ทำโทษหัวขโมย

บ้านพักของคีตกานต์อยู่เยื้องไปทางส่วนด้านซ้ายของไร่ฝั่งที่อยู่ติดกับเชิงเขา จากคำบอกเล่าของบรรดาเจ๊ๆที่เคยได้ยินมา คีตกานต์มักจะมาอาศัยอยู่ที่นี่เพียงแค่คนเดียวและไม่ได้กลับไปนอนบ้านใหญ่ที่อยู่อีกฝั่งของทางปีกขวา  แม้ว่าทุกวันเขาจะต้องแวะเข้าไปไม่ช่วงเวลาใดก็เวลาหนึ่ง แต่แล้วคีตกานต์ก็มักจะกลับมานอนที่บ้านพักของตัวเองเท่านั้น

ช่วงเวลาสองปีตั้งแต่ที่อยู่นี้มา ฉัตรตะวันรับรู้ว่าบ้านพักของเขานั้นอยู่ที่ไหน เคยเห็น เคยขับรถผ่าน หากแต่ไม่เคยได้รับอนุญาตให้ย่างกายผ่านเข้าไป พอวันนี้มาถึง สายตาก็เริ่มสอดส่ายสำรวจไปรอบๆโดยอัตโนมัติ 

บ้านไม้สไตล์รีสอร์ตขนาดกระทัดรัดไม่ใหญ่ไม่เล็กทรงสี่เหลี่ยมตั้งอยู่บนเนินเขา ลักษณะเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ตัวพื้นระเบียงไม้หน้าบ้านที่ยื่นออกมาถูกยกให้สูงขึ้นจากพื้นดินและเปิดโล่ง ส่วนตัวบ้านใช้ผนังกระจกปนไม้สร้างความเก๋ไก๋ยามเมื่อได้มอง รวมๆแล้วเข้ากันได้เป็นอย่างดีกับบรรดาต้นไม้สีเขียวๆที่ถูกปลูกกระจายไปบริเวณรอบๆตัวบ้าน

จักรยานของเธอถูกจอดทิ้งไว้ด้านหน้า ก่อนที่ฉัตรตะวันจะพาตัวเองก้าวเดินขึ้นไปตามบันไดทางคอนกรีตเข้าสู่ตัวบ้าน ประตูกระจกถูกเปิดทิ้งไว้ ภายในตัวบ้านนั้นเงียบสนิทราวกับไม่มีคนอยู่ จึงทำให้แขกผู้ที่พึ่งมาใหม่นั้นค่อยๆก้าวเดินเข้าไปภายในอย่างลืมตัว

แม้ว่าด้านนอกจะถูกตกแต่งด้วยวัสดุเรียบง่าย แต่ภายในตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์น ผนังเลือกใช้เป็นโทนขาวครีม ส่วนพวกเฟอร์นิเจอร์คละปนกันไปในโทนเทาดำอย่างลงตัว

ด้วยความลืมตัว จึงทำให้ฉัตรตะวันไล่กวาดสายตาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันถูกหยุดลงที่ใบหน้าเขร่งขรึมของคนที่ยืนพิงตัวเองกอดอกมองเธออยู่ที่ขอบประตูที่เชื่อมมาจากทางด้านหลังอีกที

"สำรวจเสร็จหรือยัง"

พอถูกจับได้ ดวงตากลมโตก็กระพริบถี่ๆเพื่อขับไล่ความอาย ก่อนที่มือถือในกระเป๋ากางเกงจะถูกยื่นส่งไปตรงหน้าของผู้ชายตัวใหญ่ที่ยังคงยืนทำหน้าเคร่งขรึง

"นี่ค่ะ หลักฐานว่าซันมาเข้างานตรงเวลา แถมยังเหลืออีกสองนาทีก่อนเข้างานด้วยซ้ำ" บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอที่ยื่นไปคือรูปของภาพถ่ายนาฬิกาบนผนังห้องทำงานของเขา โดยเข็มยาวและเข็มสั้นชี้บอกว่าเวลาในตอนนั้นคือแปดโมงยี่สิบแปดนาทีพอดีตามอย่างที่เธอบอกไว้

