ตอนที่ 15 อ้อมกอดที่อบอุ่น

ในค่ำคืนที่อากาศหนาวเย็นและมีลมหนาวพัดอยู่ด้านนอก ภายในห้องนอนของโจวลี่หรู โจวจื่อรั่วมองดูฮูหยินของตนที่แสร้งหยิบจับนั่นนี่อย่างไม่เป็นสุขไม่ยอมมาร่วมเตียงกับตนเสียที

โจวลี่หรูกลับมาเยี่ยมบ้านในครานี้หากจะแยกห้องกับสามีก็เป็นเรื่องที่ไม่สมควรนัก เช่นนั้นแล้วนางจึงต้องอยู่ร่วมห้องและร่วมเตียงกับอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เจ้าไม่ง่วงหรือลี่หรู ข้ารอเจ้านานแล้ว”

“ข้าคิดว่าข้าจะนอนตรงนี้ได้ หากร่วมเตียงกับท่านแล้วอาจจะไปโดนบาดแผลของท่านได้”

“เตียงกว้างเช่นนี้จะโดนได้อย่างไร มาเถิด” น้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงด้วยความจริงจังทำให้นางยอมเดินไปหาเขาแต่โดยดี แล้วขยับไปนอนข้างๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“รังเกียจข้าเช่นนั้นหรือจึงขยับไปห่างเช่นนั้น”

“ข้ากลัวจะโดนแผลของท่าน”

โจวจื่อรั่วดึงนางมานอนทับที่ต้นแขนของตนแล้วดึงผ้าห่มมากระชับร่างของทั้งคู่เอาไว้

“เหตุการณ์วันนี้ทำให้ข้ากลัวว่าจะเสียเจ้าไป” น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างใบหูของนาง ความหมายของสิ่งที่กล่าวออกมาทำให้โจวลี่หรูหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อนึกได้ถึงเหตุผลที่แต่งงานกันนางก็รีบกล่าวตัดพ้อออกมา

“ท่านอย่าลืมว่าเราแต่งงานกันด้วยเหตุใด”

“ข้าไม่ลืมวันแรกที่ได้พบเจ้า” แม่ทัพหนุ่มหาได้ฟังสิ่งที่นางพูดไม่ จมูกเริ่มไซ้ที่พวงแก้มเบาๆ ในขณะที่หญิงสาวตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นไร้เรี่ยวแรงที่จะปฏิเสธสัมผัสที่ชวนฝันนั้น

“ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น เจ้ายินยอมเป็นฮูหยินของข้าต่อไปได้หรือไม่” น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเริ่มแหบพร่า ฝ่ามือหน้าลูบไล้ที่สะโพกของอีกฝ่ายเพื่อปลุกเร้าความปรารถนาอย่างชำนาญ

“ข้าไม่รู้” น้ำเสียงของโจวลี่หรูสั่นและแผ่วเบา อยากปฏิเสธการปลุกเร้าแต่ทว่าอีกใจก็โหยหาสัมผัสที่แสนหวานต่อ

“ข้าคิดว่าจะอดทนต่อเจ้าได้ แต่ตอนนี้ข้าอดใจไม่ไหวแล้ว เป็นของข้าได้หรือไม่” เขากระซิบถามหาความเต็มใจจากนาง แต่มือก็เลื่อนไปที่จุดสัมผัสที่แสนบอบบางปลุกเร้าให้อีกฝ่ายเกิดความกำหนัดเพื่อไม่ให้นางสามารถปฏิเสธได้

“ท่านบาดเจ็บขยับตัวลำบากมิใช่หรือ” โจวลี่หรูตื่นกลัวกับสัมผัสที่เลื่อนไหวอยู่ตรงเนินสวาทแม้จะอยากรู้ว่าจะจบลงเช่นไรแต่ก็หวั่นใจว่าตนเองอาจทรมานเพราะสัมผัสนั้น

แม่ทัพหนุ่มคร่อมทับเรือนร่างงดงามนั้นเอาไว้หลวมๆ ซุกไซ้ที่ซอกคอแล้วคลอเคลียอยู่ที่พวงแก้ม ปลายนิ้วกดคลึงที่จุดอ่อนไหวของภรรยาแล้วกระซิบถามอีกครั้ง

