ตอนที่ 11 นายหญิงสกุลโจว

ทหารที่รายล้อมไปทั่วจวนแม่ทัพทำให้โจวลี่หรูรู้สึกประหม่าทุกครั้งเวลาที่เดินผ่าน มิใช่ว่าเกรงกลัวท่าทางที่ดุดันของเหล่าทหารที่เดินผลัดเปลี่ยนเวรยามรักษาความปลอดภัย  แต่เป็นเพราะได้รับการคำนับทุกครั้งที่เดินผ่านจึงรู้สึกไม่คุ้นชินนัก

“ข้าอยากพบท่านแม่ทัพ” โจวลี่หรูเดินไปที่ห้องโถงใหญ่แล้วบอกแก่ทหารที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

“เรียนนายหญิง ท่านแม่ทัพอยู่ในห้องตำรากำลังหารือกับใต้เท้าเฉิน” ทหารรักษาการณ์หน้าห้องโถงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและนอบน้อม

“ใต้เท้าเฉิน เฉินหลี่เจาเช่นนั้นหรือ” แซ่นี้นางจำได้ว่าเป็นผู้ถือสารอวยพรขององค์ไท่จื่อมาในงานแต่งงาน แต่เพราะมีผ้าคลุมปิดบังเอาไว้จึงมิได้เห็นใบหน้าว่าเป็นผู้ใด

“ขอรับใต้เท้าเฉินที่ปรึกษาส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาท” ทหารผู้นั้นบอกตำแหน่งของเฉินหลี่เจาอย่างละเอียด

โจวลี่หรูพยักหน้ารับทราบแล้วชักชวนให้ชงเอ๋อร์ยกน้ำชาตามไปที่ห้องหนังสือ

เมื่อไปถึงก็มิใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าไปเพราะมีต้าเซ่อและซูเยี่ยยืนเฝ้าที่หน้าห้องด้วยตนเอง พร้อมกับทหารผู้ติดตามของเฉินหลี่เจาที่ใบหน้าดุดันกว่าทหารในจวนแม่ทัพ

ซูเยี่ยยิ้มให้แก่ชงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังของโจวลี่หรู แล้วชงเอ๋อร์ก็มีท่าทีเอียงอายทำให้นายหญิงสกุลโจวคาดเดาได้ไม่ยากว่าบุรุษในใจของนางคือซูเยี่ยมือซ้ายของโจวจื่อรั่ว

“นายหญิงมาถึงที่นี่มีธุระอันใดกับท่านแม่ทัพหรือไม่” ต้าเซ่อถามด้วยความสุภาพแต่ตั้งใจให้เสียงดังเข้าไปให้โจวจื่อรั่วรู้ว่านางมาที่นี่

“ข้าทำขนมและชงชามาให้ท่านแม่ทัพ เขาอยู่หรือไม่”

“ท่านแม่ทัพอยู่ในห้องตำรา เช่นนั้นท่านฝากข้าไว้ดีหรือไม่” ต้าเซ่อกล่าวถาม ในตอนนั้นประตูห้องตำราก็เปิดออกแล้วเฉินหลี่เจาและโจวจื่อรั่วก็เดินออกมา

“ไม่ทราบว่าท่านพี่มีแขก ลี่หรูเสียมารยาทยิ่งนัก” โจวลี่หรูย่อกายแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

 “เจ้ามาคารวะใต้เท้าเฉินสิฮูหยิน” โจวจื่อรั่วบอกแก่ภรรยา นางจึงเดินมาย่อกายคารวะแล้วยิ้มด้วยกิริยาที่อ่อนหวาน

“คารวะเท้าเฉิน ได้ยินท่านพี่พูดถึงท่านว่าเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาท วันนี้ได้พบท่านช่างเป็นวาสนาของลี่หรูยิ่งนัก” คำพูดที่ชื่นชมทำให้เฉินหลี่เจาหัวเราะอย่างพอใจ

“โจวฮูหยินอ่อนหวานงดงามยิ่งนัก ท่านได้ภรรยาที่ดีแล้วแม่ทัพโจว” เฉินหลี่เจากล่าวชมนางแล้วมองกิริยาอ่อนหวานช่างเอาใจนั้นอย่างชื่นชม

“ใต้เท้าเฉินชื่นชมเกินไปแล้ว เป็นข้าต่างหากที่ได้สามีที่ดีและองอาจเยี่ยงท่านแม่ทัพ” คำพูดของนางทำให้โจวจื่อรั่วอดหน้าแดงไม่ได้ เฉินหลี่เจาก็หัวเราะชอบใจไม่หยุด

“ข้าไม่รบกวนแล้ว” เฉินหลี่เจาพูดอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินจากไปพร้อมทหารผู้ติดตาม โดยมีเจ้าบ้านทั้งสองคารวะส่งแขกคนสำคัญด้วยความสุภาพ

เมื่อเฉินหลี่เจาเดินจากไปแล้วโจวจื่อรั่วก็มองท่าทางที่อ่อนหวานเกินจริงของภรรยาแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องหนังสือ โจวลี่หรูจึงรีบเดินตามเข้าไปพร้อมกับขนมและน้ำชาที่ตนนำมา

“ข้าทำขนมนี้ด้วยตนเอง เลยนำมาให้ท่านลองชิมพร้อมกับชาของตงเสวีย” น้ำเสียงที่สดใสทำให้แม่ทัพหนุ่มมองใบหน้างดงามนั้นแล้วโบกมือให้ชงเอ๋อร์ออกไปรอด้านนอก

ชงเอ๋อร์ออกไปแล้วยืนรอข้างๆ กับซูเยี่ยพร้อมกับส่งสายตาให้กันเป็นระยะ

เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้วโจวจื่อรั่วก็จิบชาและขนมที่ภรรยาในนามนำมาให้ ใช้สายตาคมกริบคู่นั้นมองดูจริตที่แปลกตาของวันนี้ “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด บอกมาตามตรง”