"รอบคอบดีนี่"

"ค่ะ กับคนแบบคุณ ทำอะไรมันก็ต้องมีหลักฐานไม่ใช่หรอคะ"

"ก็ดี อะไรที่มันสามารถเป็นหลักฐานได้ เธอมีเอาไว้ก็ดี เพราะถ้าหากว่าวันหนึ่งถูกใครเขาปรักปรำเข้า จะได้ใช้หลักฐานนั้นแก้ต่างให้ตัวเองได้"

แม้ว่าจะไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่คีตกานต์พูด หากแต่เธอก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรออกไป มีเพียงแค่คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันเพราะว่าสงสัย แต่เรื่องอะไรจะให้เธอเสียเวลาไปต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้ต่อกันเล่า

"ตกลงวันนี้ซันต้องทำอะไร"

"งานของเธอวันนี้ คือไปล้างสระว่ายน้ำของฉันที่หลังบ้าน"

"คะ?" 

"งงอะไร ฉันว่าฉันก็พูดออกไปชัดหมดทุกคำแล้วนะ ไป ล้าง สระ"

"แต่คุณไม่ได้บอกล่วงหน้า แล้วซันจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยน" พอเห็นว่าถูกเขาแกล้งแน่ๆ ฉัตรตะวันเริ่มต่อกรและโวยวาย

"ก็อะไรที่มันถอดได้ เธอก็ถอดๆไปเถอะ สระว่ายน้ำหลังบ้านของฉันฝั่งโน้นอยู่ติดป่าแล้วก็อยู่สูงจากพื้นดินตั้งมาก ถ้าหากว่าเธอจะแก้ผ้าก็คงไม่มีใครมาเห็นหรอก แล้วบ้านของฉันก็ไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามามั่วซั่วหรอกเธอไม่ต้องกลัว ส่วนฉันก็อย่างที่รู้ๆกัน ว่าเห็นมาหมดแล้ว"

แววตายิ้มเยาะบวกกับรอยยิ้มที่เย้ยหยันนั่นอีกแล้วที่เขากำลังมองมา ฉัตรตะวันเกลียดเวลาที่คีตกานต์ใช้อำนาจและคิดว่าเขานั้นถือไพ่เหนือกว่ามาบังคับให้เธอทำอะไรที่ไร้เหตุผล 

"คุณคีย์ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ"

"หึ กับคนอย่างเธอไม่มีคำว่าเกินไปหรอกฉัตรตะวัน"

ฉัตรตะวันเดินออกจากตัวบ้านผ่านทะลุออกมาตามทิศทางที่คีตกานต์พยักหน้าให้เธอไป ด้านหลังของบ้านมีสระว่ายน้ำขนาดพอเหมาะตั้งอยู่ติดกับดงต้นไม้ยืนต้นสีเขียวเข้มบ้างอ่อนบ้างสลับกันไป แต่ละต้นยืนขึ้นบดเบียดชนกันจนแทบจะชิด อีกทั้งกิ่งก้านใบ ทำให้เมื่อลองมองไปจึงไม่สามารถผ่านทะลุเข้าไปได้จริงๆ

อุปกรณ์ทำความสะอาดสระถูกวางรออยู่ไม่ไกลนัก พอยืนทำใจแล้วสูดหายใจเข้าปอดไปสี่ห้าที ฉัตรตะวันก็ตัดสินใจทำบางอย่างอย่างทีคีตกานต์ไม่คิดว่าเธอจะกล้าเสื้อยืดคอปกสีน้ำเงินเข้มถูกถอดออกจากร่างงามอย่างช้าๆ ก่อนตามมาด้วยกางเกงยีนต์เข้ารูปที่ถูกถอดออกมากองเป็นอย่างที่สอง จนกระทั่งมันเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในเข้ารูปบางเฉียบสีขาว

ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาว่านั่นแหละ เขาเห็นเธอมาหมดแล้วจะมาอายอะไร เพราะแต่มีแต่เขาเสียที่ไหนที่เห็นของเธอ เธอเองก็เห็นเขามาหมดแล้วเช่นกัน ในเมื่อเขาอยากให้เธอถอดมันดีนักก็เอาสิ คนแบบเธอใครท้าได้เสียที่ไหน ถอดก็ถอด

