บทที่ 6/3 เริ่มต้นชีวิตใหม่

“พี่ออร่า พิมยืมรถไปรับพ่อที่โรงพยาบาลได้ไหม เมื่อกี้พยาบาลที่พิมจ้างโทรมา หมอให้ออกวันนี้”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่พาไป ให้อีฟอยู่เป็นเพื่อนแม่”

“มึงไม่ต้องอ๊อฟ อยู่บ้านไป กูขับรถให้น้องพิมดีกว่า จะได้ช่วยอุ้มคุณไกรสรขึ้นลงรถ ผู้หญิงไปกันเองสองคนอาจจะทุลักทุเลตอนอุ้มคนแก่”

สบโอกาสเหมาะ บลูเสนอตัว เขาบ้ายิ้ม เดินก็ยิ้ม นั่งก็ยิ้ม พูดก็ยิ้ม มาถึงตอนนี้ก็ยังคงส่งยิ้มให้พิยดาไม่หยุด

ออร่ากับอีฟต่างมองหน้ากัน ขนลุกจ้า เจตนาพร้อมคุกเข่าขอแต่งงานชัดเจนขนาดนี้มิน่าพิยดาไม่ยอมรับรัก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านช่วยเหลือตัวเองได้พิมแค่ช่วยพยุงแขน”

“เอาแบบที่ไอ้บลูพูดก็ดีนะ พิมจะได้ไม่เหนื่อยคนเดียว” ศอกแหลมของออร่ากระทุ้งเข้าใส่สีข้างบลูที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้มันหยุดยิ้ม คนอื่นเขากินข้าวไม่อร่อยเว้ย! ออร่าลากกระเป๋ามาค้นหากุญแจรถยนต์ส่งต่อให้บลู

“ขับให้มันดีๆ นะมึง ขูดขีดมีรอยขึ้นมา กูด่าหูแตก”

“เออ รู้แล้วน่า พูดมากชะมัดเลย” สีหน้าบลูแช่มชื่น ไม่ต้องกินอาหารก็อิ่มเพราะมีใบหน้าแสนหวานของพิยดาเป็นอาหารตา

ถึงเวลาไปจริงๆ บลูเซ็งมากที่พิยดาขอให้อีฟไปเป็นเพื่อน แทนที่จะได้อยู่ตามลำพังสองต่อสองกลับมีน้องน้อยมาเป็นมาร

ชายหนุ่มขับรถเก๋งคันเล็กออกมาทางป้อมยามหน้าหมู่บ้าน ลัดเลาะไปตามทางเดินรถสองเลน ที่มีรถหลายชนิดแล่นสวนกัน ตัดผ่านเข้าถนนเส้นหน้าบิ๊กซีซูเปอร์เซนเตอร์ไปยังโรงพยาบาลเอกชน

บลูขยันทำคะแนนเก็บของจากห้องพักฟื้นไปไว้ในรถ แจกรอยยิ้มให้คุณไกรสรที่เปลี่ยนจากชุดโรงพยาบาลมาสวมเสื้อผ้าปกติ นั่งบนวีลแชร์เงียบๆ ระหว่างรอพิยดาไปจัดการเอกสาร เคลียร์ค่าใช้จ่ายส่วนต่างจากประกัน เคลียร์เงินค่าจ้างพยาบาลพิเศษ และอื่นๆ

หล่อนหายไปกับน้องอีฟร่วมสามสิบนาที ย้อนกลับมาในห้องพักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทิ้งตัวคุกเข่าบนพื้นเอียงใบหน้าสดใสส่งยิ้มให้ชายสูงวัย

“อีกเดี๋ยวจะได้กลับบ้านแล้วนะคะ ดีใจหรือเปล่า”

แววตาคุณไกรสรเลื่อนลอยไร้จุดหมายในการมีชีวิต แต่การที่ท่านเห็นรอยยิ้มจากลูกสาวในทุกๆ วันก็ทำให้ท่านมีกำลังใจขึ้นมา จับกรอบหน้าเด็กสาวที่คอยดูแลท่านที่นอนป่วยมากว่าหนึ่งสัปดาห์ ดูแลแม่ หาบ้านใหม่ ย้ายของ ทำเองคนเดียวทั้งหมด

เด็กสาวมีจิตใจดีเสียจนท่านไม่กล้าสู้หน้า มองหน้าเด็กสาวครั้งไหน มักจะนึกย้อนไปถึงวันที่เคยตบหน้า ทุบตี และตะคอกเสียๆ หายๆ ใส่เด็กสาว รวมถึงเรื่องไม่ดีที่เคยทำไว้กับแม่ของหล่อน เด็กสาวที่ตนเองไม่เคยยอมรับว่าเป็น ลูก แต่ในวันที่ตกต่ำถึงขีดสุด กลับมีแค่หล่อนคนเดียวที่ไม่รังเกียจ พ่อ นิสัยเลวทราม

