ตอนที่ 18 เผยตัว

ขบวนรถม้าหยุดพักที่โรงเตี๊ยมก่อนถึงเมืองจิ้งหนานตามแผนการของโจวจื่อรั่วที่อยากให้ซุนต้าเหยาล่วงหน้าไปถึงก่อนตน หน้าห้องพักของแม่ทัพหนุ่มมีทหารยามคอยผลัดเปลี่ยนเวรยามอย่างแน่นหนาเพื่อมิให้เกิดอันตรายแก่ผู้ที่พักผ่อนอยู่ด้านใน

โจวลี่หรูนอนกอดสามีด้วยจิตใจที่ไม่สงบสุข รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะมีเรื่องที่เลวร้ายเกิดขึ้น

“ยังไม่นอนอีกหรือลี่หรู” โจวจื่อรั่วถามเสียงนุ่มเมื่อเห็นว่าฮูหยินของตนทอดถอนหายใจอย่างเป็นกังวล

“ข้ารู้สึกไม่สบายใจ เรากลับเสวียนซานกันดีหรือไม่”

“พรุ่งนี้เมื่อถึงจิ้งหนานแล้วทุกอย่างก็จะค่อยๆ คลี่คลาย อย่าได้กังวลไป” คำพูดปลอบใจนั้นไม่ได้ทำให้นางสงบลงเมื่อเทียบกับอ้อมกอดที่อบอุ่นที่กระชับให้นางเข้าไปหา

โจวลี่หรูหลับตาลงอย่างวางใจ จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็รอจนกระทั่งนางหลับสนิทแล้วค่อยๆ ลุกเดินไปยังด้านนอกเพื่อเตรียมแผนการกับซูเยี่ยโดยมิให้รบกวนการนอนของภรรยาที่เดินทางเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

“เรื่องของต้าเซ่อเป็นอย่างไรบ้าง”

“เรียนท่านแม่ทัพ ต้าเซ่อไม่ทันระวังตัวจึงถูกจับกุมได้โดยง่าย ตอนนี้ถูกคุมขังที่จวนใต้เท้าลู่เพื่อรอให้ท่านไปตัดสินโทษ ในตัวเขาพบจดหมายสนเท่ห์ที่หายไปอยู่กับใต้เท้าลู่” ซูเยี่ยรายงานด้วยน้ำเสียงที่ที่กังวลใจที่ลู่เล่อซางนำหลักฐานเก็บไว้เอง

“จดหมายนั่นเป็นของปลอมที่ข้าให้คนเขียนขึ้นมา ของจริงนั้นข้าเก็บซ่อนไว้ดีแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เจ้าต้องทำคืองานที่ข้ากำลังจะมอบหมายให้” โจวจื่อรั่วกล่าวก่อนจะเริ่มเล่าแผนการของตนให้ซูเยี่ยฟังโดยละเอียด

ซูเยี่ยรับฟังแผนการนั้นอย่างไม่แน่ใจนักกว่าจะได้ผลแต่ก็เชื่อมั่นในความคิดอันชาญฉลาดของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่

“ข้าน้อยจะทำตามอย่างเคร่งครัด” ทหารคนสนิทผู้เดียวที่เหลืออยู่ตอบรับด้วยความหนักแน่น สิ้นสุดงานนี้ตนมีความคิดจะร้องขอรางวัลบางอย่างในภายหลัง

**********************

ซุนต้าเหยามาถึงที่จิ้งหนานก่อนตามที่โจวจื่อรั่ววางแผนเอาไว้ เมื่อเจอหน้ากันที่โรงน้ำชาก็ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าที่ปกติราวกับไม่เคยมีเรื่องบาดหมางต่อกัน

“ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพจะเดินทางมาที่จิ้งหนานจึงมิได้เตรียมการต้อนรับต้องขออภัย”

“ข้าพาลี่หรูมาที่โรงน้ำชานี้เพื่อเยี่ยมเยียนท่านเท่านั้น ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าเองต้องขออภัย”

