บทที่ 6/2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

“พี่รักพิมนะ” ดีใจ กระโดดกอดสุขใจที่กลับมาคืนดีกัน

“พิมก็รักพี่ออร่า รักอีฟด้วยนะ”

อีฟส่งจูบกลับมาขยับปากบอก รักเหมือนกัน

ก่อนที่พิยดาจะหันหลังให้อดีตยี่สิบสี่ปีที่ขมขื่น หล่อนออกมายืนหน้ารั้วล้อมรอบคฤหาสน์อัศวเมฆินทร์ เฝ้ามองตัวตึกขนาดใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย จบกันสักที กับชีวิตคนรับใช้ ต่อจากนี้พิยดาจะเป็นแค่พิยดา ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะในโลกแห่งความจริง หรือหลุดเข้าไปในโลกแห่งความฝัน พิยดาก็ไม่คิดจะหวนกลับมาเยือนบ้านที่เปรียบเสมือนขุมนรกแห่งนี้อีก

“โอ๊ย! เบาๆ ขย่มแรงรถฉันพังหมดแล้ว!”

ปวดหัวกับการดูทาง ยังต้องมาหนวกหูเสียงเพลง ศิริเตือนให้เลี้ยวซ้ายแต่เกือบจะขับผ่าน จึงกดปิดเพลง ทันใดนั้นน้องๆ ก็ยื่นวงหน้าน่ารักเข้ามาโวยวาย

“พี่ออร่า! ปิดเพลงทำไม อีฟกับพี่พิมยังสนุกอยู่เลย”

“นั่นสิ พิมยังไม่ได้ร้อง ไป! ไป! ไปลงนรกซะเถอะที่รัก!”

“น้อยๆ หน่อย หูจะแตก สงสารแม่บ้าง ไป! ไป! ทีไรมือจะฟาดหน้าแม่ อินมาก ทำอย่างกับมีผัว พวกสมาคมสาวซิง คนคุยก็ไม่มี ชิ!”

“เจ้ใหญ่ใจร้าย มาว่าอีฟกับพี่พิม พี่พิมสวยขนาดนี้จะไม่มีคนคุยได้ยังไง เนอะพี่พิมคนสวย” อีฟขอแรงสนับสนุนช่วยกันโค่นล้มเจ้ใหญ่

“ถูกต้อง”  พิยดานั่งแถวหลังยื่นหน้ามาเลิกคิ้วใส่เจ้าของรถ

“ทำเป็นคุย ใครล่ะ คนคุยพี่พิมคนสวยของเธอ หรือไอ้บลู แอบคบกับมันไม่บอกพวกเราใช่ไหม หรือพอคบไม่รอดเลยเนียนๆ เลิกกัน” ตั้งข้อสันนิษฐานแล้วน้องอีฟก็หลุดขำย้ายไปอยู่ข้างออร่า

“หรือว่าจะจริง พี่บลูตามจีบตั้งนานพี่พิมไม่ใจอ่อน”

“พอเลย ยอมรับก็ได้ว่าไม่มีแฟนไม่มีคนคุย แล้วจะทำไม”

“โธ่ พี่พิมคนสวยของหนู เกิดมาสวยแต่อาภัพรักไม่เคยมีแฟน แบ่งมาให้สักครึ่งก็ได้นะความสวยของพี่ อีฟจะตกผู้ชายไม่ให้รอดสักคน”

“ของอย่างนี้แบ่งกันไม่ได้หรอกนะจ๊ะน้องอีฟ เพราะพี่สวยมาตั้งแต่เกิด สวยเหมือนแม่” วงแขนเล็กตวัดกอดแขนแม่พัดชาที่บกพร่องทางการได้ยิน แม่สอดส่องสายตาพร่ามัวมองถนนหนทาง ตื่นเต้นที่หลายวันมานี้ได้ออกจากบ้านเกือบทุกวัน จากเดิมเคยอาศัยอยู่แค่ในอาณาเขตคฤหาสน์

“สวยแต่อาภัพรัก แบบนี้พี่ไม่เอา”

ออร่าเหน็บแนมรุ่นน้องสาวชนิดที่คนฟังต้องร้องซี๊ด ชะลอความเร็วรถเก๋งนำทางรถหกล้อเข้ามาในหมู่บ้านระดับไฮเอนด์

“แม่เจ้าโว้ย แกเช่าบ้านในหมู่บ้านมหาเศรษฐีเหรอยายพิม ทำไมบ้านแต่ละหลัง ถึงได้ใหญ่โตโอ่อ่าส่วนกลางกว้างขวางขนาดนี้”

“บ้านเดี่ยวอีกต่างหาก ราคาค่าเช่าไม่แพงมากเหรอพี่พิม”