“ดีใจมาก”

“กลับบ้านกันเถอะค่ะ ป่านนี้แม่ชะเง้อคอรอเราแย่แล้ว”

พิยดาอ้อมไปด้านหลังจะเข็นวีลแชร์ แต่บลูสอดมือมาจับไว้ก่อน เป็นอีกครั้งที่มือเขาพลาดมาแตะโดนมือหล่อน พิยดารังเกียจสัมผัสจากเพศตรงข้าม ลืมตัวสะบัดมือเขาทิ้งต่อหน้าอีฟและบิดา กลบเกลื่อนด้วยการถอยออกห่าง

บลูอึ้ง ต่อมาเขาปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เข็นวีลแชร์ไปลานจอดรถทุลักทุเลอุ้มชายสูงวัยขึ้นเบาะด้านหลัง ระหว่างทางกลับบ้านก็ให้กำลังใจตัวเองว่าอยากลองอีกครั้ง ถ้าสารภาพรักแล้วพิยดาไม่รับรักเขาจะตัดใจ

ดวงตาอ่อนล้าของชายวัยใกล้ลาโลกเปิดขึ้นช้าๆ ช่วงเย็นในห้องนอนใหม่บ้านหลังใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เด็กสาวจัดไว้ให้ดีอย่างหาที่ติไม่ได้ ขยับปากส่งยิ้มให้เด็กสาวที่ขยันขันแข็งบิดน้ำนำผ้ามาเช็ดตัวให้ท่าน พิยดาเป็นเด็กดี น่ารัก ยิ้มเก่ง หล่อนยิ้มทุกครั้งทำให้คุณไกรสรต้องยิ้มตาม

“พิมกวนให้ตื่นเหรอคะ กลัวเช็ดตัวตอนดึกพ่อจะหนาว”

“ไม่หรอกลูก พ่อหลับไปนานหรือเปล่า”

“ไม่นานค่ะ ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้วหิวหรือยังคะ พิมหุงข้าวไว้ ว่าจะออกไปซื้อกับข้าวกับพวกพี่ออร่า คุยกันว่าจะทำหมูกระทะกินกัน”

“พิมมีเงินพอใช้หรือเปล่าลูก พ่อพอจะมีเงินอยู่บ้างเหลือจากพี่เดือนเคยให้ พิมเอาไปซื้อของอร่อยๆ มาเลี้ยงเพื่อนนะลูก ตอบแทนเพื่อนที่พาไปรับพ่อที่โรงพยาบาล แล้วยังช่วยพิมย้ายของมาบ้านใหม่”

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พ่อเก็บไว้เถอะ เงินไม่เท่าไหร่พิมเลี้ยงเพื่อนได้ รอถึงวันพรุ่งนี้ก็ได้กลับมาหลายเท่า พี่ออร่าแนะนำงานถ่ายแบบให้พิมค่ะ บอกว่ามีงานเยอะมาก ถ้าพิมทำงานดี เข้าตาเจ้านาย ก็จะถูกเรียกตัวเข้าไปถ่ายแบบทุกวัน พิมจะทำรอ ระหว่างที่ยังไม่รู้ว่าจะทำงานอะไร ได้เงินก้อนแรก พิมจะเอาไปซื้อกล้องวงจรปิดสักสองสามตัว เอามาติดที่บ้าน เวลาพิมออกไปทำงานข้างนอก พิมจะได้ส่องกล้องดูพ่อกับแม่บ่อยๆ พิมจะทำอาหารไว้ พ่อกับแม่อยู่บ้านสองคนได้ไหมคะ”

“พ่ออยู่ได้ แขนพ่อแข็งแรง ขึ้นลงวีลแชร์เองได้ กินข้าว กินยา เข้าห้องน้ำเองได้หมด พิมไปทำงานเถอะนะ ห่วงทางนี้มากๆ ไม่ได้ไปไหนกันพอดี พ่อเข้าใจ ว่าพิมต้องออกไปทำงาน”

“ทำงานเสร็จแล้ว พิมไม่เถรไถลไปที่อื่น จะรีบกลับบ้านค่ะ”