บุรุษทั้งสองจ้องหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่ซุนต้าเหยาจะเป็นฝ่ายยิ้มแย้มออกมาก่อนแล้วเดินนำทั้งสองไปยังห้องรับรองที่ดีที่สุดของโรงน้ำชาที่โอ่อ่าแห่งนี้

อาหารและสุราได้ถูกนำมาจัดวางเต็มโต๊ะ ซูเยี่ยใช้เข็มเงินในการตรวจสอบพิษแต่โจวจื่อรั่วห้ามเอาไว้

“ซูเยี่ยอย่าเสียมารยาท นี่คืออาหารที่ถูกจัดโดยพี่ชายของฮูหยินข้าย่อมไม่มีสิ่งใดเจือปนอยู่แล้ว ใช่หรือไม่” โจวจื่อรั่วหันไปถามซุนต้าเหยาแล้วยิ้มออกมาอย่างท้าทาย

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” ซุนต้าเหยาตอบด้วยน้ำเสียงที่ปกติแล้วหันไปหาน้องสาวของตนมีมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

“โยวโยวสบายดีหรือไม่ ได้ยินข่าวว่าเจ้าแต่งงานกับแม่ทัพโจวในฐานะฮูหยินเชลยเพียงเท่านั้น คงลำบากใจมิใช่น้อย” คำพูดที่จงใจให้นางอับอายนั้นถูกกล่าวออกมาอย่าง

“มิได้ลำบากเลยแม้แต่น้อย ท่านพี่ดูแลข้าดีมาก” โจวลี่หรูตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เกรงกลัวพี่ชายอย่างแต่ก่อน แล้วมองไปยังแขนซ้ายของเขาแล้วกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยแต่ประโยคนั้นเชือดเฉือนเพื่อยั่วโทสะอีกฝ่ายตามที่โจวจื่อรั่ววางแผนไว้

“บาดแผลที่ต้นแขนหายดีแล้วหรือไม่ คมดาบของท่านพี่น่าจะทำให้ท่านเจ็บปวดมิใช่น้อย” นางกล่าวแล้วรินสุราให้แก่สามีและซุนต้าเหยา ก่อนจะช้อนตามองพี่ชายที่ทำสีหน้าตกใจ

“เจ้าปรักปรำข้าอยู่รู้หรือไม่น้องสาม”

“เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าท่านได้รับบาดเจ็บในวันที่ลอบโจมตีรถม้าของข้า ไยจะต้องพูดแก้ต่างให้มากความ” โจวจื่อรั่วเองก็อดไม่ได้ที่จะยั่วโทสะของอีกฝ่ายทำให้ซุนต้าเหยาที่คิดจะปกปิดความจริงก็เผยธาตุแท้ออกมา

ซุนต้าเหยาส่งสัญญาณให้ทหารของเมืองจิ้งหนานที่รับใช้ตนออกมาแต่ก็พบกับความว่างเปล่า

โจวจื่อรั่วให้ชงเอ๋อร์พาโจวลี่หรูให้ถอยห่างออกไปแล้วมองซุนต้าเหยาด้วยสายตาที่ชิงชัง “คนของเจ้าไม่มีวันมาหรอก ข้าได้ให้คนของข้าจัดการควบคุมโรงน้ำชาแห่งนี้แล้ว ซูเยี่ยนำตัวเขาไปขังเอาไว้อย่าให้หนีไปได้” แม่ทัพโจวออกคำสั่งให้จับกุมซุนต้าเหยา

เพราะไร้ทักษะในการต่อสู้ซุนต้าเหยาจึงถูกจับกุมอย่างง่ายดาย แล้วส่งสัญญาณให้คนสนิทของตนเพื่อทำการอะไรบางอย่างโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

“แล้วต่อไปจะทำเช่นไรเจ้าคะ” โจวลี่หรูถามอย่างเป็นกังวล แม่ทัพโจวยิ้มร้ายที่มุมปากแล้วมองซุนต้าเหยาที่ถูกคุมตัวไปด้วยสายตาที่เย็นชา

“เราจะไปเยี่ยมท่านเจ้าเมืองเสียหน่อย” น้ำเสียงที่จริงจังนั้นทำเอาโจวฮูหยินเองก็รับรู้ได้ว่าเรื่องราวกำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า

