บทที่ 6/4 เริ่มต้นชีวิตใหม่

“พี่บลูค่ะ รุ่นพี่ที่คณะ เป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับพี่ออร่า”

“หน่วยก้านดีใช้ได้เลยนะ เขามีแฟน แต่งงานหรือยัง”

“ไม่รู้สิคะ พิมไม่ได้ชอบก็เลยไม่สนใจเรื่องของเขา” ตัดบทดื้อๆ ให้ท่านรับทราบ ว่าหล่อนไม่ต้องการสานสัมพันธ์กับชายหนุ่มรุ่นพี่

“เขาทำงานอะไร มีงานมั่นคงหรือเปล่า”

แต่คนที่ดื้อกว่าคือท่าน ถามในสิ่งที่อยากรู้มากกว่าใส่ใจคำพูดลูกสาว การศึกษาคร่าวๆ ทราบว่าจบจากที่เดียวกัน ถือว่าใช้ได้ ถ้ามีหน้าที่การงานที่ดีมาเสริมก็น่าจะดียิ่งขึ้น

“พี่บลูทำงานหลายอย่าง พี่เขาเป็นช่างภาพอิสระ นักดนตรีอิสระ เคยประกวดร้องเพลงเวทีดัง มีเพลงฮิตในยูทูบร้อยล้านวิวหลายเพลง รับงานร้องเพลงกลางคืนกับวงของเขาบ้าง แล้วก็เปิดร้านอาหารกึ่งร้านเหล้าร่วมกับเพื่อนในวง พี่เขาจีบพิม แต่พิมไม่ได้ชอบเขาค่ะ”

“รู้ว่าเขาชอบ ทำไมไม่ลองเปิดใจเรียนรู้นิสัยใจคอสักครั้ง”

“พิมไม่ได้ชอบเขา พิมไม่อยากให้ความหวังทั้งที่เป็นไปไม่ได้ อย่าเชียร์แบบพี่ออร่าเลยนะคะ พิมอึดอัดมากกว่ามีความสุข พิมบอกไม่ชอบก็คือไม่ชอบ จะวันนี้ พรุ่งนี้ หรืออีกสิบปี ความรู้สึกของพิมไม่มีวันเปลี่ยน”

ไม่ได้ว่าพี่บลูไม่ดี พี่เขาดีมากๆ แต่หล่อนไม่เคยรู้สึกชู้สาวกับเขา

“ไม่มีวันเปลี่ยน เหมือนที่พิมรัก และรอพี่รันมาตลอดงั้นเหรอ”

“พ่อ... พูดถึงเรื่องอะไรเหรอคะ พิมกับพี่รันไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ห้องนอนพ่ออยู่หลังบ้านนะลูก แค่ขยับผ้าม่านขึ้นก็เห็นหมดว่าใครมาหาพิมตอนสี่ทุ่มทุกคืน ยังรักพี่เขาอยู่ใช่ไหม รักมาถึงทุกวันนี้”

สี่ทุ่ม คำนั้นคำเดียวกระตุ้นต่อมน้ำตาให้ไหลพรากลงมาบนแก้ม ดึกดื่นง่วงนอนมากแค่ไหน ยอมถ่างตารอจะได้เจอกันแค่สิบยี่สิบนาที ความรักในวัยเด็กของคนอื่นสุขสดใส แต่ของพิยดาเจ็บปวดและมีรสชาติขมปี๋

มันขมถึงขั้นที่ทำให้พิยดาเจ็บปวดทุกครั้งที่หวนคิดถึงความทรงจำในวันวาน จะมีผู้หญิงคนไหนหน้าโง่เท่าหล่อน มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเขาตั้งใจมาหลอก ไม่ใช่ตั้งใจมารัก เพราะไม่อย่างนั้น ก็คงไม่ถูกเขาเขี่ยทิ้งทันทีหลังจากมีอะไรกันแค่ครั้งเดียว

“วันนั้นพิมยังเด็ก แต่วันนี้พิมโตเป็นผู้ใหญ่ พิมเข้มแข็งขึ้นมาก พ่ออย่าห่วงพิมเลยนะคะ พิมรู้ค่ะ ว่าพิมกับเขา ต่างกันมาก”

