ตอนที่ 17 ตลบหลัง

สัมผัสที่นุ่มนวลและอ่อนหวานจากแม่ทัพผู้องอาจสร้างเสียงครางอย่างสุขสมให้แก่โจวลี่หรูครั้งแล้วครั้งเล่า มือบอบบางจิกที่ผ้าห่มแล้วมองร่างกำยำที่เคลื่อนไหวอยู่บนเรือนร่างของตนด้วยแววตาที่ฉ่ำหวาน

เสียงหายใจหอบถี่ของโจวจื่อรั่วและสะโพกหนาที่โยกเข้ามาอย่างดุดันช่างเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล

สะโพกเล็กๆ ของนางแอ่นเข้าหาอย่างเว้าวอน ชื่นชอบสัมผัสของนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความดุดันและพลังที่เขาโถมเข้ามาก็สร้างความสุขสมเป็นอย่างมาก

“ฮูหยินนิ่วหน้าเช่นนั้นจะให้ข้าเบาแรงหรือไม่” เสียงกระซิบถามที่แหบพร่าแต่ว่าสะโพกสอบยังคงโถมเข้ามาอย่างไม่ปรานี

“ไม่ต้องเบาแรงเจ้าค่ะท่านพี่ ข้ารับไหว หากท่านจะทำแรงกว่านี้อีกหน่อยก็ยังได้” เสียงสั่นกระเส่าและดวงตาที่ฉ่ำปรือของนางบ่งบอกว่าเกิดความกำหนัดและปรารถนาให้อีกฝ่ายกระทำได้อย่างเต็มที่

เสียงเนื้อกระทบกันดังเป็นจังหวะขณะที่แม่ทัพหนุ่มโถมแรงสะโพกลงไปอย่างดุดัน เสียงครางกระเส่าของทั้งคู่รดรินกันผสานเสียงท่อนเนื้อที่เสียดสีกับกลีบบุปผางามตาสร้างความหฤหรรษ์ในการร่วมสวาทจนทั้งสองทนต่อความสุขสมนี้ไม่ไหว

ฝ่ายคนร่างใหญ่โถมแรงกระแทกจนภรรยาตัวสั่นคลอน สองมือหนากุมเต้างามที่กระเพื่อมไหวเอาไว้แล้วโถมแรงเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง

โจวลี่หรูเม้มริมฝีปากกลั้นเสียงครางที่สุขสมของตนเอง มือทั้งสองเอื้อมไปที่หัวไหล่ของเขาแล้วจิกแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ได้รับ

ในที่สุดสะโพกบางก็เกร็งกระตุกเบาๆ ปลายเท้าเกร็งจิกลงกับเตียง ภายในบีบรัดท่อนเนื้อที่บดเบียดเข้ามาจนแม่ทัพโจวผู้องอาจพ่ายแพ้ต่อแรงบีบรัดนั้นแล้วสยบต่อเรือนร่างที่งดงามนั้นด้วยความสุขสม

“ข้าจะไปที่จิ้งหนาน เจ้าไปกับข้านะฮูหยิน”

“ข้ารออยู่ที่นี่กับท่านพ่อมิได้หรือ”

“ข้าไม่อยากพะวงถึงเจ้า มีแต่ข้าเท่านั้นที่ปกป้องเจ้าได้ไม่เชื่อใจผู้ใดทั้งนั้น” เหตุผลที่ชวนให้หัวใจเต้นนั้นทำให้โจวฮูหยินน้อยคล้องคอสามีลงมาใกล้ตน

“วันหลังสอนให้ข้าปรนนิบัติท่านพี่บ้างได้หรือไม่” น้ำเสียงที่เย้ายวนนั้นทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ้มกว้าง

“เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าอยากปรนนิบัติข้า”