เจ้าเมืองจิ้งหนานเมื่อรู้ว่าซุนต้าเหยาถูกจับกุมตัว แม้จะเป็นข้อหาลอบทำร้ายขุนนางมิใช่การก่อกบฏแต่นั่นก็มิได้หมายความว่าโจวจื่อรั่วจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ง่ายๆ จึงยอมให้ความร่วมมือเพราะถูกบุกมาที่จวนโดยมิทันได้เตรียมรับมือเอาไว้

“ท่านเป็นถึงเจ้าเมืองกลับร่วมมือกับกบฏ ขูดรีดชาวบ้านจนต้องยอมมาฝึกซ้อมรบเพื่อแลกกับความอยู่รอดมีโทษถึงขั้นประหารสามชั่วโคตรไม่มีละเว้น” โจวจื่อรั่วกล่าวเสียงเข้มขณะที่ให้ทหารคุมตัวเจ้าเมืองเอาไว้

“แต่หากเจ้าให้ความร่วมมือข้าจะกราบทูลองค์ไท่จื่อให้ลดโทษให้เจ้าถูกประหารแต่เพียงผู้เดียวแต่ภรรยาและลูกๆ ของท่านจะอยู่รอด เลือกเอาเถิด” โจวจื่อรั่วพูดแล้วมองไปทางครอบครัวของอีกฝ่ายที่ร้องห่มร้องไห้ที่ประมุขของบ้านถูกจับกุมในข้อหาร้ายแรง

เจ้าเมืองจิ้งหนานขาอ่อนลงไม่ว่าทางใดก็ต้องโทษตาย สู้ดีตายคนเดียวแล้วให้ลูกเมียอยู่รอดจะไม่ดีกว่าเช่นนั้นหรือ “ข้ายินยอมให้ความร่วมมือ แต่จะไม่พูดสิ่งใดจนกว่าจะมั่นใจว่าครอบครัวข้าปลอดภัย”

“ได้ เช่นนั้นข้าจะขังพวกท่านเอาไว้ก่อนแล้วนำตัวท่านไปสอบสวนที่เสวียนซานในภายหลัง” โจวจื่อรั่วตัดสินเบื้องต้น จากนั้นให้คนพาเขาไปคุมขังที่คุกในจวนเจ้าเมือง และให้กักบริเวณคนในครอบครัวให้อยู่แต่ภายในเรือนรับรองมิให้ออกไปจากจวนเจ้าเมืองแห่งนี้

จากนั้นจึงได้ให้ทหารกระจายกำลังไปจัดการเรื่องอาวุธที่ถูกขนส่งมาฝึกซ้อม ทหารและชาวบ้านที่ถูกเกณฑ์มาฝึกซ้อมในสนามรบต่างก็ยินดีที่เจ้าเมืองฉ้อฉลถูกจับกุม

โจวจื่อรั่วใช้อำนาจของป้ายทองยึดทรัพย์ของเจ้าเมืองบางส่วนแล้วแจกจ่ายแก่ผู้ที่ถูกเกณฑ์ให้มาฝึกอาวุธโดยอ้างถึงองค์รัชทายาทให้ชาวบ้านสำนึกในพระกรุณา เป็นการปราบกบฏในจิ้งหนานได้อย่างสำเร็จเหลือเพียงลากตัวผู้ที่เกี่ยวข้องมารับโทษทัณฑ์เท่านั้น

“เราจะพักที่นี่เพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ปราบกบฏได้แล้วต่อไปก็นำตัวคนผิดมาลงโทษ เจ้าวางใจเถิด”

“ท่านจะมั่นใจได้อย่างไรว่าท่านพ่อของข้าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในครั้งนี้” โจวลี่หรูถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล ย่อมใกล้ความจริงก็ยิ่งรู้สึกกังวลไปเสียทุกเรื่อง

“เอาไว้ถึงเสวียนซานแล้วเจ้าจะรู้เอง” โจวจื่อรั่วบอกแก่ภรรยาเสียงนุ่ม ถึงเวลาแล้วที่นางต้องรู้ความจริงทั้งหมด

**********************