ตอนที่ 16 หลอกใช้

ที่ศาลานั่งพักกลางสวนดอกไม้ ซุนลี่หลิงนั่งด้วยความประหม่าต่อหน้าของแม่ทัพโจวผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องเขยของตน แววตาเย็นชาที่มองมายังนางทำให้รู้สึกยำเกรงจนมิกล้าเอ่ยปากอันใด

“ข้าคิดว่าเจ้าจะมาผู้เดียวเสียอีก ไม่คิดว่าจะพาท่านแม่ทัพออกมาด้วย” ซุนลี่หรูพูดเสียงเบากับน้องสาวของตน

“ข้าไม่อยากอุดอู้อยู่ในแต่ในห้อง จึงตามนางมาชื่นชมสวนบุปผาแห่งนี้ด้วย” แม่ทัพหนุ่มที่ได้ยินกล่าวตอบเสียงเรียบ ทั้งๆ ที่จริงแล้วถูกโจวลี่หรูขอร้องให้มาด้วยกัน

โจวลี่หรูจึงวางมือบนใบหน้าของเขาแล้วใช้นิ้วคลี่ยิ้มให้กับอีกฝ่ายท่ามกลางความตกใจของซุนลี่หลิงที่ไม่คิดว่าน้องสาวของตนจะกล้าทำเช่นนั้น รวมไปถึงตัวของแม่ทัพหนุ่มเองก็รู้สึกตกใจไม่แพ้กัน

“ยิ้มบ้างเถิดเจ้าค่ะ ทำหน้าดุเช่นนี้พี่รองกลัวท่านไปหมดแล้ว” โจวฮูหยินกล่าวเสียงสดใสแล้วหันไปยิ้มกับพี่สาวของตนแล้วเริ่มพูดคุยเพื่อสืบความจากนางโดยที่ซุนลี่หลิงไม่รู้ตัวเลยว่าถูกน้องสาวหลอกถามเข้าให้แล้ว

“เมื่อวานตอนที่ข้ามาถึง ท่านแม่ใหญ่กับพี่รองก็ลงมาจากรถม้าเช่นเดียวกัน กลับถึงเรือนตอนฟ้ามืดเช่นนั้นคงมิใช่ไปเที่ยวชมตลาดมา”

“เจ้าช่างสังเกตยิ่งนัก ข้ากับท่านแม่พึ่งกลับจากจิ้งหนาน ท่านแม่พาข้าไปเที่ยวชมโรงน้ำชาของพี่ใหญ่ ที่นั่นใหญ่โตโอ่อ่ามาก คนที่มาก็มีแต่คหบดีที่ร่ำรวยและพวกขุนนางทั้งนั้น เจ้าน่าจะไปเห็นด้วยกับตาตัวเองสักครา” ซุนลี่หรูกล่าวด้วยความตื่นเต้น

โจวจื่อรั่วตั้งใจฟังสิ่งที่นางพูดอย่างสนใจ แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาในการชวนพี่สาวนางพูดคุยต่อ การพูดคุยของสตรีนั้นจะทำให้อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัวแล้วเล่าเรื่องราวออกมา

“ข้าไม่เคยไปที่จิ้งหนานเลยสักครั้ง ฟังท่านเล่าแล้วก็อยากเห็นโรงน้ำชาของที่นั่น” โจวฮูหยินน้อยทำท่าทางตื่นเต้น

“แต่ที่นั่นเสียอย่างเดียวที่มองไปทางใดก็มีแต่สตรีเป็นส่วนมาก ทั้งร้านค้าต่างๆ ก็มีแต่แม่ค้า”

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเล่า” โจวลี่หรูถามอย่างสนใจ

“ก็เหล่าบุรุษที่ยังหนุ่มแน่นต่างถูกเกณฑ์ไปฝึกซ้อมรบ เมืองจิ้งหนานเป็นหัวเมืองชั้นในที่ข้าศึกยากจะเข้าถึงแต่กลับซ้อมรบราวกับจะมีศึก เจ้าเมืองจิ้งหนานเองก็เอาจริงเอาจังกับการฝึกซ้อม  จริงสิ เขายังมาที่โรงน้ำชาของพี่ใหญ่บ่อยๆ” ซุนลี่หลิงเล่าอย่างออกรส