“ไม่ต้องรีบก็ได้ เลิกงานไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน ใช้ชีวิตของพิมให้มีความสุข อย่าเครียดเรื่องพ่อกับแม่มาก พ่ออยู่ทางนี้จะช่วยดูแลแม่แทนพิม ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน พ่อจะช่วยออกนะลูก พี่เดือนทำงานที่เมืองจีน มีธุรกิจร้านอาหาร ถ้าพ่อขอ พี่เดือนก็ให้ พิมจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป”

“พิมไหวค่ะ ถ้าพิมไม่ไหวจริงๆ พิมจะบอกพ่อนะคะ”

ตอบให้ท่านสบายใจ เอาเข้าจริงพิยดาไม่มีความคิดจะขอเงินจากดุจเดือน ดุจเดือนรู้ดีว่าบ้านถูกยึดและรู้อาการป่วยของพ่อ แต่เจตนาไม่กลับมาดูแล แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้ว ว่าใจร้ายมากแค่ไหน มีเหรอ ดุจเดือนจะยอมให้เงินเผื่อแผ่มาถึงหล่อน

“เรื่องยายไปถึงไหนแล้ว จากวันนั้นได้โทรคุยกันสักครั้งหรือยัง”

“ยังไม่ได้คุยเลยค่ะ ลุงกับป้ายุ่งๆ กับเรื่องที่บ้านมั้งคะ”

นับจากยายย้ายกลับบ้านเกิดไม่มีวันไหนที่พิยดาไม่คิดถึง ขยันโทรหาทุกเช้าเย็นทว่าไม่สามารถติดต่อหมายเลขโทรศัพท์ของใครสักคนได้ ทุกคนพร้อมใจปิดเครื่อง หรือไม่ก็เปลี่ยนเบอร์ตัดขาดการติดต่อจากหล่อน

พิยดาคิดถึงยาย แม่ก็คิดถึง เพราะรักยายเหมือนแม่แท้ๆ ถึงขั้นนอนๆ อยู่ผวาตื่นขึ้นมาร้องไห้ พิยดาไม่รู้จะทำอย่างไรถึงจะติดต่อยายได้ จะไปเยี่ยมก็ไม่ได้ ภาระบนบ่ามีมากเกินไป ต้องหางานทำกับดูแลผู้พิการสองคน ไม่ตกอยู่ในสถานะเดียวกัน ไม่มีทางรู้ว่าการดูแลคนป่วยเหนื่อยแค่ไหน นอนหลับไม่เต็มอิ่ม เครียด ค่าใช้จ่ายก็เยอะ ทำหล่อนท้อแท้ใจ

“พ่อผิดเอง ทุกคนโกรธพ่อ ที่พ่อไม่มีเงินจ่ายค่าจ้าง”

“ยายอาจจะสนุกกับการเลี้ยงเหลนจนลืมติดต่อกลับมา ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จะกี่วันกี่เดือนพิมก็จะรอ พ่อพักผ่อน อย่าคิดมากเลยนะคะ”

ลูกสาวคนเล็กมองโลกในแง่ดีเสียจนคุณไกรสรท้อใจ ยกมืออ่อนแรงขึ้นสัมผัสแก้มนุ่ม หล่อนแสนจะน่ารักเอียงหน้ามาซบเข้าที่มือเหี่ยว

“ต่อไปนี้ ถ้าพิมมีเรื่องไม่สบายใจมาคุยกับพ่อนะลูก พ่อสัญญาว่าจะรับฟัง เรื่องไหนพ่อก็จะรับฟังพิมทั้งหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องหัวใจ”

“ไม่มีเรื่องหัวใจหรอกค่ะ พิมโสดสนิท แค่คนคุยสักคนยังไม่มี ในหัวของพิมคิดแค่เรื่องงาน งาน งาน แล้วก็เงิน เงิน เงิน”

“ไม่แน่นะ ผู้ชายคนที่พ่อเห็นตอนกลางวันชื่ออะไร พ่อคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นหน้าหลายครั้ง แต่ไม่รู้มาก่อนว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร”

ถามถึงหนุ่มเสียงแหบเสน่ห์เจ้าของรถบิ๊กไบท์คันที่จอดในโรงรถ เพื่อนสนิทออร่า ที่ดูเหมือนว่าจะแอบชอบลูกสาวคนเล็กของท่าน

“พี่บลูค่ะ รุ่นพี่ที่คณะ เป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับพี่ออร่า”

“หน่วยก้านดีใช้ได้เลยนะ เขามีแฟน แต่งงานหรือยัง”

“ไม่รู้สิคะ พิมไม่ได้ชอบก็เลยไม่สนใจเรื่องของเขา” ตัดบทดื้อๆ ให้ท่านรับทราบ ว่าหล่อนไม่ต้องการสานสัมพันธ์กับชายหนุ่มรุ่นพี่