บทที่ 6/1 เริ่มต้นชีวิตใหม่

“ขอโทษนะที่อาช่วยหนูพิมได้มากที่สุดแค่นี้”

อดีตเลขาฯ คุณไกรสรพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน เอ็นดูเด็กสาวที่ตนเห็นมาตั้งแต่เด็ก ที่แม้จะในช่วงเวลามืดมนของชีวิตใบหน้าสวยหวานยังคงมีรอยยิ้ม ด้านหลังมีคนจากบริษัทรับจ้างขนของเข้ามาช่วยกันเก็บของที่ใช้ได้ในคฤหาสน์อัศวเมฆินทร์ขึ้นท้ายรถหกล้อ มีทั้งส่วนที่หญิงสาวจะเก็บไปบ้านใหม่ เก็บไปทิ้ง และเก็บไปบริจาค คฤหาสน์หลังใหญ่โตใช้เวลาเก็บหลายวันกว่าจะเสร็จเรียบร้อยและถึงกำหนดย้ายออกในวันนี้

“แค่ช่วยให้พ่อแม่ได้มีที่พักพิงจนพิมกลับมา ก็ถือเป็นพระคุณมากแล้วค่ะ คุณอามีอะไรให้พิมช่วย บอกได้นะคะ พิมเต็มใจช่วยทุกอย่าง”

“ดูแลตัวเอง ดูแลท่านให้ดีก็พอแล้ว นามบัตรอา มีอะไรโทรมานะ” ไหว้รับนามบัตรนายธนาคารมาเก็บไว้อย่างทะนุถนอม ยืนส่งท่านขึ้นรถก่อนจะกลับมาเก็บหนังสือเก่าๆ ที่พอจะขายได้ใส่กล่อง จัดของในบ้านใหม่เสร็จเมื่อไหร่พิยดาจะนำเสื้อผ้าเก่าของดุจเดือนกับราเมศวร์ซึ่งล้วนแล้วแต่ติดแบรนด์เนมมาไลฟ์ขาย และนำหนังสือเก่าหายากไปให้ร้านหนังสือช่วยตีราคา แม้จะไม่ได้เงินมากเทียบเท่ามูลค่า แต่น่าจะช่วยให้มีเงินหมุนเวียนใช้ แม่นั่งเงียบๆ ในจุดห่างไกลผู้คน พิยดาไปนั่งด้วยไม่นานนักก็ลุกขึ้นมาสำรวจรอบบ้าน

คฤหาสน์บนที่ดินผืนกว้างขวางใจกลางกรุงเทพฯ มีค่ามากกว่าทองคำ ถูกยึดทรัพย์ไม่ทันไร กลุ่มนายทุนใหญ่แข่งกันประมูลเป็นว่าเล่น เดิมทีพิยดาตั้งใจไว้ว่าจะรอให้พ่ออาการดีขึ้นออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน ถึงจะเริ่มต้นตระเวนหาบ้านเช่าและทยอยย้ายของ แต่เมื่อเส้นตายมาถึงเร็วกว่าที่คาดการณ์ พิยดาจำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว กัดฟันจ่ายเงินจ้างพยาบาลพิเศษช่วยดูแลพ่อตอนกลางวัน จูงมือแม่ตากแดดตากลมหาที่อยู่ใหม่ที่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลที่พ่อรักษา

ตกเย็นกลับไปเปลี่ยนเวรเฝ้าพ่อด้วยตัวเอง เครียดหนักกินไม่ได้นอนไม่หลับหลายวันหลายคืน กว่าจะตามหาบ้านเช่าหลังที่รู้สึกรักตั้งแต่แรกพบเจอ รอบตัวพิยดาไม่ได้เงียบเหงา มีพนักงานหลายชีวิตจากบริษัทรับจ้างย้ายของช่วยกันลำเลียงกล่องหลายขนาดขึ้นท้ายรถหกล้อเตรียมการเคลื่อนย้าย ต่อให้เติบโตมาในสถานะคนรับใช้ แต่พิยดาก็รักและผูกพันกับบ้านหลังนี้ หล่อนเรียกมันว่า บ้าน แม้จะไม่ใช่บ้านของตนเอง

ใช้ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เหลือสำรวจรอบบ้านโล่งเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย มาถึงประตูด้านหลังที่มีทางเดินยาวไปถึงบ้านไม้หลังเก่าโทรมของคนรับใช้ อาลัยอาวรณ์ไปหมดทุกอย่าง โดยเฉพาะต้นไม้ใหญ่ข้างกำแพงสูง สถานที่ที่ซึ่งมีรักแรกเกิดขึ้น และเป็นรักเดียวประดับหัวใจมาถึงปัจจุบัน ตัวต้นไม้ตั้งตระหง่านแผ่กิ่งก้านใบข้ามกำแพงไปถึงทางเท้าข้างนอก