โจวจื่อรั่วสบตากับภรรยา ที่นางคะยั้นคะยอเขาตามมาเพื่อที่จะให้รับฟังสิ่งเหล่านี้ ‘บุตรีของสกุลซุนช่างมีนิสัยอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างกัน คนพี่พูดมากไปหน่อย ส่วนคนน้องนั้นก็ฉลาดถามไม่เบา’

“เสียดายยิ่งนักยิ่งพี่รองพูดข้าก็ยิ่งยากไปเห็น และอยากเจอพี่ใหญ่”

“เมื่อเช้าข้าแอบเห็นพี่ใหญ่กลับมาที่จวน พอมาถึงท่านแม่ก็รีบพาตัวบุตรชายคนโปรดไปพูดคุยด้วย ทั้งๆ ที่พึ่งจากมาเมื่อวานนี้แท้ๆ ไม่รู้ว่าเขาตามกลับมาที่จวนด้วยเหตุใด” ซุนลี่หลิงกล่าวด้วยความสงสัย

“แล้วตอนที่ท่านพ่อไปกับท่านแม่ทัพ พี่ใหญ่ทราบข่าวหรือไม่” นางถามด้วยความสงสัย

“อืม ท่านแม่ให้ข้าเขียนจดหมายเรียกตัวเขากลับมาแล้วฝากจดหมายให้แก่เขา พออ่านจบก็รีบไปเข้าเฝ้าอ๋องเสิ่นข้าคิดว่าจะไปขอความช่วยเหลือท่านพ่อที่ถูกแม่ทัพโจวใช้ป้ายทองพาตัวไปเสียอีก” พูดจบซุนลี่หลิงก็หันไปสบตากับโจวจื่อรั่ว ก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อกล่าวล่วงเกินถึงอีกฝ่ายโดยมิได้ตั้งใจ

เมื่อได้ฟังสิ่งที่อยากรู้แล้ว โจวลี่หรูก็ไล่ให้สามีกลับไปพักผ่อนเพื่อพูดคุยกับพี่สาวตามประสาพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันแรมเดือนเพื่อมิให้อีกฝ่ายสงสัยว่าเหตุใดจึงถามแต่เรื่องเมืองจิ้งหนาน

“ท่านพี่กลับไปพักผ่อนเถิด ข้าจะอยู่พูดคุยกับพี่รองต่อ”

“แล้วเจ้าไม่ตามกลับไปกับข้าหรอกหรือ”

“อีกไม่นานเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้าแดงเรื่อเมื่อเห็นสายตาที่เว้าวอนของแม่ทัพที่เย็นชากับผู้อื่นแต่ว่าช่างมีขยันสบตาเชิญชวนตนเสียเหลือเกิน

เมื่อโจวจื่อรั่วลุกเดินออกไปแล้วซุนลี่หลิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วกระซิบถามน้องสาวด้วยความสงสัย “ข้าได้ยินท่านแม่บอกว่าเจ้าแต่งงานเป็นเพียงแค่ฮูหยินเชลยของแม่ทัพโจว เหตุใดจึงดูรักใคร่ราวกับเป็นสามีภรรยากันจริงๆ เช่นนั้น”

“ตอนแรกข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ที่นั่นไม่มีผู้ใดปฏิบัติต่อข้าเฉกเช่นเชลยเลยสักนิด โดยเฉพาะท่านแม่ทัพแม้จะเย็นชาและดุดันแต่เมื่ออยู่กับข้าเขาช่างสุภาพและนุ่มนวล” โจวลี่หรูพูดแล้วอมยิ้มด้วยความประทับใจ

โจวจื่อรั่วที่ยังเดินไปได้ไม่ไกลได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมเมื่อนึกได้ว่าซุนต้าเหยาเองก็อยู่ที่จวนแห่งนี้ด้วยแล้วรีบเดินกลับไปที่ห้องพักของตนเพื่อวางแผนรับมือกับอีกฝ่ายอย่างไม่รอช้า

ซุนลี่หลิงเมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนอมยิ้มอย่างคนที่กำลังตกอยู่ในความรักก็เป็นห่วงว่านางอาจจะถูกหลอกเอาได้