พ่อรู้ลึกรู้จริงถึงขั้นนี้ ไม่มีเหตุผลให้พิยดาปฏิเสธว่าไม่เคยมีช่วงเวลานั้นร่วมกับเขา

นับถือความพยายามของเขา เพื่อการนี้ เขาเสียเวลามาคุยเล่นกับหล่อนเป็นปีๆ ช่างเป็นการลงทุนที่ไม่คุ้มค่า หรือมันเป็นรสนิยมของเขา แค่สนุกๆ ล่าแต้มไปโม้กับเพื่อนๆ พิยดาก็แค่คนโง่ ไม่ใช่คนรัก หรือสถานะอะไรก็ตามแต่ที่มีคุณค่าทางจิตใจ

“พิมไม่ได้ปฏิเสธพ่อ ว่าตอนนี้พิมไม่ได้รักพี่เขา”

หัวใจดวงเล็กของลูกสาวมอบให้ผู้ชายที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ทั้งในด้านฐานะทางสังคม และความเกลียดชังส่วนตัว ที่ครอบครัวของเขามีให้กับครอบครัวของท่าน ไกรสรสงสารลูกสาวจับใจ จะมีสักวันไหม ที่เด็กจิตใจดีคนนี้จะมีความสุข

“ความรู้สึกของพิมไม่มีค่าหรอกค่ะ ไม่มีประโยชน์จะพูดถึง”

พิยดาหลบสายตา ไม่ได้อยากร้องไห้ แต่คิดถึงเขาทีไร หัวใจหล่อนยังปวดแปลบ

ซื่อสัตย์กับเขาไปแล้วได้อะไร เป็นคนอื่น คงจะหมดรักไปนานแล้ว แต่หล่อนเสียสติไปหรือเปล่า ถึงยังภักดีกับเขา รักเขายาวนานตราบจนปัจจุบัน รักมาก... ถึงขั้นที่เตรียมใจจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต ไม่อยากคบหากับผู้ชายคนไหน

เพราะรู้ใจตัวเอง ว่าไม่มีใครสามารถแทนที่เขาได้

“พ่อผิดเอง ถ้าพ่อยอมรับพิม ก็จะไม่มีใครดูถูกลูกพ่อ”

“ไม่จริงหรอกค่ะ ถ้าเขารักพิม ไม่ว่าพิมจะเป็นลูกพ่อ หรือลูกใคร เขาก็จะรัก แต่ที่เขาทิ้งพิม เพราะเขาไม่ได้รักพิมมากพอ หรืออาจจะไม่เคยรักพิมเลย อย่าหาเหตุผลกับคนหมดใจเลยนะคะ พ่อว่าพิมสวยหรือเปล่าคะ”

ปรับอารมณ์ให้สดใส ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขยับจมูกหมูอ้อนบิดา ไม่อยากให้ปัญหาหัวใจส่งผลกระทบต่อความรู้สึกคนป่วย หากท่านอาการทรุดเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง หล่อนก็จะแย่ไปด้วย เพราะไม่ได้นอนหลับเต็มตา

“สวยสิ ลูกสาวพ่อมีแต่คนสวยๆ ทั้งนั้น”

พิยดาสวยเหมือนแม่ของหล่อนสมัยสาวๆ อายุยี่สิบต้นๆ เจอพัดชาครั้งแรกอยู่ข้างถนน สะดุดตาเข้ากับความสวยของหล่อนจนต้องพากลับมาบ้าน ศรันย์คบกับลูกสาวท่าน น่าจะเพราะความสวยของเด็กสาว แต่ท่านไม่มั่นใจว่าศรันย์จะเหมือนท่านหรือเปล่า ที่แค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจัง ถ้าศรันย์คิดแบบเดียวกัน ท่านคงเจ็บปวดไม่ใช่น้อย ที่เป็นต้นเหตุทำให้เด็กสาวไม่ได้รับโอกาสในหลายๆ อย่าง

ถ้าคนอื่นรู้ว่าพิยดาไม่ใช่คนรับใช้ แต่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่าน หล่อนอาจได้รับการยอมรับจากคนรอบข้างมากกว่านี้