ภาพเก่าย้อนคืนมา ศรันย์มักจะเหยียบบนเก้าอี้โผล่หน้าข้ามมาคุยกับหล่อนเป็นประจำทุกคืน ความรักวัยเด็กอ่อนหวานติดตรึงในหัวใจมาถึงปัจจุบัน พิยดาคอยย้ำเตือนตัวเองไม่ให้หวั่นไหว ไม่ให้คิดถึง เขามาหาก็ห้ามคุยด้วย เพราะเห็นๆ กันอยู่ว่าข้างกายเขาไม่ได้ว่างเปล่า หรือต่อให้ว่าง ผู้หญิงคนที่จะได้ยืนเคียงข้างเขา ไม่มีวันเป็นเด็กรับใช้ฐานะต้อยต่ำ

พิยดาย้ำเตือนตัวเองทุกวัน ที่เขาพยายามกลับมา ไม่ใช่มีใจ แต่เขาแค่มองว่าคนเคยๆ อย่างหล่อนมันง่าย จะทำอะไรด้วยก็ได้ สุดท้ายคนที่เจ็บก็หนีไม่พ้นต้องเป็นหล่อนอยู่ดี อาจจะฟังดูโหดร้าย แต่บ้านถูกยึดก็ดีเหมือนกัน จะได้ทิ้งอดีตขมขื่นไว้ข้างหลังแล้วออกไปมีชีวิตใหม่ ที่เป็นชีวิตของตัวเองจริงๆ จังๆ สักที คิดได้อย่างนี้พิยดามีกำลังใจเพิ่มขึ้นมาหลายเท่า ไม่อยากอาลัยอาวรณ์อดีตอีกต่อไป

“พี่พิม! ไปทำอะไรตรงนั้นคะ แดดร้อนจะตาย ผิวสวยๆ ไหม้พอดี” ต้นเสียงมาจากคฤหาสน์ พบน้องอีฟ เพื่อนรุ่นน้องสมัยเรียนมหาวิทยาลัยโบกมือทักทาย น้องแจกรอยยิ้มสดใสเรียกให้กลับเข้ามาในบ้าน การพบเจอรุ่นน้องคนสนิทโดยไม่ได้นัดแนะมาก่อน ทำให้พิยดาหายเศร้าเป็นปลิดทิ้ง กลับมายิ้มได้ รีบวิ่งเหยาะๆ กลับเข้าไปในบ้าน

“อีฟ! มาได้ยังไง”

“มาเพราะคิดถึง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

“ตั้งปีกว่าแหนะ ที่ไม่ได้เจอ สวยขึ้นหรือเปล่า”

“แน่นอนอยู่แล้ว” สาวผมสั้นขนาดตัวเท่ากันสะบัดปลายผม มีความสุขที่ถูกชม “อีฟรู้จากพี่แพทว่าพี่พิมจะย้ายบ้าน วันนี้ว่างพอดี อีฟเลยมาช่วย”

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ พี่จ้างบริษัทมาช่วยเก็บของ มืออาชีพกันมากช่วยกันเก็บไม่นานบ้านก็โล่ง ที่เหลือแค่ย้ายไปบ้านใหม่ก็เป็นอันเสร็จ”

“นี่ไง เหลือจัดของที่บ้านใหม่ อีฟว่าง เดี๋ยวตามไปช่วยจัด” สาวหน้าตาน่ารักยิ้มมีเลศนัย คอยกลอกสายตามองกลับไปทางด้านหลังตลอดเวลา ให้รุ่นพี่สังเกตเห็นว่าไม่ได้มาคนเดียว แต่มากับรุ่นพี่อีกคน

“พี่ออร่าก็ว่าง เพิ่มมาสองแรงเร็วกว่าแรงเดียวแน่นอน”

พูดชื่อขึ้นมาให้รู้ อยากให้รุ่นพี่ทั้งสองคนกลับมาคุยกัน หลังจากมีปากเสียงและไม่ยอมแม้กระทั่งจะตอบข้อความในกลุ่มไลน์กว่าหนึ่งสัปดาห์

“เจ้ ซื้อชาเขียวปั่นมาหลายแก้วไม่ใช่เหรอ ละลายหมดแล้วมั้ง”