“เจ้ายังไร้เดียงสานักโยวโยว มิใช่ว่าเขาจะหลอกให้เจ้าวางใจแล้วช่วยเขาเปิดโปงท่านพ่อเช่นนั้นหรือ มีหรือว่าแต่งงานโดยมิได้รักใคร่เพียงเพื่อใช้เป็นข้อต่อรองแต่กลับให้เกียรติเจ้าเช่นนั้นหากไม่มีอันใดแอบแฝง”

เมื่อถึงตอนนี้โจวลี่หรูไม่อยากพูดให้เสียรูปการ นางรู้แก่ใจดีว่าโจวจื่อรั่วนั้นสามารถวางใจได้กว่าทุกคนที่อยู่รอบตัว ซุนลี่หลิงเองแม้จะดีกับตนและเป็นพี่สาวคนละแม่ แต่นางก็เป็นสายเลือดเดียวกับซุนต้าเหยา หากจะอธิบายอันใดไปก็คงจะไร้ผลและคงเข้าข้างสายเลือดเดียวกันมากกว่า

“เช่นนั้นข้าต้องระวังตัวให้มาก ขอบคุณพี่รองที่ชี้แนะ” โจวลี่หรูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้ง

“ดีแล้ว” ซุนลี่หรูพูดแล้วชวนน้องสาวไปเดินชมสวนดอกไม้ด้วยกัน

ซุนต้านที่ยืนมองอยู่ไกลๆ แม้ไม่ได้ยินการสนทนาแต่ก็วางใจเมื่อสองพี่น้องนั้นรักใคร่และสนิทสนมกันดีต่างจากบุตรชายอีกคนที่เอาแต่กลั่นแกล้งและรังแกบุตรีคนเล็กอยู่บ่อยครั้ง

“ท่านพี่มองสิ่งใดอยู่ ดูท่าทางมีความสุขยิ่งนัก” เสียงของซุนฮูหยินดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนจะเดินมายืนเคียงกับสามีของตน

“โยวโยวกับหลิงเอ๋อร์นางสองคนเข้ากันได้ดีมาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้โยวโยวออกเรือนไปแล้วยังก็แต่หลิงเอ๋อร์ ข้าเลยคิดว่าหากนางออกเรือนไปที่นี่คงจะเงียบเหงามาก” ซุนต้านพูดเอาใจภรรยาโดยให้เหตุผลว่าตนนั้นกำลังให้ความสนใจซุนลี่หลิงมากกว่าบุตรีคนเล็ก

ซุนเพ่ยหลินยิ้มกว้าง มองไปยังสตรีสองนางที่อยู่เบื้องหน้า

“ข้าคิดว่าท่านพี่จะสนใจแต่โยวโยวเสียอีก”

“ฮูหยิน ที่ข้าเอ็นดูนางก็เพราะนางกำพร้ามารดาตั้งแต่เกิด ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยอบรมสั่งสอนนางจนเติบโตมาได้ขนาดนี้ กับต้าเหยาและหลิงเอ๋อร์มีเจ้าคอยดูแลอย่างใกล้ชิดข้าจึงวางใจมิใช่ว่าไม่ได้สนใจลูกๆ ของเรา” คำพูดที่หวานหูและมือที่โอบไหล่ของนางทำให้ซุนเพ่ยหลินซึ้งใจแล้วซบหน้าลงที่อ้อมอกของสามี

“หากลูกๆ เราออกเรือนไปแล้ว ข้าก็จะอยู่ปรนนิบัติท่านไปจนถึงยามแก่เฒ่า เพียงท่านไม่ทอดทิ้งข้าข้าก็จะไม่ทอดทิ้งท่านไปไหน” นางกล่าวเสียงหวานแล้วยิ้มอย่างสุขใจ

ซุนต้านอบไหล่นางตระกองกอดเอาไว้ภายในใจชิงชังในสิ่งที่นางทำ และยิ่งสิ่งที่ล่วงรู้มาในภายหลังว่านางคือคนที่วางแผนกำจัดหญิงคนรักก็ยิ่งชิงชังจนอยากบีบคอให้สิ้นลม

แม้จะให้โจวลี่หรูออกเรือนไปอยู่ในความคุ้มครองของแม่ทัพโจวจื่อรั่วได้แล้ว หากแต่เรื่องปราบปรามกบฏยังไม่สามารถสาวไปถึงอ๋องเสิ่นได้ จึงต้องจำใจอยู่กับนางในฐานะสามีภรรยาเช่นนี้ต่อไปอย่างฝืนทน

**********************