“ท่านดีต่อข้าเช่นนี้ให้ข้าได้ทำเพื่อท่านพี่บ้างเถิด” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและเอาใจ คราแรกที่พบนั้นแสนชิงชังแต่บัดนี้แปรเปลี่ยนไปตรงกันข้ามอย่างที่นางเองก็ไม่คาดคิดมาก่อน

“จบเรื่องนี้ข้าจะสอนให้เจ้าทำทุกอย่าง แต่ตอนนี้ให้ข้าเป็นฝ่ายทำให้เจ้ามีความสุขฝ่ายเดียวก่อนเถิด” พูดจบแล้วใบหน้างามของแม่ทัพหนุ่มก็โน้มลงไปจุมพิตภรรยาสาวอีกครา ก่อนจะเบียดร่างกำยำเข้าหาด้วยลีลาที่แสนช่ำชอง มอบความสุขสมแก่นางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

**********************

เมื่อทราบข่าวว่าโจวจื่อรั่วจะพาโจวลี่หรูไปเที่ยวชมเมืองจิ้งหนานก็ทำให้ซุนเพ่ยหลินและซุนต้าเหยาร้อนใจ

“ข้าต้องรีบกลับจิ้งหนานตัดหน้าสองคนนั่น มิเช่นนั้นต้องถูกสงสัยแน่”

“แม่ทัพโจวแท้จริงแล้วไม่ได้พาลี่หรูมาเยี่ยมเยียนหากแต่ตั้งใจจะไปจิ้งหนานแต่แรกแล้ว เจ็บใจยิ่งนัก” ซุนเพ่ยหลินพูดด้วยความเจ็บใจ

“หรือว่าน้องสามจะเป็นคนบอกแก่สามีนางว่าข้ามีโรงน้ำชาที่จิ้งหนานเขาจึงจะไปที่นั่นเพื่อตรวจสอบ เช่นนี้แล้วข้ายิ่งต้องรีบกลับไป”

“ช้าก่อน พรุ่งนี้ทั้งสองจะออกเดินทาง เจ้ารออยู่ที่นี่ข้าจะไปสืบว่าทั้งสองจะไปที่จิ้งหนานด้วยเหตุใด” ซุนเพ่ยหลินบอกแก่บุตรชายแล้วจะไปหารือเรื่องนี้กับสามี

แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าซุนต้านและซุนลี่หลิงกำลังยืนส่งทั้งสองขึ้นรถม้า ทำให้ซุนเพ่ยหลินรู้สึกกระวนกระวายใจไม่คิดว่าโจวจื่อรั่วจะทำทุกอย่างรวดเร็วกว่าที่คาดเอาไว้ ท่าทางร้อนใจของนางจึงทำให้ซุนต้านแอบพอใจอยู่ลึกๆ

“เหตุใดแม่ทัพโจวจึงออกเดินทางก่อนกำหนดเช่นนี้” นางถามด้วยความร้อนรน มองตามรถม้าของโจวจื่อรั่วไปด้วยความเจ็บใจที่ไม่ทันการณ์

“ข้าเองก็ไม่รู้ล่วงหน้า เข้าใจตามที่บอกเอาไว้เป็นพรุ่งนี้ โยวโยวมาลาข้าจึงรู้ว่ากำลังจะออกเดินทางแล้ว” ซุนต้านแสร้งบอกแก่นางอย่างร้อนใจ

“โยวโยวนางได้ยินข้าเล่าเรื่องโรงน้ำชาของพี่ใหญ่เลยอยากจะไปเยี่ยมเยียนเขา ท่านแม่ทัพจึงถือโอกาสนั้นไปเยี่ยมเยียนเจ้าเมืองจิ้งหนานเห็นว่าจะไปช่วยแนะนำการฝึกซ้อม” ซุนลี่หลิงบอกแก่มารดาด้วยความไร้เดียงสา

“เจ้าเล่าเรื่องที่จิ้งหนานให้โจวจื่อรั่วฟังเช่นนั้นหรือ” ซุนเพ่ยหลินตวาดบุตรีคนรองเป็นครั้งแรกทำให้คุณหนูรองซุนตกใจเป็นอย่างยิ่ง

