ตอนที่ 13 การเดินทาง

ขบวนรถม้าของแม่ทัพโจวที่มีทหารม้าอารักขาไปยังเมืองตงเสวียนั้นดูยิ่งใหญ่กว่าเป็นการไปเยี่ยมเยียนบ้านของภรรยาตามที่ใช้กล่าวอ้าง

ทหารทุกนายนั้นมีม้าเป็นพาหนะไม่ได้ลำบากเดินให้ต้องเปลืองแรง คราแรกที่เชิญตัวบิดาของนางมาก็เป็นเช่นนี้แต่นั่นยังพอคิดได้ว่าเขาพึ่งกลับจากสงครามก็แวะเวียนที่ตงเสวียทันที ไม่คิดว่าครานี้ก็จะนำกำลังพลคุมกันขี่ม้าทุกนายเช่นเดิม

“การให้ทหารเดินทางด้วยม้าเช่นนี้เพื่อที่จะให้ถึงโดยเร็วใช่หรือไม่” ภายในรถม้าที่นั่งอยู่ด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาหลายชั่วยามนั้นสร้างความอึดอัดให้นางไม่ใช่น้อย จึงต้องหาเรื่องพูดคุยและถามในสิ่งที่ตนสงสัยในที่สุด

“เพื่อให้ทหารเก็บแรงเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น ระหว่างทางอาจเกิดเหตุไม่คาดคิดได้ทุกเมื่อ หากเหนื่อยล้าจากการเดินเท้าแล้วเรี่ยวแรงจะลดลงกึ่งหนึ่ง” บุรุษผู้องอาจในชุดที่มิได้สวมชุดเกราะอย่างเป็นทางการตอบคำถามนางเสียงนุ่ม

“อีกนานหรือไม่กว่าจะถึงตงเสวีย” โจวลี่หรูเริ่มถามออกนอกเรื่องแล้วเปิดหน้าต่างชะโงกหน้าออกไปดูข้างทาง ตอนนี้ยังคงรายล้อมไปด้วยต้นไม้และผืนป่า

มองซูเยี่ยที่ควบม้าเบาๆ อยู่ข้างรถม้าอมยิ้มมองไปทางชงเอ๋อร์ที่นั่งเก้าอี้บังเหียนกับคนคุมรถม้าแล้วส่งสายตาไปให้แก่นาง แม้ไม่เห็นหน้าสาวใช้แต่ก็คิดว่าอีกฝ่ายก็คงส่งสายตาที่หวานหยดกลับไปเช่นกัน

“กลับมานั่งได้แล้วฮูหยิน” สรรพนามในการเรียกตนนั้นทำให้โจวฮูหยินหน้าร้อนผ่าวแล้วรีบปิดม่านหน้าต่างนั่งลงตามเดิม

“แล้วท่านจะตอบได้หรือไม่ว่าเมื่อใดจะถึงตงเสวีย” นางทวงคำถามกลบเกลื่อนความเขินอายของตน

“สองเค่อ”

“อีกครึ่งชั่วยาม เช่นนั้นก็ใกล้ถึงแล้วนะสิเจ้าคะ” โจวลี่หรูยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าอีกไม่นานก็จะถึงบ้านเกิดแล้ว

แม่ทัพหนุ่มมองภรรยาของตน นอกจากอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่องแล้ว บางครานางก็ลืมตัวว่าออกเรือนแล้วเผลอแสดงกิริยาดีใจเช่นเด็กน้อยออกมาอย่างลืมตัว

ในขณะนั้นรถม้าก็หยุดกะทันหัน ชงเอ๋อร์ที่ไม่ทันระวังตกจากรถม้าแล้วได้ซูเยี่ยรีบกระโดดไปรับตัวนางเอาไว้ในอ้อมแขน

ภายในรถม้าเองโจวลี่หรูก็ล้มจากที่นั่งแล้วโดนสามีในนามดึงไปนั่งที่ตักแล้วกอดเอาไว้แน่นเพื่อมิให้นางได้รับอันตราย

“คุ้มกันท่านแม่ทัพและนายหญิง” เสียงดังฟังชัดของซูเยี่ยดังขึ้นมาทำให้โจวจื่อรั่วถือดาบที่วางอยู่ข้างกายแล้วออกไปทันที