“เจ้าจะยินดีเป็นของข้าหรือไม่”

“ข้ายอมแล้ว” โจวลี่หรูทนต่อสัมผัสที่ปลุกเร้าไม่ไหว แม้จะกังวลแต่ก็เชื่อว่าเขาจะพานางข้ามผ่านไปได้

ริมฝีปากของแม่ทัพหนุ่มเลื่อนไปจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มอย่างดูดดื่ม ค่อยๆ ทวีรสจูบที่แสนหวานขึ้นไปเรื่อยๆ ปลายลิ้นแทรกเข้าไปควานในโพรงปากที่หวานล้ำในขณะที่มือก็ลูบไล้ไปยังสัดส่วนที่เย้ายวนนั้นด้วยความปรารถนา

เสื้อผ้าถูกถอดโยนลงมาทีละชิ้นในขณะที่เล้าโลมด้วยจูบและสัมผัสที่แสนอบอุ่น ร่างที่บดเบียดเป็นไปตามจังหวะอย่างลงตัวสร้างความสุขสมให้แก่คนที่ไร้ประสบการณ์จนครางในลำคอออกมาไม่หยุด

เมื่อเห็นว่าภรรยาพร้อมแล้วในการร่วมหอกับตน แม่ทัพหนุ่มก็ล่วงล้ำเข้าไปแล้วโน้มจูบเพื่อปลอบประโลมความอึดอัดให้คลายลง

มือน้อยๆ ทั้งทุบและข่วนจิกแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกคับแน่น ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกอดและลูบแผ่นหลังของสามีด้วยความปรารถนา

สะโพกสอบเคลื่อนเข้าหาด้วยท่วงท่าที่นุ่มนวล เสียงครางกระเส่าของภรรยาทำให้แม่ทัพหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจ ความหอมหวานจากเรือนร่างของนางและเสียงครางที่เสนาะหูทำให้เขาไม่สามารถหยุดตัวเองไหว

แท่งร้อนถูกกดลงไปแล้วเคลื่อนเข้าออกอย่างต่อเนื่องและหนักหน่วง แม้จะบาดเจ็บแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการปรนเปรอรสสวาทแก่ฮูหยินของตนได้รับความสุขอย่างเต็มที่เพื่อให้เกิดความประทับใจในครั้งแรก

“ท่านพี่...” เสียงเรียกของนางทำให้บุรุษหนุ่มยิ้มกริ่ม

โจวลี่หรูแอ่นสะโพกรับความสุขสมนั้นด้วยความเต็มใจ จากนั้นปลายเท้าก็จิกเกร็ง มือที่กอดแผ่นหลังเขาจิกปลายเล็บลงแล้วร้องครางเสียงหลงจนโจวจื่อรั่วต้องจูบปิดปากนางเอาไว้

ความรู้สึกโล่งเบามีมวลผีเสื้อบินกระจายเต็มท้องแล้วแวบหายไปเป็นสิ่งที่ทำให้นางน่าแดงเรื่อแล้วยิ้มมองใบหน้าของโจวจื่อรั่วที่ยกขึ้นสบสายตากับตน

เขาสบตากับนางแล้วออกแรงกระทำอีกไม่กี่ครั้งก็สำเร็จลงด้วยดี แล้วยิ้มมองภรรยาสาวด้วยสายตาที่หลงใหล

“วางใจข้านะลี่หรู ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า”

“ท่านไม่กังวลว่าข้าจะหลอกใช้ท่านให้ช่วยเหลือท่านพ่อหรือ” นางถามอย่างเป็นกังวลเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัยบิดาตนอยู่

“ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังอธิบายแก่เจ้าไม่ได้ในตอนนี้ แต่เชื่อเถิดว่าข้าไม่เคยคิดร้ายต่อเจ้าและบิดาของเจ้าแน่”

“ข้าเชื่อใจท่าน” ซุนลี่หรูกล่าวอย่างวางใจแล้วยิ้มรับรสจูบที่สามีกำลังจะมอบให้อีกคราอย่างเต็มใจ

