ตอนที่ 12 ไส้ศึกที่แฝงตัว

ภายในห้องพักขนาดรองลงมาจากห้องนอนที่โจวลี่หรูพักอยู่ กลายเป็นห้องนอนชั่วคราวของแม่ทัพใหญ่ที่เสียสละห้องของตนให้แก่ฮูหยินในนาม

โจวจื่อรั่วที่กำลังหลับตาปิดสนิทรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวภายในห้องแต่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาในตอนนั้น

เสียงเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของทหารที่มาผลัดเปลี่ยนเวรยามทำให้บุรุษลึกลับรีบออกจากห้องไปก่อนจะมีใครมาพบเข้า

แม่ทัพหนุ่มลืมตาแล้วลุกขึ้นมาตรวจสอบตู้ไม้ที่อยู่ภายในห้อง ซองจดหมายสนเท่ห์ที่ถูกส่งมาแจ้งข่าวเรื่องการส่งอาวุธไปที่เมืองจิ้งหนานหายไปตามที่ตนได้คาดการณ์เอาไว้แล้วสับเปลี่ยนไปก่อนหน้านี้แล้ว

“พวกเจ้าต้องการสืบหาบุคคลที่ส่งจดหมายนี้ให้แก่ข้าสินะ” เขาพึมพำอย่างใช้ความคิด เพราะไส้ศึกของอ๋องเสิ่นอยู่ที่จวนนี้และคงรู้ว่าตนเก็บจดหมายสนเท่ห์ไว้จึงต้องการนำไปเพื่อแกะรอยหาคนทรยศจากจดหมายฉบับนั้น

“เห็นทีว่าคงถึงเวลาพาฮูหยินกลับไปเยี่ยมท่านพ่อตาแล้วสินะ” น้ำเสียงที่เย็นเฉียบนั้นพึมพำออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในแผนการของตน

**********************

เสียงกู่เจิงที่ลอยมาถึงห้องตำราทำให้โจวจื่อรั่วรู้ว่าผู้ที่กำลังบรรเลงนั้นเต็มไปด้วยความเศร้า พู่กันเขียนหนังสือถูกวางเก็บไว้ที่เดิมแล้วเจ้าของร่างที่สง่างามก็ยันตัวลุกขึ้นเดินออกจากห้องตำราของตนด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

“เรียกต้าเซ่อและซูเยี่ยไปพบข้าที่ศาลาชมสวน” น้ำเสียงเข้มของแม่ทัพใหญ่บอกแก่ทหารที่ยืนทำหน้าที่อยู่บริเวณนั้น

“รับทราบ”

เมื่อทหารวิ่งออกไป โจวจื่อรั่วก็มุ่งหน้าที่ยังต้นเสียงบรรเลงที่เศร้าสร้อยของโจวลี่หรู

ชงเอ๋อร์ที่มองเห็นแม่ทัพโจวเดินเข้ามาใกล้ถึงศาลาชมสวนที่นายหญิงของตนกำลังบรรเลงกู่เจิงอยู่ก็ถอยออกไปทำให้โจวลี่หรูรู้ตัวว่ากำลังมีคนเดินมาทางนี้และคงเป็นใครไม่ได้นอกจากสามีในนามของนางเองจึงได้วางมือจากกู่เจิงไว้เพียงเท่านั้น

“เหตุใดไม่บรรเลงต่อ”

“ข้าเกรงว่าท่านแม่ทัพจะรำคาญหูเสียอีก” นางกล่าวเสียงเบา มิใช่การประชดประชันแต่หากรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น” เสียงทุ้มใหญ่ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย แล้วมองใบหน้าที่ดูสลดลงกว่าทุกครั้ง

“หลังจากวันนั้นข้าก็มานั่งคิดทบทวนดู ตนเองอยู่ที่จวนของท่านในฐานะที่ไม่ต่างจากเชลย แต่กลับอยู่อย่างสุขสบายในขณะที่บิดาของตนเองกำลังตกที่นั่งลำบาก ยิ่งข้าอยู่ที่นี่นานท่านก็ยิ่งรู้สึกขวางหูขวางตา ทำสิ่งใดก็คงน่ารำคาญไปเสียหมด” น้ำเสียงที่เศร้าและแววตาที่ว่างเปล่าของนางทำให้เขารู้ว่ามันไม่ใช่การพูดโดยมีจริตเสแสร้ง

ในตอนนั้นซูเยี่ยและต้าเซ่อก็เข้ามาถึง ชงเอ๋อร์มีท่าทีเขินอายแล้วก้มหน้าลง ในขณะที่ซูเยี่ยก็พยายามเก็บอาการของตนต่อหน้าแม่ทัพโจว

“ท่านแม่ทัพเรียกพวกเรามามีอันใดให้รับใช้”

“เจ้าทั้งสองจงเตรียมตัวเอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทาง”

โจวลี่หรูได้ยินดังนั้นก็หันไปสนใจการสนทนาของพวกเขา

“ต้าเซ่อเจ้าอยู่ดูแลที่จวนนี้ เมื่อเช้าข้าพบว่าจดหมายสนเท่ห์จากคนนิรนามหายไป คาดว่าคงมีไส้ศึกในจวนของข้า ส่วนเจ้าให้คนเตรียมรถม้าแล้วเตรียมตัวไปกับข้า”

“น้อมรับคำสั่ง” มือซ้ายและมือขวาทั้งสองรับคำสั่งพร้อมกันอย่างเคร่งครัด

“ท่านแม่ทัพจะเดินทางไปที่ใดข้าจะได้ให้คนเตรียมเสบียงเอาไว้ให้ครบ” ซูเยี่ยกล่าวถามเพื่อการเตรียมพร้อม

