บทที่ 9/5 จะไม่ยอมเสียเธอ

“นี่มันชีวิตผม ผมเลือกของผมเองได้!”

ประธานใหญ่แห่งบริษัทแกรนด์อรัญยกท่อนแขนขึ้นกีดกันภรรยาออกห่างจากลูกชาย จ้องนิ่งเข้าไปในดวงตาลุกโชนด้วยลูกไฟร้อนนานนับนาทีกว่าจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้า

“ทบทวนตัวเอง!”

“ผมขอโทษ แต่ถึงยังไงผมก็จะไป ใครก็ห้ามผมไม่ได้”

“รันเสียสติไปแล้วเหรอ! จะพาตัวเองไปเสี่ยงทำไมในเมื่อคนของเราก็มีตั้งมาก! กลับขึ้นไปรอบนห้องทำงาน เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อ! พ่อจะส่งคนไปสืบแล้วช่วยสองคนนั้นออกมา ถ้าทั้งคู่ถูกพวกบ่อนจับตัวไปจริง มัวรออะไร เอ็ม ซี! พาเจ้านายของพวกเธอกลับขึ้นไปข้างบน!”

“ผม-ไม่-ไป”

ความดื้อรั้นของศรันย์บาดอกคนเป็นแม่ถึงขั้นที่คุณนฤมลกรีดร้องเสียงดัง

“ไม่เชื่อพ่อแม่แล้วจะเชื่อใคร เด็กนั่นไม่ใช่ครอบครัวเราสักหน่อย! ฮึก... พวกเธอพาลูกชายฉันกลับขึ้นไปข้างบนสิ อย่าให้เขาออกไปจากที่นี่ ฮึก... ฉันสั่ง พวกเธอไม่ได้ยินเหรอ! เอ็ม! ซี! ฮือ... ถ้าพวกเธอไม่ทำตามคำสั่งฉัน ฉันจะไล่พวกเธอออก รันก็ด้วย! แม่จะปลดรันออกจากบริษัท ให้รู้กันไป ว่าเป็นลูก แต่ไม่เชื่อคำสั่งแม่ จะต้องเจอกับอะไร สมบัติสักชิ้นก็อย่าหวังจะได้ แม่จะไม่ยกให้รันสักอย่าง!”

ท่านหวังว่าจะรั้งเขาไว้ได้ แต่หนึ่งสิ่งที่ท่านไม่รู้ ความละโมบต่อทรัพย์สินเงินทองของศรันย์ในตอนนี้เท่ากับศูนย์

เขาตื่นในเช้าวันหนึ่งมาทบทวนความเป็นอยู่ที่ผ่านมา เขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล มีเงินมาก พ่อแม่เขาก็มีเงินมาก เขาไม่จำเป็นต้องริเริ่ม หรือทำธุรกิจให้มีผลกำไรงอกงามมากกว่าที่เป็น แต่มีบางสิ่งเล็กๆ ที่เล็กมากๆ เป็นแรงผลักดันให้เขาลุกขึ้นมาทำงานหาเงินเหมือนพวกบ้าหอบฟาง

แรงผลักดันที่กล่าวถึงคือรอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าผู้หญิงที่เขารัก

ถ้าเขามีเงินทอง มีอำนาจมากกว่านี้ ก็จะไม่มีใครกล้าเข้ามาแตะต้องคนของเขา

แม้ชาติกำเนิดจะต้อยต่ำ แม้จะผ่านเรื่องราวเลวร้ายอะไรมา แต่กลุ่มคนที่พ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินทองของเขา จะก้มหัวให้หล่อนต่ำเท่ากับที่ก้มหัวให้เขา

ถ้ามีลูก ศรันย์ก็ปรารถนาจะให้ลูกๆ ของเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีสืบไป

แต่ในกรณีเลวร้ายที่เขาพาผู้หญิงที่รักกลับมาไม่ได้ แรงผลักดันทั้งหมดจะหายไป อาจจะกดจิตวิญญาณของเขาให้หลุดโลกและพาตัวเองกลับมาไม่ได้เหมือนอย่างที่ราเมศวร์เคยเป็น จนกระทั่งนำหายนะมาสู่คนในครอบครัว

“ผมยอมลาออก...”