เขาคิดว่านางคงจะทำตามคำแนะนำในจดหมาย หว่านเสน่ห์ให้ตนรักและหลงใหลเพื่อนำไปสู่การช่วยเหลือบิดาของนางในภายภาคหน้า

“ข้าอยากรู้ว่าท่านแม่ทัพกับท่านพ่อของข้ามีอันใดปิดบังข้าอยู่หรือไม่” สิ้นคำถามนั้นโจวจื่อรั่วชะงักไปเล็กน้อยแล้วจิบชาที่นางรินให้ มองใบหน้าฉงนนั้นด้วยความประหลาดใจ

“เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนั้น” น้ำเสียงถูกปรับให้ดูเคร่งขรึมขึ้นให้รู้ว่าตนไม่อยากตอบคำถามนั้นหากนางมีเหตุผลไม่เพียงพอ

“เพราะข้าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้มีบางอย่างแอบแฝง”

“ถูกต้อง ข้าแต่งงานกับเจ้าเพื่อใช้เจ้าเป็นข้อต่อรองให้บิดาของเจ้ายอมสารภาพความผิดออกมา ดูสิว่าเขาจะทนได้สักกี่น้ำ”

“ไม่ใช่ ข้ารู้ว่าท่านพ่อจะไม่มีวันทอดทิ้งข้าเพียงเพราะเรื่องแค่นี้ และยิ่งส่งข้าให้แต่งงานกับคนอย่างท่านด้วยแล้วยิ่งไม่ใช่วิสัยของท่านพ่อ” โจวลี่หรูไม่ยอมรับคำตอบจากสามีโดยง่าย

“ขนาดบิดาเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏต่อแผ่นดินเจ้ายังไม่เชื่อ นับประสาอะไรกับที่เขาทอดทิ้งเจ้าให้อยู่ที่นี่กับข้า” โจวจื่อรั่วไม่คิดว่านางจะนึกกังขาเรื่องแต่งงานในตอนนี้และกล้ามาถามตนตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว

เรื่องที่นางฉลาดและอยากรู้อยากเห็นจนอาจทำให้เสียการใหญ่นั้นเป็นไปอย่างที่ซุนต้านกล่าวไว้ไม่ผิด

ริมฝีปากที่เม้มสนิทของคนตรงหน้าทำให้โจวจื่อรั่วรู้แล้วว่านางเริ่มไม่พอใจตนและยิ่งพูดคำเจ็บแสบให้นางเลิกสนใจเรื่องเหตุผลที่แท้จริงของการแต่งงาน

“เจ้าคิดถึงเหตุผลที่ข้าแต่งงานกับเจ้าให้ดี หากมิใช่ว่าอยากบีบให้ใต้เท้าซุนรับสารภาพและบอกชื่อผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องมา แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เช่นข้าจะแต่งงานกับหญิงสาวที่ดื้อรั้นเช่นเจ้าไปเพื่อเหตุใด ที่บิดาของเจ้ายอมให้แต่งงานกับข้าก็คงคิดว่าจะให้เจ้าช่วยส่งข่าวเรื่องที่ข้าทำให้ไปให้หรือไม่ก็ให้เจ้ามายั่วยวนข้าให้หลงใหลจนเสียการใหญ่ก็เท่านั้น” โจวจื่อรั่วกล่าวเหตุผลที่เชื่อมโยงกับข้อความในจดหมายที่นางได้รับ

โจวลี่หรูนึกได้ว่าบิดาต้องการเช่นนั้นจริงเป็นตามที่เขาพูด ดวงตากลมโตก็เริ่มแดงและน้ำตาก็รื้นขึ้นมาด้วยความเสียใจ ทำให้แม่ทัพผู้เย็นชาใจคอไม่ดีเพราะไม่เคยเห็นสตรีร้องไห้ต่อหน้าของตนจึงรีบหาทางพูดปลอบใจนางทางอ้อม

“แต่เอาเถอะ ไหนๆ เจ้าก็เป็นคนของสกุลโจวแล้ว แม้จะเป็นเพียงการแต่งงานบังหน้าก็ตาม ข้าจะสืบหาหลักฐานให้เร็วที่สุดจะได้รู้กันไปให้ชัดแจ้งว่าบิดาของเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องจริงหรือไม่ จนกว่าจะถึงตอนนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ให้สบายใจอย่าสร้างความวุ่นวายให้ข้าก็แล้วกัน”

“ท่านหมายความว่า ท่านเองก็ไม่แน่ใจว่าท่านพ่อมีความผิดเช่นนั้นหรือไม่”

“ข้ายังตอบเจ้าไม่ได้ เอาเป็นว่าคนอย่างข้าโจวจื่อรั่วไม่เคยใส่ความผู้ใดหากไม่มีหลักฐานมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด ข้าถือความยุติธรรมและความซื่อสัตย์เป็นหลัก ดังนั้นเจ้าวางใจเรื่องนี้” โจวจื่อรั่วกล่าวเสียงอ่อนลง

“ข้าจะเชื่อใจท่าน และข้าก็เชื่อว่าท่านพ่อไม่มีวันทรยศต่อแผ่นดิน” โจวลี่หรูพูดอย่างมั่นใจ แล้วมองความหวังสุดท้ายของบิดา เชื่อว่าโจวจื่อรั่วจะจัดการเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาแน่

แต่ก็มิใช่ว่านางจะละทิ้งในสิ่งที่ตนกำลังสงสัย เพียงแค่ไม่สามารถหาเหตุผลอื่นมาแย้งเข้าได้ในตอนนี้เท่านั้น

**********************