“ข้าจะพาฮูหยินไปเยี่ยมเยียนครอบครัวของนาง และจะถือโอกาสหาหลักฐานเพิ่มเติมที่นั่น” โจวจื่อรั่วกล่าวต่อหน้านาง

แม้ประโยคท้ายจะฟังดูยั่วโทสะนางเล็กน้อยแต่โจวฮูหยินก็ชินชาเสียแล้วกับประโยคที่เย็นชาเช่นนั้นเพราะรู้ว่าจิตใจเขามิใช่คนเย็นชาอย่างที่แสดงออก

“ท่านแม่ทัพพูดจริงหรือไม่ ที่บอกว่าจะพาข้าไปเยี่ยมท่านพ่อที่ตงเสวีย” โจวลี่หรูกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนได้ยิน

“เจ้าได้ยินไม่ผิด แต่ว่านั่นไม่ใช่จุดประสงค์หลักของข้า เจ้ารู้ใช่หรือไม่” เขากล่าวถามด้วยรอยยิ้มที่แสดงถึงแผนการของตน

“ข้าทราบดีว่าท่านต้องการไปสืบเรื่องของท่านพ่อ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นลี่หรูก็ดีใจที่ท่านเมตตาให้ติดตามไปด้วย” นางกล่าวด้วยท่าทีสุภาพอ่อนหวานโดยมิได้เสแสร้ง

“เช่นนั้นก็ให้คนของเจ้าไปเตรียมตัวเอาไว้ พรุ่งนี้ยามเฉิน(7.00-8.59 น.) เราจะออกเดินทาง”

“ข้าทราบแล้ว” โจวลี่หรูพูดด้วยน้ำเสียงที่ยินดี แล้วชวนให้ชงเอ๋อร์และสาวใช้ที่ติดตามกลับไปยังเรือนพักของตน

เมื่อโจวฮูหยินเดินไปลับตาแล้วโจวจื่อรั่วก็มีสีหน้าเข้มขึ้น

“ต้าเซ่อ เจ้าสืบหาไส้ศึกที่อาจแฝงตัวอยู่ที่นี่ คนนอกคงมิรู้ว่าข้าพักที่ห้องรับรองนั้น” แม่ทัพผู้เย็นชากล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เพราะหากเป็นคนนอกต้องเข้าใจว่าตนอยู่ในห้องนอนใหญ่กับฮูหยินที่พึ่งแต่งงานด้วย

“รับทราบ” ต้าเซ่อรับปากด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ส่วนเจ้าซูเยี่ย การเดินทางครั้งนี้เป็นโอกาสสำคัญที่เราจะสืบหาความจริง หูตาเจ้าต้องว่องไว ทหารที่จะเดินทางไปด้วยก็ให้หาคนที่ไว้ใจได้มากที่สุด เพราะเราจะดูถูกซุนฮูหยินไม่ได้เลย ดูจากที่นางสับเปลี่ยนจดหมายแสดงว่าอาจมีส่วนรู้เห็นกับสามีด้วย”

“รับทราบ” ซูเยี่ยรับคำสั่งอย่างเคร่งครัด

“นายหญิงรู้ล่วงหน้าเช่นนี้จะไม่ส่งข่าวบอกแก่สกุลซุนให้เตรียมตัวรับมือหรือขอรับ” ต้าเซ่อถามอย่างเป็นกังวล

“นางเป็นคนฉลาดถึงข้าไม่พูดนางก็ย่อมรู้จุดประสงค์ที่จะต้องเดินทางไปอยู่แล้ว อีกทั้งนางมั่นใจว่าบิดาของนางไม่ได้พัวพันกับการก่อกบฏจึงหาได้สนใจจะแจ้งข่าวกลับไปไม่”

ต้าเซ่อและซูเยี่ยพยักหน้าคิดวิเคราะห์ตามในสิ่งที่นายของตนกล่าวอย่างเห็นด้วยก่อนจะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน

โจวจื่อรั่วยืนอยู่ที่ศาลาชมสวนนั้นต่ออย่างใช้ความคิด สักพักเสียงฝีเท้าที่นุ่มเบาก็เดินเข้ามาจากด้านหลังทำให้เขาอมยิ้มเล็กน้อย

“ท่านแม่ทัพ ข้าอยากจะมาขอบคุณอีกครั้งที่ท่านเมตตาต่อข้า และอยากจะถามท่านว่าท่านจะไปหาหลักฐานที่จวนสกุลซุนจริงหรือไม่” น้ำเสียงที่เป็นกังวลของหญิงสาวทำให้โจวจื่อรั่วหันหน้าไปมองนาง

“เจ้าเข้าใจไม่ผิด”

“ถ้าหลักฐานนั้นจะทำให้ท่านพ่อพ้นผิดข้าก็อยากช่วยเหลือท่าน” นางกล่าวด้วยท่าทางที่จริงจัง

“เรื่องนี้เจ้าอยู่เฉยดีกว่า หากเจ้ายื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวจะก่อให้เกิดความยุ่งยากมากขึ้น หรือเจ้าไม่เชื่อใจข้า” น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นกล่าวถามแล้วจ้องมองลึกเข้ามาในแววตาจนนางรู้สึกหวั่นไหว

“ข้าเชื่อใจท่าน” หญิงสาวตอบเสียงสั่นแล้วหลุบตาลงหลบสายตาที่ค้นหาคู่นั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว

“ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว” โจวลี่หรูกล่าวเสียงเบาแล้วรีบเดินจากไป

โจวจื่อรั่วเผยยิ้มออกมาแล้วทอดสายตาไปยังหมู่มวลดอกไม้ตรงหน้าที่จู่ๆ ก็ดูงดงามกว่าทุกครั้งที่เห็น

**********************