี้...”กางเกงยีนตรงขาซ้ายถูกดึงขึ้น มีรอยแดงปูดบวม เขารีบดึงเหล็กในออก“นะ...หนูเวียนหัวจังพี่ลัน...ฮึก...”ใช่มีแต่ปรารุษก์ที่ลืมตัว ความกลัวและความเจ็บปวดทำให้ศิศิราควบคุมตัวเองไม่ได้ คำพูดอย่างสนิทสนมจึงดังขึ้นพร้อมกับอาการอ่อนปวกเปียกของเจ้าตัว“บ้าเอ๊ย!”ปรารุษก์สบถ ศิศิราแพ้ผึ้ง! เขารีบช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนด้วยความร้อนรนและไม่คิดจะรักษาความเย็นชาอีกต่อไป“เวียนหัว... แน่นหน้าอก... หนูหายใจไม่ออก...”ลมหายใจของศิศิราเริ่มติดขัดขึ้นมา ท่าทางทรมาน“อดทนหน่อยนะ...คนดี พี่กำลังจะพาหนูไปหาหมอ”กายแกร่งก้าวเร็ว ๆ ก่อนจะกลายเป็นวิ่งตรงไปที่รถกอล์ฟ ขับมันออกจากท้ายสวนอย่างรวดเร็วด้วยความทุลักทุเล เพราะขับมือเดียวอีกมือกอดร่างเล็กแนบอกพร้อมกับโทรหาผู้ช่วย เสียงที่กรอกเข้าไปในสายดังลั่นจนเกือบคล้ายตะคอก“ไอ้เต! เรียกหมอมาหากูที่บ้านเดี๋ยวนี้! น้ำค้างแพ้ผึ้ง!”ศิศิราพยายามปรือตาขึ้นมอง ได้เห็นสีหน้าและแววตาเคร่งขรึมน้ำเสียงห้าวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างประหลาด เพราะในวินาทีนี้เธอมองเห็น ‘พี่ลัน’ คนนั้น คนที่เธอรักสุดหัวใจ“อดทนหน่อยนะ อีกนิดเดียวถึงบ้านเราแล้
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 50
เธอจับมือใหญ่ที่กุมสองเต้า แหงนหน้าเริ่ดส่งเสียงครางเร้าอารมณ์ ก่อนร่างกายจะเกร็งกระตุกเมื่อถึงจุดสุดยอดทางอารมณ์อีกครั้งความอุ่นซ่านและความคับแน่นที่บีบรัดทำให้ปรารุษก์ต้องพ่นลมหายใจแรง แขนแกร่งรวบร่างเล็กลงไปประกบปาก ความปรารถนาอัดแน่นเต็มปลายกระบอกจนต้องกระแทกเอวขึ้นเร็วรัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้องโถงกะทัดรัดขนาดสามคูณสามเมตร“บะ เบาหน่อย...”ศิศิราขยุ้มเล็บจิกท้ายทอยหนาอย่างระบายความรุ่มร้อนที่กำลังแผดเผาร่างกายเพราะการขับเคลื่อนที่ดุดันของปรารุษก์“พี่ลัน...”เสียงแว่วหวานปนครางครวญกระตุ้นให้กายแกร่งโหมกระหน่ำหนักหน่วง เขาเจียนคลั่ง อดกลั้นไม่ไหวเพราะร่างนุ่มให้ความรู้สึกดีเกินไปปรารุษก์กดหลังศีรษะเล็กมาประกบจูบดูดดื่มปิดกั้นเสียงครางดังให้เหลือเพียงเสียงอู้อี้ขณะเขาเคลื่อนกายล้ำลึกเร่งรัวเข้าขั้นดิบเถื่อนในจังหวะสุดท้าย ร่างนุ่มกระตุกสะท้านทะลักน้ำหวานออกมาอาบชโลมแกนร่างที่ยังขยับเข้าออกอีกไม่กี่ครั้ง เขากระชากตัวเองออก ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์บนหน้าท้องแบนเรียบพร้อมเสียงคำรามต่ำ...ศิศิราทิ้งร่างอ่อนระทวยของเธอลงบนกายแกร่ง หายใจหอบระรัว หัวใจเต้นครึกโครม ไม่ต่างจากเจ้าของก
あなたも気に入るかもしれません
ให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน65.4K ビューเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน85.6K ビューบ่วงรักนักโทษสาว
ต้นไผ่น้อย49.3K ビューพิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet49.0K ビューปรารถนาเถื่อนอาญาหัวใจ
ปลายทางฝัน51 ビューภรรยาม้ามืด
นามปากกา ไขขวัญ31 ビューคุณหนูร่านโดนรุมกลางทะเลทราย
กาสะลอง297 ビューเติมรักให้เต็มใจ
ปิ่นปภัส39 ビュー