กาวประสานใจชั้นดีเดินวนกลับไปจูงแขนป้ารหัสเข้ามาหาพี่รหัส ชาเขียวปั่นแก้วน่ารักในมือข้างนั้นยื่นมาให้พิยดาด้วยสีหน้าสำนึกผิด

“เหนื่อยมาทั้งวัน ได้น้ำปั่นหวานๆ อาจช่วยให้รู้สึกดีขึ้น”

สายตาออร่าจับจ้องมองวงหน้าสวยโดดเด่นมากกว่าผู้หญิงคนไหน พิยดาไม่ยอมมองตายังคงลดสายตาลงซ่อนความรู้สึก แต่ก็ยอมรับไปโดยดี อีฟรู้งาน สาวเท้ากระดึ๊บออกไปเงียบๆ ให้สองคนได้พูดคุยกัน ไม่ได้ไปไหนไกล แอบฟังอยู่หลังกำแพงลุ้นให้รุ่นพี่ทั้งสองกลับมาร่าเริงสดใส

“ขอบคุณค่ะ” พิยดาพูดแค่นั้นและจะไม่พูดอีก คนสนิทจะรู้ดี ออร่าไม่อยากให้ความสัมพันธ์หลายปีจบลงด้วยการไม่พูดจา ยอมเป็นฝ่ายหันหน้าเข้าหาหญิงสาว ออกปากขอโทษเพื่อรักษาสภาพจิตใจสาวรุ่นน้อง

“พิม พี่ขอโทษ พี่โง่เองที่มองไม่ออกว่าคุณไกรสรเป็นพ่อแท้ๆ ของพิม อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่จะไม่ปากไว ปากเสียเรื่องของพิมอีก”

ออร่ารู้จากการบอกเล่าของแพทริเซีย หล่อนช็อกไปเลย มีพ่อที่ไหนเลี้ยงลูกให้เป็นคนรับใช้ ทั้งยังปล่อยให้พี่ชายคนโตทำร้ายร่างกายน้องสาวนับครั้งไม่ถ้วน จนเพื่อนๆ ต้องช่วยกันปกป้อง โทรไปบ่นให้แพทริเซียฟัง ว่าพิยดาทำตัวอ่อนแอ แม้จะเห็นด้วย แต่แพทริเซียพูดให้หล่อนฉุกคิด ว่าควรนึกถึงจิตใจพิยดามากกว่านี้ ไม่ใช่คิดเห็นอะไรก็พูดออกไป

พวกหล่อนไม่ได้ยืนอยู่จุดเดียวกับพิยดา ลองมีแม่พิการทางสมองที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อย่างพิยดา มีกี่คน ที่ทิ้งแม่ได้ลง เรื่องทิ้งการเรียนกลับบ้าน เป็นใครก็ต้องกลับอยู่แล้ว พวกหล่อนเป็นเพื่อน ควรจะให้กำลังใจ และช่วยพิยดาหาลู่ทางทำมาหากิน อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ปล่อยให้มันเป็นไป

“เอาอย่างนี้ไหม ถ้าพิมหายโกรธเย็นนี้พี่จะเลี้ยงหมูกระทะ เลี้ยงเบียร์ กับโซจูด้วย ให้เมาปลิ้นกันไปข้าง”

เอาของกินมาล่อพิยดา แต่คนที่พยักหน้ากลับเป็นยายอีฟที่หลบอยู่หลังกำแพงยื่นมาแค่หน้า ได้ยินคำว่าของฟรีไม่ได้น้ำลายไหลรอล่วงหน้า

“แถมแนะนำงานถ่ายแบบให้ด้วย พิมไม่อยากมีรายได้พิเศษช่วงตั้งต้นชีวิตใหม่เหรอ อาจจะมีงานเข้ามาเยอะ เก็บเงินได้เป็นล้านๆ เหมือนตอนสมัยเรียนปริญญาตรีก็ได้ พิมจะได้มีเงินเยอะๆ ไว้กิน ไว้เที่ยว ไว้ซื้อบ้านอยู่กับพ่อแม่ไง ดีไหม”

ถ้ายายอีฟแพ้คำว่าของฟรี พิยดาน่าจะแพ้คำว่าพ่อแม่ ได้ยินทีไรใจอ่อนทุกที ในที่สุดก็ยอมส่งรอยยิ้มอ่อนหวานสุดแสนน่ารักมาให้แทนคำตอบ

“พี่รักพิมนะ” ดีใจ กระโดดกอดสุขใจที่กลับมาคืนดีกัน

“พิมก็รักพี่ออร่า รักอีฟด้วยนะ”

อีฟส่งจูบกลับมาขยับปากบอก รักเหมือนกัน