“ข้ามิได้ทำเช่นนั้น” นางรีบปฏิเสธแล้วก้มหน้าลง

“ข้าเพียงแต่เล่าให้โยวโยวฟัง แล้วแม่ทัพก็อยู่ตรงนั้นด้วยไม่คิดว่าเขาจะสนใจเรื่องที่สตรีพูดคุยกัน” ซุนลี่หรูอธิบายเสียงเบา รู้ว่าทำให้มารดาไม่พอใจแต่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องโกรธขนาดนี้

“หลิงเอ๋อร์อย่าถือสามารดาของเจ้าเลย กลับเข้าเรือนก่อนข้าจะพูดกับนางเอง” ซุนต้านบอกแก่บุตรีคนรองที่กำลังหน้าเสียอยู่ ซุนลี่หลิงได้โอกาสจึงรีบเดินกึ่งวิ่งเข้าเรือนไปด้วยความน้อยใจ

“ฮูหยินเจ้าอย่าได้โทษนางเลย นางไม่รู้เรื่องจึงไม่ทันระวังตัวพูดออกไปเช่นนั้น”

“แล้วเราจะทำเช่นไร หากรู้เรื่องโรงน้ำชาก็เข้าใกล้ความจริงไปทุกขณะ” ซุนเพ่ยหลินพูดด้วยความกังวล

“ให้ต้าเหยารีบกลับไปให้ถึงก่อนสองคนนั้น แล้วทำทุกอย่างตามปกติอย่าเผยพิรุธอันใด แค่เปิดโรงน้ำชาไม่ใช่เรื่องผิด หากไม่มีหลักฐานอันใดเขาก็ไม่สามารถเอาผิดได้แน่ อย่าพึ่งกังวลไปล่วงหน้า” ซุนต้านแสร้งบอกด้วยความหวังดี แต่รู้ดีว่าซุนต้าเหยาไม่มีวันอยู่เฉยแน่

ในขณะเดียวกัน เมื่อขบวนรถม้าของแม่ทัพโจวที่เดินทางออกนอกเมืองตงเสวีย จากทหารม้าคุ้มกันราวหกนาย ตอนนี้ซูเยี่ยที่จัดการธุระที่เสวียนซานเสร็จแล้วก็นำกำลังทหารอีกห้าสิบนายมาสมทบอยู่ด้านนอก

ชงเอ๋อร์ดีใจที่เจอหน้าเขาอีกครั้งแล้วอมยิ้มไม่หยุด

ภายในรถม้าโจวจื่อรั่วมิได้สวมชุดเกราะเต็มยศ จ้องมองหน้าฮูหยินของตนที่มีสีหน้าวิตกกังวล

“ทหารมากมายเช่นนี้ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้แน่”

“จะไม่เอิกเกริกไปหรือเจ้าคะท่านพี่”

“มิใช่เพียงแต่จะมาคุ้มกันเจ้าเท่านั้น แต่ครั้งนี้ข้าจะถือโอกาสปราบกบฏให้สิ้น”

“แล้วทหารเพียงไม่กี่สิบนายจะสู้ทหารนับพันของจิ้งหนานได้หรือเจ้าคะ” ฮูหยินของแม่ทัพถามด้วยความสงสัย

“หากฝ่ายนั้นเริ่มลงมือก็จะเป็นการเผยตัวว่าเป็นกบฏ ถึงตอนนั้นบางทีเราอาจมิต้องเปลืองแรงเลยสักนิด” โจวจื่อรั่วบอกแผนการแก่นาง ก่อนจะอ้าแขนออกเรียกให้นางเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของตน

โจวลี่หรูขยับไปนั่งข้างสามีแล้วซบใบหน้าลงที่อกกว้างนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่วางใจในแผนการของเขา เพราะหากปราบกบฏได้บิดาของนางก็จะพ้นผิดโดยเร็ววัน

**********************