“ถ้ามั่นใจว่าพิมสวย ก็ไม่ต้องไปสนใจคนที่เขาไม่รักไม่เห็นค่าพิม ดูถูกพิม พิมจะอยู่ของพิมต่อไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอคนที่ดีที่รักพิมเข้ามาในชีวิต พ่อไม่ต้องเป็นห่วง กลัวว่าพิมจะขึ้นคานนะคะ คนจีบพิมเกินสิบค่ะ”

“จริงเหรอ ไหนเมื่อกี้ว่าโสดสนิท”

อดีตนักธุรกิจหัวเราะอกกระเพื่อม ไม่เคยคุยเป็นกันเองมาก่อน ไม่รู้ว่าลูกสาวเป็นคนตลก

“พิมไม่ได้โกหก เพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันชวนพิมเดตตั้งหลายคน เพื่อนพี่ไรอันก็ส่งข้อความมาหา แต่พิมสวยเกินไป ก็เลยไม่อยากรีบตัดสินใจว่าจะเดตกับใครดี”

พิยดาคุยโวเหมือนเวลาคุยกับเพื่อน ชายแก่ที่ป่วยหนักหัวเราะจนเหนื่อย ยื่นแขนอีกข้างให้ลูกสาวเช็ด

“โม้หรือเปล่า แล้วทำไมยังไม่มีแฟน ปลายปีจะยี่สิบห้าแล้วนะลูก”

“ที่ไม่มีแฟน เพราะพิมไม่รีบมี ไหนว่าพิมสวย ทำไมไม่เชื่อล่ะคะ”

“เชื่อจ้ะ พ่อเชื่อ พิมพูดอะไรมาพ่อเชื่อหมดเลยนะลูก”

“เสร็จแล้วค่ะ”

พิยดาวางแขนสองข้างลงแนบลำตัว นำภาชนะใส่น้ำกับผ้าเปียกไปเก็บ

“พิมจะออกไปซื้อของกับเพื่อนๆ พ่ออยากออกไปนั่งเล่นดูทีวีเป็นเพื่อนแม่ไหมคะ นอนอยู่ในห้องทั้งวันเบื่อแย่เลย”

“ก็ดีนะ แก้เมื่อย”

วางมือสองข้างบนที่นอนลงน้ำหนักเต็มแรง พาร่างกายท่อนล่างไร้ความรู้สึกมาทางขอบเตียง ทุลักทุเลแต่คุณไกรสรก็สามารถขึ้นมานั่งบนวีลแชร์ได้ด้วยตัวเอง หมุนล้อตามมาส่งถึงหน้าบ้าน

“อย่าไปนานนะ รีบไปรีบกลับ ข้ามถนนก็ระวังรถด้วยนะ”

“พิมนั่งรถไปกับเพื่อน ไม่ได้เดินไปเอง ไม่อันตรายหรอกค่ะ พิมออกจากบ้านพ่อล็อกประตูไว้เลยนะคะ รอพิมกลับมาค่อยเปิด”

สวมรองเท้าหุ้มส้นเสร็จเรียบร้อย หมุนตัวกลับมาหอมแก้มเป็นการอ้อน ไม่อย่างนั้นท่านอาจจะถามมากกว่านี้ วิ่งออกไปขึ้นรถนอกรั้ว ไม่ได้มองกลับมาว่าชายสูงวัยมีรอยยิ้มกว้างมากแค่ไหน

“น่ารักอะ อยากมีลูกสาวสวยๆ มาหอมแก้มแบบนี้บ้าง”

ออร่าแซวทันทีที่พิยดาตามมาขึ้นรถ ไม่ลืมที่จะขอความเห็นเพื่อนสนิท

“ว่าไหมบลู”

เพื่อนสนิทครางอืม ไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนตอนกลางวัน ก่อนออกมาเอาของไปเก็บหลังบ้าน เผลอสะดุดล้มหน้าฟาดขอบประตูหรือไร ถึงได้หน้าเศร้าขนาดนี้ ออร่าชะเง้อคอมองหน้าบลูใกล้ๆ พลขับชายหนึ่งเดียวในกลุ่มผู้หญิง ขับรถเก๋งคันเล็กออกไปทางป้อมยามหน้าหมู่บ้าน ใช้ถนนเส้นเดิมกับที่ไปรับคุณไกรสรในโรงพยาบาลไม่นานก็มาถึงห้างฯ ค้าปลีก