“ไม่นะ เจ้าของบ้านคิดค่าเช่าเดือนละหมื่นถ้วนรวมส่วนกลางแล้ว”

“หมื่นถ้วน!” ไม่ได้ตกใจว่าแพงแต่ตกใจว่าถูกมากต่างหาก ถ้าเทียบกับทำเลที่ตั้งใกล้โรงพยาบาลเอกชน สถานีรถไฟฟ้า ศูนย์ประชุม ห้างสรรพสินค้า ใกล้ถึงขั้นเดินไปยังได้

“โห! คอนโดฯ ที่อีฟเช่าอยู่เล็กเท่าแมวดิ้นยังเดือนละแปดพัน เพิ่มเงินอีกนิดได้บ้านเดี่ยวในโครงการระดับนี้ เป็นอีฟ อีฟยอมจ่าย”

“นั่นสิ ราคาโคตรดี หรือโกหก จริงๆ แกแอบมีเสี่ยเลี้ยงใช่ไหม!”

“บ้าเหรอพี่ออร่า! เสี่ยที่ไหนจะมาเลี้ยง พิมควักเงินจากในกระเป๋าตัวเองล้วนๆ เจอประกาศจากหน้าเว็บไซต์ให้เช่าอสังหาฯ เจ้าของบ้านเพิ่งลงวันแรก บังเอิญพิมตาไวไปเห็น เลยขอเข้ามาดูแล้วตกลงเช่าทันที หมู่บ้านน่าอยู่ใช่ไหม ตัวบ้านก็สวยด้วยนะ พิมโชคดีจริงๆ ที่ได้เช่าบ้านหลังนี้”

“ก่อนพี่พิมจะดีใจ อีฟว่าสืบประวัติบ้านก่อนไหม หรูขนาดนี้แต่ปล่อยเช่าถูกๆ ดีไม่ดี อาจจะเคยมีคนฆ่ากันตายในบ้านก็ได้”

“มะเหงกเขกหัวเลยยายอีฟ! ปากเสีย ไปพูดให้พิมกลัว”

ไม่ติดว่ามือหมุนพวงมาลัย ออร่าจะแจกมะเหงก ใส่ยายปากไม่เป็นมงคลเสียให้เข็ด เพียงแค่อึดใจเดียวสาวๆ เดินทางมาถึงบ้านเช่าในโครงการหรู เปิดประตูรั้วออกกว้างให้รถหกล้อถอยเข้ามาก่อนพนักงานจะช่วยกันยกของลง ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ

สำรวจชั้นล่างเสร็จสาวๆ เกาะกลุ่มขึ้นมาสำรวจชั้นสอง บ้านหลังใหญ่ ใหม่ สวย เฟอร์นิเจอร์ครบ เครื่องใช้ไฟฟ้าจัดเต็ม บิ้วอินทั้งหลัง มาสเตอร์เบดรูมสวยที่สุด ถึงขั้นที่อีฟร้องว่าต่อให้มีคนตายก็ยอม!

“นี่แน่ะ ขยันพูดแต่เรื่องคนตายอยู่ได้”

ออร่าแจกมะเหงกเบาๆ บนเหม่งน้อย สายรหัสคนเล็กทำหน้าเง้างอน กลับไปกอดพิยดาที่คอยโอ๋คอยปลอบน้องสาวเสมอ

“โอ๋ คนดี มาอยู่กับพี่ก็ได้นะ พี่จะแบ่งห้องชั้นสองให้อยู่ด้วย”

“พี่รหัสหนูใจดีเหมือนนางฟ้า แต่ป้ารหัสใจร้ายเหมือนแม่มด”

“เออ จำไว้ อย่ามารบเร้าให้ป้ารหัสเลี้ยงเหล้าแล้วกัน”

“รักเจ้” พลันน้องน้อยโผล่เข้ามาประจบซบอก ออร่าหมั่นไส้ในความประจบสอพลอผลักศีรษะทิ้ง แต่อีฟเกาะแน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะเงยหน้ามาร่ายมนตร์ใส่ สั่งให้เลี้ยงปิ้งย่างแกล้มโซจูตามที่เคยพูดไว้ซะดีๆ

กว่าสาวๆ จะช่วยกันจัดบ้านเสร็จก็เหนื่อยจนลิ้นห้อย นอนเรียงกันหน้าโทรทัศน์ ไม่มีเรี่ยวแรงจะออกไปรับอาหารที่สั่งผ่านแอป ใช้มือผลักเกี่ยงกันไม่มีใครลุกลามปามไปใช้เท้า สาวเจ้าของบ้านเสียสละตากแดดตากลมออกมาเปิดประตูรั้ว จ๊ะเอ๋กับชายหนุ่มตัวสูงมาดเท่ เพื่อนรุ่นพี่กลุ่มเดียวกับพี่ออร่า เขายกถังไก่ทอดขึ้นสูงประกอบส่งยิ้มกว้าง พิยดาหน้าจืดเจื่อน รู้ได้ทันที ว่าเป็นแผนของออร่าที่เรียกเพื่อนชายคนสนิทมาที่นี่