“บ้า! ฮึก... ลูกบ้า! เอาอะไรคิดหารัน!”

“คุณมล ใจเย็นๆ ก่อน ผมจะคุยกับลูกเอง”

เบี่ยงกายสูงเพรียวเข้ามาอยู่กึ่งกลางระหว่างสองแม่ลูก หากไม่ทำอย่างนี้ภรรยาจะต้องอาละวาดเข้าไปทุบอกลูกชายจนกลายเป็นเรื่องใหญ่

ใบหน้าภรรยาอมทุกข์จนน่าสงสาร ร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุด ตารันมันไม่สงสารแม่มันบ้างเลยหรืออย่างไร

“พ่อจะส่งคนของพ่อไปเจรจากับเจ้าหนี้เมศโดยตรง เมศติดหนี้เท่าไหร่พ่อจะจ่ายให้แล้วถือว่าจบกันไป ถ้าพ่อทำแบบนี้รันจะโอเคไหม”

เป็นข้อเสนอที่ดี ทว่าศรันย์กลับโคลงศีรษะไม่ยอมตอบรับ

“แล้วรันจะให้พ่อทำยังไง รันพูดมาสิ แบบไหนรันถึงจะไม่พาตัวเองเข้าไปเสี่ยง ให้พ่อกับแม่เสียใจ พูดมา พ่อบอกให้พูด!”

“ถ้า... เกิดอะไรขึ้นกับพิม ในช่วงเวลาที่เรามัวแต่รอล่ะครับ”

พวกท่านรู้ใช่ไหมว่าเขาหมายถึงอะไร?

ส่งคำถามผ่านตาแดงก่ำไปถึงบิดาบังเกิดเกล้า ที่รู้อดีตเบื้องลึกเบื้องหลังพิยดาดีพอๆ กับเขา

เพียงแต่ท่านทั้งสองคนไม่ได้สนใจเท่าที่ควร ทั้งหมดก็เพราะว่าพิยดาไม่ใช่ลูกหลานของท่าน หล่อนจะถูกใครทำร้าย ถูกใครรังแก พ่อกับแม่ก็ไม่คิดจะสนใจ

“ในบ่อนมีผู้ชายเต็มไปหมด พวกมันคิดกับพิมยังไง พ่อแม่ก็รู้! จะยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเหรอ พ่อแม่อาจจะไม่สนใจ แต่ผมสน ถ้าผมยังอยู่ตรงนี้ อย่าหวังเลย จะมีใครได้แตะต้องตัวพิมอีก ผมไม่ยอม”

“ยังไงก็จะไปให้ได้ใช่ไหม ความคิดตื้นๆ ของรัน ฮึก... แค่เพราะผู้หญิงคนเดียว! แถมยังเป็นคนที่แม่ไม่ชอบหน้า! รันจำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงขนาดนี้เชียวเหรอ เด็กคนนั้นสำคัญมากแค่ไหนกันเชียว! ชอบเขาเหรอ ทั้งที่ก็แค่เด็กรับใช้ไม่เจียมตัว! ถ้ารันยังไม่รู้ แม่จะพูดให้ฟังชัดๆ เด็กคนนั้นไม่มีคุณสมบัติไหนคู่ควรกับลูกชายแม่! รันเลือกได้ดีกว่านี้ถ้ารันคิดจะเลือก ทำไมต้องรักคนอื่นมากกว่าแม่ ฮึรัน! แม่ไม่เข้าใจ”

“ผมไม่เคยรักใครมากกว่าคุณแม่ แต่วันใดวันหนึ่งที่คุณแม่ไม่อยู่แล้ว ผมหวัง... ว่าข้างๆ ของผมจะมีเธอกับลูกๆ ของเรา”

“แต่เด็กคนนั้น ฮึก... เคยถูกข่มขืน!”

“...”

“ไม่ใช่แค่จากผู้ชายคนเดียว แต่จากผู้ชายหลายคน!”

“...”

“ผู้หญิงบนโลกมีเยอะแยะ ทำไมฮึรัน ทำไมรันถึงไม่มอง...!”

“...”