ซูเยี่ยให้ชงเอ๋อร์เข้าไปนั่งในรถม้ากับโจวลี่หรู จากนั้นทั้งสองก็มองดูกลุ่มโจรที่ปิดบังใบหน้าพร้อมอาวุธครบมือเข้ามาโจมตีกองกำลังทหารอย่างอุกอาจ แต่ฝีมือที่เก่งกาจและเชี่ยวชาญของอีกฝ่ายทำให้ทั้งสองต้องรีบลงไปร่วมต่อสู้ด้วย

“คุ้มกันนายหญิง” โจวจื่อรั่วบอกแก่ซูเยี่ยให้เฝ้าที่รถม้าแล้วตัวเองก็ออกไปจัดการกับชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของกลุ่มคนที่ลอบทำร้าย

ทั้งสองฝ่ายประมือกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่เมื่อฝ่ายคนร้ายกำลังจะเพลี่ยงพล้ำก็ฉวยโอกาสพุ่งตรงไปที่รถม้าเพื่อที่จะกำจัดเป้าหมายรองของตน

ซูเยี่ยที่ถูกผู้ร้ายสองคนรุมไม่สามารถปกป้องคนบนรถม้าได้

“ชงเอ๋อร์รีบพานายหญิงหนีไป” เขาร้องลั่นเมื่อศัตรูกำลังมุ่งตรงมา โจวจื่อรั่วเองก็ถูกสมุนของโจรผู้นั้นขวางเอาไว้กำลังจะฝ่ามาแต่ไม่น่าจะถึงโดยง่าย

ชงเอ๋อร์รีบพาคุณหนูของตนลงจากรถม้าวิ่งไปข้างทาง ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าโจรวิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว โจวจื่อรั่วเห็นดังนั้นก็รีบจัดการคนที่ขวางตนแล้วรีบตามไป

ซูเยี่ยเกือบจะเพลี่ยงพล้ำแต่โจวจื่อรั่วที่วิ่งผ่านมาตวัดดาบจัดการไปได้หนึ่งในสองก่อนจะวิ่งตรงไปยังทางที่โจวลี่หรูกำลังวิ่งหนีไปด้วยความโกรธสุดขีดเมื่อรู้ว่านางคือเป้าหมาย

ชงเอ๋อร์ล้มแล้วหันไปดูโจรที่วิ่งไล่ตามมา

“หนีไปไม่ต้องห่วงข้า” นางร้องบอกแล้วแกะมือของนายหญิงออกจากตน

โจวลี่หรูจึงตัดสินใจวิ่งต่อไป โจรที่ตามมาไม่ได้สนใจชงเอ๋อร์แล้ววิ่งตามเป้าหมายของตนไปโดยมีแม่ทัพโจวตามมาอย่างกระชั้นชิดแล้วพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย

ทั้งสองต่อสู้กันอีกครั้งก่อนจะถึงตัวโจวลี่หรู ซูเยี่ยรีบมาช่วยดึงชงเอ๋อร์ที่ล้มลงให้ลุกขึ้นแล้วมองดูโจวจื่อรั่วที่มีสีหน้าจริงจังกำลังฟาดฟันจนอีกฝ่ายกำลังจะเพลี่ยงพล้ำเพราะคู่ต่อสู้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ที่ชำนาญในการออกรบ

โจวลี่หรูหลบอยู่หลังต้นไม้ จากนั้นก็รู้สึกได้ว่าด้านหลังของตนยังมีโจรอีกคนอยู่จึงกรีดร้องลั่นแล้วหลบคมดาบที่ฟาดฟันลงมาวิ่งเข้าไปในป่าอย่างไม่คิดชีวิต

แม่ทัพหนุ่มหันไปทางเสียงร้องอย่างไม่ระวังทำให้เกิดบาดแผลแล้วใช้ดาบแทงสวนไปจนหัวหน้าโจรร้ายแน่นิ่งแล้วรีบตามฮูหยินของตนไป

โจวลี่หรูสะดุดรากไม้ล้มลง หันไปมองดูบุรุษที่คาดปิดใบหน้าไว้เพียงครึ่งด้วยท่าทางหวาดกลัว ดวงตาที่ดุดันและคิ้วรูปดาบที่คุ้นตาทำให้นางรู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็นผู้ใด

แต่ก่อนที่เขาจะลงมือโจวจื่อรั่วก็มาช่วยได้ทันเวลาทำให้บุรุษผู้นั้นได้รับบาดเจ็บที่ต้นแขนซ้าย ก่อนจะรีบหนีไปด้วยรู้ว่าตนนั้นสู้แม่ทัพหนุ่มไม่ได้