“ไอ้อ๊อฟมันฝากพี่ซื้ออาหารเข้ามาให้ พี่ตั้งใจจะมาช่วยยกของ แต่มีงานด่วนแทรกเข้ามาตอนเช้า น้องพิมไม่โกรธใช่ไหม ที่พี่ไม่ได้มาช่วย”

บลูพูดถึงออร่า ชื่อแรกเริ่มพ่อแม่ตั้งให้เขียนลงในใบรายชื่อช่วงรับน้องปีหนึ่ง มาเปลี่ยนออร่าภายหลังให้เก๋ๆ มีเขาคนเดียวที่กวนฝ่าเท้าเรียกชื่อเก่า

“ไม่เป็นไรค่ะ พิมจ้างคนมาช่วยเก็บ” พิยดาไม่สบสายตา ออกตัวปฏิเสธไม่ให้เขารู้สึกผิดกับการมาสาย เพราะเดิมทีหล่อนก็ไม่ได้รอ

“พี่เข้าไปในบ้านได้ไหม ร้อนมาก ดูเหงื่อบนหน้าพี่สิ”

ผลักประตูรั้วบานสูงออกกว้างกว่าเดิม สะดุ้งตัวโยนที่เขายื่นมือมาช่วยผลักประตู กลายเป็นว่าร่างกายบอบบางถูกร่างกายของชายฉกรรจ์แนบข้างหลัง เขาไม่ได้มีเจตนาล่วงเกิน แค่ช่วยดึงประตูจากนั้นก็ปล่อยมือ กลับไปขับรถบิ๊กไบท์เข้ามาจอดในโรงรถ บลูตื่นเต้นไม่ใช่น้อยที่ได้เดินข้างๆ รุ่นน้องที่ตัวเองแอบชอบมานาน

“บ้านใหม่น้องพิมสวยน่าอยู่ไม่ใช่น้อย ระบบความปลอดภัยก็ดี เมื่อกี้พี่เข้ามา รปภ. ขอถ่ายรูปแลกบัตรเสียเวลาอยู่นาน พอผ่านเข้ามาได้ ก็นั่งรถตามมาดูจนน้องพิมออกมาเปิดประตูเขาถึงไป”

“ไม่รู้สิคะ เพิ่งเข้ามาอยู่วันแรก พิมไม่รู้ระบบ”

“ถือว่าดี เหมาะกับผู้หญิงที่อาศัยอยู่กับผู้สูงอายุสองคน ไอ้อ๊อฟ! รอนานไหม โทษทีที่มาช้า”

บลูส่งเสียงดังมาแต่ไกล เข้ามาแตะมือทักทายเพื่อนสนิทกับรุ่นน้องอีกคนที่สนิทกัน สองสาวนอนหมดสภาพบนพื้น น่าเกลียดมาก ไม่เหมือนอีกคนที่ทำหน้าเรียบยังน่ารัก มีสายเรียกเข้า หล่อนเดินไปคุยโทรศัพท์ทางหลังบ้าน บลูทำได้แค่มองตาม

“รอนานเป็นชาติ ไสเสลี่ยงมาเหรอถึงช้า”

ออร่าพลิกตัวหลายครั้งกว่าจะช่วยกันกับอีฟพยุงกันและกันขึ้นนั่ง ตบฝ่ามือแปะๆ ลงบนพื้นบ้านกระดิกนิ้วให้เพื่อนสนิทเอาอาหารมานั่งกินตรงนี้ไม่มีพิธีการใดๆ ทั้งสิ้น

อีฟตามแม่พัดชามากินด้วยกัน แม่กลัวผู้ชายแปลกหน้านั่งหลบหลัง พิยดากลับมานั่งข้างๆ แม่ถึงเลิกกลัว มาหยิบไก่ทอดไปกิน

“พี่ออร่า พิมยืมรถไปรับพ่อที่โรงพยาบาลได้ไหม เมื่อกี้พยาบาลที่พิมจ้างโทรมา หมอให้ออกวันนี้”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่พาไป ให้อีฟอยู่เป็นเพื่อนแม่”

“มึงไม่ต้องอ๊อฟ อยู่บ้านไป กูขับรถให้น้องพิมดีกว่า จะได้ช่วยอุ้มคุณไกรสรขึ้นลงรถ ผู้หญิงไปกันเองสองคนอาจจะทุลักทุเลตอนอุ้มคนแก่”