“ไปมองทำไมผู้หญิงมีตำหนิ คลิปเด็กคนนั้นว่อนเน็ต ใครๆ เขาก็ได้ดูผ่านตา รันจะไม่อายใครเหรอ ถ้าดันเด็กคนนั้นขึ้นมายืนอยู่ข้างๆ ชาติตระกูลไม่ดีแม่ไม่เคยแคร์ ฐานะยากจนแม่รับได้ แต่อดีตของเด็กคนนั้น... มันแย่ แม่รับไม่ได้!”

“...”

“รันช่วยเห็นแก่หน้าพ่อแม่ เห็นแก่ชาติตระกูลพวกเราบ้างได้ไหม ฮึก... คุณปู่อีกล่ะ ท่านจะยังอยากยกสมบัติให้เหรอ ถ้ารันไปสนใจเด็กคนนั้น แทนที่จะเป็นผู้หญิงชาติตระกูลดี ที่ผลักดันรันให้ขึ้นไปยืนอยู่จุดสูงสุดได้ เด็กคนนั้น... แม่อนุญาตให้เป็นได้แค่เมียรอง แต่ถ้าจะเอามาเป็นเมียจริง มันไม่ได้หรอกนะรัน!”

“...”

ไม่ใช่แค่คุณนฤมลคนเดียวที่รู้ คุณเขมราชก็รู้ ครอบครัวของเด็กสาวก็รู้ คนในแวดวงธุรกิจที่รู้จักคุณไกรสรต่างก็รู้ และเคยดูคลิปหลุดของหล่อนกันหมด

ลูกชายท่านเพอร์เฟกต์ออกปานนี้ ทำไมจะต้องลดตัวลงไปคว้าผู้หญิงที่มีตำหนิ พิมพ์มาดา ผู้หญิงสวยชาติตระกูลดีคนที่ท่านเลือกให้ ทำไมศรันย์ไม่สนใจ จะไปสนใจพิยดาทำไม!

ถึงแม้คลิปแอบถ่ายจะตัดจบไปก่อนจะถึงช่วงล่วงละเมิด แต่หล่อนถูกผู้ชายทั้งกลุ่มกดทับเรือนร่าง และฉีกกระชากเสื้อนอนจนขาดเห็นถึงนวลเนื้อ ย่อมจินตนาการต่อได้ว่าเด็กสาวจะต้องเจอกับอะไร

ในวันที่ถูกล่วงละเมิดเด็กสาวยังอ่อนวัยมากนัก เรียนอยู่แค่ชั้นมัธยมปลาย

แน่นอน ว่ามันจะต้องเป็นตราบาปใหญ่ในใจหล่อน

พิยดาเปรียบเหมือนนางฟ้าที่หล่นลงสู่หลุมดำ แม้ว่าจะสวย และมีแสงสว่างส่องประกาย แต่หลุมดำลึกนั้นฝังกลบทุกอย่าง และค่อยๆ ดูดแสงสว่างไปจากหล่อนจนหมด ทำให้เด็กสาวกลายเป็นผู้หญิงที่ถึงแม้จะสวย แต่ดำมืด และไร้ความสุข

คนแบบนั้นเหรอ จะมีคุณค่าให้ขึ้นมายืนข้างลูกชายท่าน!

“ครับ ผมรู้...”

ผิดหวังจนอยากจะร้องไห้ ที่ท่านไม่เห็นใจเหยื่อที่เป็นผู้หญิงด้วยกัน จะเหยียบย่ำความรู้สึกของคนที่เขารักไปถึงไหน

แค่นี้... หล่อนก็ทรมานตัวเองมาหลายปี ถึงขั้นไม่ยอมคุยกับเขา ทั้งที่ยังรักเขามาก

ซ้ำร้าย ยังมาพูดต่อหน้าลูกน้องเขา

ก็เพราะหล่อนคิดเหมือนท่าน!

ถึงได้คอยดูถูกเหยียดหยามตัวเองว่าสกปรก น่ารังเกียจ แต่นั่นมันแค่ภายนอก หล่อนมีคุณค่ามากพอสำหรับเขา เขารักพิยดาที่ภายใน

“ก็เพราะผมรู้! ฮึก! ผมรู้ว่าพิมต้องผ่านอะไรมาบ้าง! ผมถึงไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับพิมอีกไงครับคุณแม่! ครั้งนั้นผมไม่ได้อยู่ปกป้องพิม ผมเสียใจ ผมร้องไห้มาถึงทุกวันนี้ แต่ครั้งนี้ผมอยู่ตรงนี้ครับคุณแม่! ยืนอยู่ตรงนี้! ถ้ามีผมแล้วพิมยังต้องเจ็บ ต้องเสียใจ... มันก็คงถูกของพิมแล้ว ที่พิมจะปิดใจ ไม่ยอมคุยกับผมมานานเกือบสิบปี! ทั้งที่ผมไปหาพิมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง”

“...”