โจวลี่หรูตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว และยิ่งรู้ว่าผู้ใดต้องการจะสังหารตนก็ยิ่งทั้งเสียใจและผิดหวัง แม่ทัพหนุ่มรีบเข้าไปประคองนางลุกขึ้นด้วยความห่วงใย

หญิงสาวสบตาที่สั่นไหวกับเขาแล้วโผกอดบุรุษตรงหน้าแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจกลัว

“เรารีบเดินทางกันเถอะ ไม่เช่นนั้นกว่าจะถึงตงเสวียก็จะค่ำมืดเสียก่อน” แม่ทัพโจวบอกแก่นาง โจวลี่หรูผละออกแล้วพบว่าที่เสื้อของตนมีเลือดติดอยู่จึงมองไปยังลำตัวของสามีแล้วพบว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บที่ท้อง

“ท่านได้รับบาดแผล”

“แค่ปลายดาบเท่านั้นไม่ได้ลึกมาก เรารีบไปเถอะ” แม่ทัพหนุ่มประคองนางเดินกลับไปยังรถม้า ซูเยี่ยและทหารที่ได้รับบาดเจ็บกำลังนำร่างของโจรผู้ร้ายที่เสียชีวิตมาวางเรียงไว้

“ฝีมือในการต่อสู้เป็นทหารไม่ผิดแน่” ซูเยี่ยรายงาน

“คนของเราเป็นอย่างไรบ้าง” โจวจื่อรั่วถามด้วยความห่วงใยแล้วมองไปยังทหารของตน

“ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยพร้อมเดินทางต่อขอรับ”

“ให้ทหารที่บาดเจ็บเดินทางไปกับข้าเพื่อรักษาตัวที่ตงเสวีย ส่วนเจ้านำกำลังทหารที่เหลือควบม้าเร็วกลับไปที่เสวียนซาน ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยจัดการให้ข้า” น้ำเสียงที่แข็งกร้าวนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกยำเกรงและรับรู้ได้ถึงความโกรธของแม่ทัพหนุ่มในการลอบทำร้ายในครั้งนี้

“ไปขอความช่วยเหลือจากเสนาบดีลู่เข้าจับกุมต้าเซ่อแล้วไปขังเอาไว้รอข้ากลับไปตัดสินโทษ”

“ต้าเซ่อ ข้าฟังไม่ผิดใช่หรือไม่” ซูเยี่ยถามด้วยความตกใจ

“ต้าเซ่อเป็นคนของอ๋องเสิ่นที่แฝงตัวมาอยู่กับข้า ช่างน่าเสียดายคนที่มีฝีมืออย่างเขายิ่งนัก แต่ถ้าเป็นกบฏก็มิอาจละเว้นโทษได้” โจวจื่อรั่วคิดเคียดแค้นในใจ หากครั้งนี้เป้าหมายมิใช่โจวลี่หรูก็จะไม่เกิดโทสะมากถึงเพียงนี้

“รับคำสั่ง” ซูเยี่ยรับคำสั่งแล้วหันไปทางชงเอ๋อร์ นางพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยเพื่อให้กำลังใจแล้วมองดูทหารมือซ้ายของแม่ทัพนำทหารบางส่วนกลับไปด้วยสายตาที่อาลัยอาวรณ์

โจวจื่อรั่วขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้วสั่งให้รีบเดินทางต่อ

“บาดแผลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง” โจวฮูหยินกล่าวถามด้วยความห่วงใย

“แค่เจ้าปลอดภัยข้าจะเป็นเช่นไรก็ไม่สำคัญ” ประโยคที่แฝงไปด้วยความนัยนั้นทำเอาหัวใจของนางเต้นรัว

“ท่าน..”

“ข้าคิดว่าหากจบเรื่องกบฏบ้านเมืองลงได้แล้ว เรามีเรื่องที่ต้องพูดคุยกันเสียใหม่” โจวจื่อรั่วพูดแล้วจ้องมองด้วยแววตาที่อ่อนโยนจนนางรู้สึกมวนท้องไปหมด

หลังจากผ่านเรื่องเฉียดตาย ทำให้รู้ว่าชีวิตนั้นไม่แน่นอน การได้อยู่ใกล้ชิดกับหญิงงามแสนดื้อรั้นตรงหน้าจึงเป็นสิ่งที่ตนปรารถนาให้คงอยู่เช่นนี้ตลอดไป

**********************