"อ้าว หายไปไหนเสียแล้วล่ะ มาทำเป็นท้าคิดว่าฉันไม่กล้าทำจริงๆหรือไง"หลังจากที่หันกลับไปแล้วไม่ได้มีใครยืนมองจับตาอยู่ ความอึดอัดที่คล้ายว่าจะทำให้เธอนั้นหายใจติดขัดก็เปลี่ยนเป็นโล่งขึ้นมาทันที

เรือนร่างสวยงามสมส่วนก้าวเดินไปหยิบอุปกรณ์มาทีละชิ้น เริ่มจากกระชอนตาข่ายที่ค่อยๆช้อนตักใบไม้ที่ถูกพัดปลิวเข้ามาจากด้านข้างสระขึ้นมา ต่อด้วยแปรงขัดด้ามยาวไล่ถูไปทีละด้าน ดีที่ด้านบนนั้นมีหลังคากันแดดสร้างครอบสระเอาไว้ ไม่เช่นนั้นผิวอันขาวผ่องเป็นยองใยของเธอคงมิวายถูกแดดเผ่าจนมอดไหม้แน่

เวลาผ่านเลยไปนานแค่ไหนไม่ได้นับ รู้แต่ว่าการทำความสะอาดสระครั้งนี้ทำเอาเธอหมดแรงกำลังไปเลยเหมือนกัน คีตกานต์หายไปตั้งแต่นั้นและไม่ได้แวะมาตรวจตราดูอีก ฉัตรตะวันคิดว่าเขาคงจะออกไปตรวจงานในไร่เสียมากกว่า คนอย่างเขาวันไหนไม่ได้เข้าไร่ วันนั้นคงไม่มีแรงเดิน 

เมื่อเห็นว่าทางสะดวกและคิดว่าคนใจร้ายคงจะยังไม่กลับเข้ามาง่ายๆ ฉัตรตะวันจึงได้นำอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมดไปกองรวมกันไว้ที่ข้างสระก่อน เพื่อหากว่าเขากลับมาตอนไหน เธอก็จะได้อ้างได้ว่าพึ่งทำความสะอาดเสร็จ

พอคิดแผนได้ ร่างงามจึงกลับมาหย่อนตัวลงไปในสระก่อนจะเริ่มแหวกว่ายกลับไปกลับมาอย่างอารมณ์ดี แม้ว่าในหัวจะคิดว่าเธอกำลังบ้าไปแล้วแน่ๆที่แอบมาว่ายน้ำเล่นในสระแบบนี้ เพราะถ้าหากว่าคีตกานต์กลับมาเห็น มีหวังบิดาเธอคงโดนคิดดอกเบี้ยแบบทบต้นทบดอกอีกล่ะมั้ง กระทั่งเหนื่อยล้าอ่อนแรง จึงได้เริ่มว่ายเกาะไปตามขอบสระ พลางใช้ขาตีน้ำน้อยๆ แล้วจึงได้ขอพักสายตาลง 

"หมดแรงแล้วหรอ"

"ว้าย"

ทันทีที่ได้ยินเสียงเสียงกระซิบที่ข้างหู ด้วยความตกใจจึงได้ร้องออกมาพร้อมกับใช้มือตีน้ำจนแตกกระจายก่อนที่จะลืมตาขึ้นมองเสียอีก ฉัตรตะวันปล่อยมือให้ตัวเองจมลงไปในสระ แต่ราวกับว่าร่างกายกำลังถูกเกาะเกี่ยวจากอะไรบางอย่างจึงได้ลืมตาขึ้นมอง

ทันทีที่เปิดตามอง ริมฝีปากของเธอก็ถูกประกบปิด แม้ว่าจะสะบัดออกจากการจู่โจมและพยายามดีดตัวให้ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำแต่ก็ยังไม่เป็นผล ริมฝีปากเธอยังคงถูกรุกรานอยู่อย่างนั้นจวบจนลมหายใจเฮือกสุดท้ายจวนใกล้จะหมดไปจึงได้ถูกฉุดให้ลอยตัวขึ้นมา