“ผมไม่แคร์คลิปบ้านั่นเลย แต่พิมก็ยังไม่ยอมคุยกับผม ผมไม่ได้รู้สึกกับพิมแค่จะเอามาเป็นเมียน้อย แต่ผมรักพิม รัก... ในแบบที่พ่อรักแม่ รักในแบบที่คนสองคนอยากสร้างครอบครัวด้วยกัน คนยุคนั้นลืมไปหมดแล้ว มีแต่คุณแม่เนี่ยแหละ! จะขุดเรื่องเก่ามาพูดทำไม คุณแม่ยังไม่ลืม แล้วพิมที่ถูกกระทำล่ะ จะลืมได้เหรอ! แค่นึกถึงสภาพจิตใจของพิม ผมก็ทนไม่ไหวแล้ว ผมเจ็บครับคุณแม่... เจ็บเหมือนมีใครเอามีดมาแทง...”

“...”

“ผมก็เคยคิดเหมือนคุณแม่ ว่าพิมไม่คู่ควรกับผม ไม่เหมาะสมจะยืนข้างๆ ผม ผมทิ้งพิมไปเรียนเมืองนอก พิมเสียใจ แต่ก็ยอมเลิกกับผมง่ายๆ ไม่ตามตอแยผมเลยสักครั้ง เพราะพิมรู้ว่าเราไม่เหมาะสมกัน เป็นผมเองที่กลับมาตอแยพิม ถ้าคุณแม่จะโกรธ ก็โกรธผมคนเดียวเถอะครับ อย่าแตะต้องผู้หญิงที่ผมรัก”

“...”

“สามสิบกว่าปีก่อนคุณแม่จำได้ไหม คุณพ่อกล้างัดข้อกับคุณปู่ เมินผู้หญิงที่ท่านส่งมายั่วยวนเพื่อหวังให้ท่านเลิกกับคุณแม่ แต่คุณพ่อก็ยังมั่นคงในรักคุณแม่ เพื่อคุณแม่ คุณพ่อยอมแม้กระทั่งจะคืนโรงแรมให้คุณปู่เอาไปบริหาร ไม่เอาสมบัติสักชิ้น ต้นแบบของผมทุ่มเทเพื่อความรักขนาดนี้ คุณแม่จะให้ผมเป็นไอ้กระจอก! ทำตัวกากๆ ปอดแหกให้คนที่รักถูกทำร้ายซ้ำๆ แล้วทนมองเหรอ! วันนั้นคุณแม่ภูมิใจในตัวคุณพ่อ ผมก็อยากให้คนที่ผมรักภูมิใจในตัวผมเหมือนกัน...”

“นี่รัน... รักเด็กคนนั้นมาตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ ฮึก... ฮือ...”

“พิมคือคนที่ผมรัก ผมจะกลับมาอย่างปลอดภัย ถึงตอนนั้น... คุณพ่อคุณแม่อนุญาตให้ผมคบกับพิมเถอะนะครับ ถ้าไม่ใช่พิม ผมก็คงจะไม่รักใครอีก”

กล่องปืนที่โอบอุ้มไว้นาน ย้ายกลับไปอยู่ในมือลูกชายอย่างง่ายดาย

รถที่สามหนุ่มนั่งทิ้งห่างออกไปไกล แต่คุณนฤมลยังไม่สามารถพาตัวเองกลับมาได้ ยืนตัวเบาหวิว เอนกายอ่อนแรงให้สามีโอบกอดลากมือหยาบลูบแผ่นหลัง ช็อกกับทุกสิ่งทุกอย่างจนวิญญาณหลุดออกจากเรือนร่าง หวาดกลัวลูกชายจะถูกลูกหลงจนเสียชีวิตตามลูกสาวไปอีกคน ยังคงร้องไห้ และร้องเรียกลูกชายให้กลับมา