**********************

ซุนต้าเหยาเดินทางมาถึงเรือนสกุลโจวในวันรุ่งขึ้น ซุนเพ่ยหลินจึงรีบพาตัวเขาไปคุยเป็นการส่วนตัวที่ห้องหนังสือตามลำพัง

“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่ปลอมตัวเป็นโจรป่าไปลอบสังหารแม่ทัพโจว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามตามที่สงสัย

“ใช่ ข้าอยากกำจัดนางลูกอนุผู้นั้นไม่ให้ถูกใช้ต่อรองกับท่านพ่อ” ซุนต้าเหยาพูดด้วยความเกลียดชัง

มารดาพูดฝังหัวเขามาแต่เด็กว่าที่บิดาไม่ค่อยสนใจตนนักทั้งๆ ที่เป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลก็เป็นเพราะลุ่มหลงในมารดาของโจวลี่หรู และเอ็นดูนางหลังจากมารดาจากไป

“ดีที่เจ้ารอดมาได้ มิเช่นนั้นคงได้เกิดเรื่องใหญ่แน่”

จากนั้นประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดออก ซุนต้านประหลาดใจที่เห็นสองแม่ลูกอยู่ในนี้แล้วแสร้งยิ้มแย้มดีใจที่บุตรชายมาถึง

“คารวะท่านพ่อ ลูกมิได้ช่วยเหลือตอนที่ท่านถูกเชิญไปจวนแม่ทัพโจวทำให้ท่านพ่อต้องลำบากแล้ว” ซุนต้าเหยากล่าวอย่างนอบน้อมแล้วคารวะโดยการคุกเข่าลงกับพื้น ทำให้ซุนต้านต้องรีบจับต้นแขนทั้งสองข้างของเขาให้ลุกขึ้น

ในตอนนั้นมือข้างหนึ่งสัมผัสได้ว่าแขนข้างซ้ายของบุตรชายเหมือนมีผ้าพันบาดแผลเอาไว้ทำให้หนากว่าปกติ ทำให้ซุนต้าเหยาตกใจที่บิดารู้อาการบาดเจ็บของตนจึงก้มหน้าลงเล็กน้อย

 “ตอนนี้แม่ทัพโจวอยู่ที่จวนเราเจ้าต้องระวังตัวให้ ข้าคิดว่าคงมิใช่พาโยวโยวกลับมาเยี่ยมเยียนข้าตามธรรมเนียมอย่างเดียวแน่” ซุนต้านกล่าวแล้วทำสีหน้าเป็นกังวล

คำพูดที่เหมือนจะห่วงใยตนนั้นทำให้ซุนต้าเหยายิ้มด้วยความดีใจที่บิดามิใช่ว่าจะไม่ห่วงตนเสียทีเดียว

“ท่านพี่คิดว่าเราควรทำอย่างไร” ซุนเพ่ยหลินถามสามี

“ตอนที่สอบสวนข้าเขามิได้กล่าวถึงโรงน้ำชาของต้าเหยาที่เมืองจิ้งหนาน เช่นนั้นแล้วฮูหยินอย่าได้หลุดปากพูดไป ส่วนเจ้าซ่อนตัวอยู่แต่ในห้องรักษาบาดแผลให้หายดีอย่าให้เขารู้ว่าเจ้าบาดเจ็บมิเช่นนั้นคงเดาได้ไม่ยากว่าเป็นฝีมือผู้ใดที่ลอบโจมตีเมื่อวานนี้” ซุนต้านบอกแก่บุตรชาย มิใช่เพราะห่วงใยแต่เกรงว่าบุตรีของตนจะเป็นภัย จึงต้องกันให้เขาออกห่างจากนางและโจวจื่อรั่ว

“ลูกทราบแล้ว ขอบคุณท่านพ่อที่เป็นห่วง” ซุนต้าเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยินดี

“ขอบคุณท่านพี่ที่ชี้แนะ” ซุนเพ่ยหลินยิ้มมองสามีและบุตรชาย

ในที่สุดซุนต้านก็ปกป้องลูกชายของนาง แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเขามิใช่สายเลือดของตนแต่ก็ไม่เคยพูดให้ซุนต้าเหยาต้องเจ็บช้ำใจหรือน้อยใจ

**********************