ตอนที่ 14 วางใจ

เมื่อถึงจวนสกุลซุน ซุนต้านและซุนเพ่ยหลินได้ให้การต้อนรับแม่ทัพหนุ่มตามมารยาท โจวลี่หรูที่แม้จะดีใจที่ได้กลับมาแต่ด้วยความห่วงใยที่มีต่อแม่ทัพหนุ่มและรู้ว่าผู้ที่จะมาทำร้ายตนเป็นผู้ใดจึงมิได้มีสีหน้าที่เป็นสุขนัก

“เกิดอะไรขึ้นเหตุใดแม่ทัพโจวจึงได้รับบาดเจ็บเช่นนี้” ซุนเพ่ยหลินถามด้วยความตกใจ แม้จะไม่อยากพูดดีด้วยแต่ถ้าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หากเป็นอันใดไปในเรือนสกุลซุนอาจจะมีเรื่องใหญ่ตามมา

“ระหว่างทางพบกับโจรป่าเข้า จึงเกิดการต่อสู้กัน” โจวจื่อรั่วตอบเสียงเรียบแล้วมองยังซุนต้านด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง

“ฮูหยินให้คนดูแลทหารของท่านแม่ทัพ ทั้งอาหาร ที่พักและยารักษา” ซุนต้านบอกแก่ภรรยาของตน

“เจ้าค่ะท่านพี่” ซุนเพ่ยหลินรับปากสามี จึงหันไปสั่งพ่อบ้านซุน

“ทำตามที่นายท่านสั่ง ดูแลทหารของแม่ทัพโจวอย่าได้ขาดตกบกพร่องประการใด” นางสั่งการต่อไม่ยอมออกจากห้องรับรองของโจวจื่อรั่วไปเพราะเกรงว่าจะมีการพูดเรื่องสำคัญลับหลังนาง

โจวลี่หรูมองดูหมอถอดเสื้อของเขาออกจนเผยให้เห็นแผงอกกำยำและบาดแผลที่หน้าท้อง แม้จะเล็กน้อยแต่ก็ยังมีโลหิตไหลไม่หยุด

หลังจากที่ทำความสะอาดบาดแผลและใส่ยาแล้วก็พันผ้าสะอาดรอบเอวนั้นโดยผู้ที่ทำก็สอนให้นางดูแลเขาต่อจากนี้ด้วยตนเองโจวลี่หรูจึงมองทุกขั้นตอนอย่างใส่ใจ

“โจวฮูหยินอย่าลืมทำตามที่ข้าบอก บาดแผลนี้แม้จะไม่โดนอวัยวะสำคัญแต่ก็ต้องดูแลเป็นอย่างดี เช็ดตัวให้แทนการอาบน้ำ”

“ข้าทราบแล้ว ขอคุณท่านหมอ” โจวลี่หรูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแล้วหันไปสบตากับคนบาดเจ็บตรงหน้า

“ขอบคุณท่านหมอ” ซุนต้านเดินไปส่งหมอที่เชิญมาด้วยตนเองแล้วจึงกลับเข้ามาในห้องพักของทั้งคู่ต่อโดยมีซุนเพ่ยหลินที่ไม่ยอมห่างไปไหน

“ตอนที่พวกเรามาถึง รถม้าของท่านแม่ใหญ่ก็พึ่งมาถึงเช่นกัน ท่านเองก็คงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางแล้วยังจะต้องมาดูแลพวกเราอีก ลี่หรูซาบซึ้งยิ่งนัก” โจวลี่หรูกล่าวขอบคุณด้วยความอ่อนหวาน

“เจ้ากลับมาเยี่ยมทั้งทีข้าเองดีใจจนหายเหน็ดเหนื่อย” ซุนเพ่ยหลินตอบเสียงนุ่มแล้วยิ้มบางๆ

“ข้าว่าเจ้าเองก็กลับไปพักผ่อนเถิดฮูหยิน ทางนี้ข้าจะดูแลต่อเอง” ซุนต้านบอกแก่ภรรยาด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย

“ข้ามิได้เหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด ให้ข้าช่วยท่านเถิด”

“ท่านพ่อกับท่านแม่ใหญ่ไปพักผ่อนเถิด ข้าจะให้ชงเอ๋อร์ยกสำรับอาหารมาที่นี่ กินข้าวเสร็จแล้วท่านแม่ทัพจะได้พักผ่อน” โจวลี่หรูบอกแก่ทั้งสองเมื่อเห็นว่าซุนเพ่ยหลินไม่ยอมกลับไปโดยง่าย

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมใหม่” ซุนต้านบอกแก่บุตรีของตน เมื่อเห็นว่านางปลอดภัยก็รู้สึกโล่งใจหากแต่ยังเป็นกังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้น

**********************

อ่างน้ำถูกวางที่โต๊ะหลังจากที่สำรับอาหารถูกยกออกไป โจวลี่หรูรู้สึกตื่นเต้นเมื่อตนเองต้องถูกเนื้อตัวของบุรุษ แม้จะได้ชื่อว่าเป็นสามีหากแต่เป็นเพียงสามีในนามเท่านั้น

“รีบเช็ดตัวให้ข้าสิ”

“แต่มือของท่านไม่ได้รับบาดเจ็บ ข้าว่า...”

“ข้าขยับลำบาก บาดแผลก็ได้รับความกระทบกระเทือน เจ้าเช็ดตัวให้ข้านั่นแหละดีแล้ว” น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้นางยิ่งหวั่นไหวและยินยอมเข้าไปเช็ดตัวให้แก่เขา

“เจ็บมากหรือไม่” นางถามขณะที่เช็ดที่แขนให้แก่แม่ทัพหนุ่มทีละข้าง

“ไม่เลยสักนิด เจ้าล่ะตอนที่ล้มมีตรงไหนบาดเจ็บหรือไม่” แม่ทัพโจวถามกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“มีแค่รอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงเบาแล้วนึกถึงดวงตาคู่นั้น หากเป็นเช่นนี้แล้วไยต้องปกป้องผู้ที่ปองร้ายแก่ตน

“ท่านแม่ทัพ ข้า...ข้ารู้ว่าผู้ใดที่คิดจะทำร้ายข้า” น้ำเสียงที่สั่นเครือคล้ายจะร้องไห้นั้นทำให้โจวจื่อรั่วจับมือนางที่กำลังเช็ดตัวให้ตนเอาไว้ สายตาที่อ่อนโยนลงในตอนแรกแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโกรธ

“หากเจ้ารู้ว่าเป็นผู้ใดบอกข้าเถิดลี่หรู” น้ำเสียงที่ดูเหมือนเจ็บแค้นแทนนางทำให้โจวลี่หรูยิ่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

“พี่ใหญ่ ซุนต้าเหยา...เขาตั้งใจจะฆ่าข้า” เมื่อพูดจบโจวลี่หรูก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น แม้จะเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดแต่ในเมื่อพี่ชายคิดจะปองร้ายแต่คนอื่นอย่างแม่ทัพผู้นี้เป็นฝ่ายอยากปกป้อง นางจึงรู้สึกวางใจเขากว่าคนในครอบครัวที่มุ่งร้าย

“ข้าจะไม่มีวันให้เขามาทำร้ายเจ้าได้อีก แน่แล้วว่าเขามีส่วนพัวพันกับการก่อกบฏ หมายจะลอบสังหารทั้งเจ้าและข้าเหตุเพราะไม่อยากให้ข้าใช้เจ้าในการต่อรองกับใต้เท้าซุนในภายหลัง” แม่ทัพหนุ่มคาดการณ์ด้วยความเจ็บใจ

โจวลี่หรูปาดน้ำตาแล้วเช็ดตัวเขาต่อพยายามเข้มแข็งไว้

“ข้าจะช่วยท่านหาหลักฐาน อย่าห้ามข้ายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก” โจวลี่หรูบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจและอยากให้พี่ชายที่รังแกตนมาตั้งแต่เด็กได้รับโทษอย่างสาสม

“เจ้าเช็ดต่ำไปแล้วฮูหยิน” โจวจื่อรั่วรีบเตือนนางเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเช็ดไปถึงแผล ทำให้นางชะงักมือเอาไว้ได้ทันท่วงที

“เช็ดเท่านี้พอแล้ว คราวนี้ก็เปลี่ยนชุดให้ข้า” เขากล่าวเสียงนุ่มแล้วมองใบหน้าที่แดงเรื่อนั้น

โจวลี่หรูมองชุดที่เปื้อนโลหิตนั้นหากไม่เปลี่ยนก็ไม่ได้ หากจะเปลี่ยนให้นางก็ต้องเห็นร่างกำยำนั้นอย่างเต็มตา ‘อีกครั้ง’

“เจ้าจะเขินอายไปไยเล่า มิใช่ว่าเคยเห็นแล้วมิใช่หรือ” ประโยคที่ชวนให้อับอายกับเรื่องที่พบกันครั้งแรกทำให้โจวลี่หรูหน้าแดงเรื่อ

หญิงสาวไม่ได้พูดหรือบ่ายเบี่ยงในสิ่งที่เขาให้ทำ นางเม้มริมฝีปากแน่นสนิท ไม่ใช่เพราะความไม่พอใจหากแต่ครั้งนี้เป็นไปด้วยความเขินอายเมื่อต้องช่วยเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่มให้แก่บุรุษตรงหน้า

**********************