ตงหนิงอ้าย

อาทิตย์อัสดงย้อมขอบฟ้าจนกลายเป็นสีแดง สาดส่องลงบนยอดไม้ ขับเน้นให้ไพรพนาเหลืองอร่าม ฟู่หยวนหยวนหมุนป้ายหยกรูปกิเลนวายุสีเขียวในมือเล่น นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่เธอช่วยชีวิตเจ้าสำนักหยกโลหิต เธอยากรู้ใจแทบขาดว่าตัวตนจริงๆ ของเขาเป็นใคร

แต่…รู้มากเกินไปรั้งแต่จะนำภัยมาหาตน แค่ทำให้สำนักหยกโลหิตติดค้างเธอก็พอแล้ว ฟู่หยวนหยวนมองหยกประจำตัวเจ้าสำนักหยกโลหิตในมือตนอย่างพึงพอใจ

ซินหนี่มองคุณหนูของตนที่เอาแต่มองป้ายหยกในมือมาครึ่งค่อนวัน นางจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัย “คุณหนูท่านนั่งมองป้ายหยกชิ้นนี้มาครึ่งค่อนวันแล้วนะเจ้าคะ ป้ายหยกนี่มีอะไรดีรึเจ้าคะ”

“เจ้าไม่รู้อะไร นี่น่ะของดี” ฟู่หยวนหยวนกล่าวยิ้มๆ ก่อนเก็บป้ายหยกชิ้นนั้นเข้าไปในมิติ เธอหันหน้าไปพูดกับซินมี่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “มี่เอ๋อเจ้าให้คนไปเตรียมรถม้าให้ข้าที ข้าจะไป ‘ตลาดไฉซี’ สักหน่อย”

“เจ้าค่ะ” ซินมี่รีบไปจัดการตามที่คุณหนูของตนสั่งทันที แม้ในใจจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะปกติคุณหนูของพวกนางไม่ค่อยออกนอกจวนเท่าไหร่หากไม่จำเป็นจริงๆ ตลาดไฉซีจะเปิดเฉพาะตอนกลางคืน ตลอดสี่ปีที่นางรับใช้คุณหนูใหญ่ ไม่เคยมีสักครั้งที่คุณหนูใหญ่จะอยากไปเดินตลาด แต่วันนี้คุณหนูถึงกับบอกว่าจะไปเดินตลาดไฉซี!? ถึงภายในหัวจะมีคำถามแต่ซินมี่ยังคงปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน

ไม่นานซินมี่ก็เดินกลับมาบอกคุณหนูของตนว่ารถม้าพร้อมแล้ว ฟู่หยวนหยวนได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ พาสาวใช้ทั้งสองตรงไปยังประตู ทว่าเมื่อมาถึงประตูหน้าจวนก็พบกับฟู่หลิวเหว่ยที่เดินนำชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามา ชายหนุ่มชุดดำปักลวดลายเมฆมงคลที่เดินตามท่านพ่อเข้ามาหล่อเหลายิ่ง สีคิ้วประดุจน้ำหมึก รูปร่างสูงใหญ่กำยำสง่างาม ใบหน้าขาวสะอาด สันจมูกตรงโด่งแต่ไม่สูงลิ่ว ริมฝีปากบนล่างพอเหมาะพอเจาะ สีสันและความแวววาวก็กำลังดี ดูก็รู้เลยว่าเป็นลักษณะที่ม้ามและกระเพาะได้สัดส่วนเหมาะสม หัวใจและไตแข็งแรง

เอ๊ะ…นี่เธอประเมินผู้ชายหรือคนไข้กันแน่?

ฟู่หลิวเหว่ยเห็นบุตรสาวจ้องชินอ๋องไม่วางตาก็กระแอมออกมาเสียงดัง ก่อนแสร้งดุบุตรสาวเสียงเข้ม “หยวนหยวน อย่าเสียมารยาทยังไม่รีบคารวะชินอ๋องอีกรึเจ้าลูกคนนี้”

ด้านฟู่หยวนหยวนได้ยินเสียงกล่าวเตือนของบิดาก็ได้สติขึ้นมาทันที คุณหมอสาวประสานมือย่อกายคารวะชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสง่างามสมกับเป็นบุตรสาวตระกูลใหญ่ “หยวนหยวนคารวะชินอ๋องเพคะ”

ฮั่วกงเหวินเองก็มองหญิงสาวตรงหน้าตนด้วยสายตาพินิจเช่นกัน อกแกร่งสั่นไหวเล็กน้อยก่อนกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดสีน้ำเงินเข้ม คลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำปักดิ้นทองนางมีใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตากลมโตเปล่งประกายมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คนยิ่ง จมูกเชิดรั้นรับกับริมฝีปากหยักสีชมพูสดได้อย่างพอเหมาะ ฮั่วกงเหวินดึงสายตาของตนกลับมา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คุณหนูฟู่ไม่ต้องมากพิธี”

“ขอบพระทัยชินอ๋อง หม่อมฉันทูลลาเพคะ”

ฟู่หยวนหยวนย่อกายคารวะฮั่วกงเหวินก่อนพาสาวใช้ทั้งสองของตนเดินจากมา ฟู่หลิวเหว่ยได้แต่มองตามหลังบุตรสาวของตน ก่อนส่ายหัวไปมาสายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “เชิญท่านอ๋องไปที่เรือนของข้าเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านอาจารย์เชิญนำทาง”

ฮั่วกงเหวินเดินตามหลังฟู่หลิวเหว่ยเงียบๆ ภายในหัวมีแต่ใบหน้าของฟู่หยวนหยวนฉายซ้ำวนไปมา ท่านอ๋องหนุ่มขมวดคิ้วแน่น นี่เขาเป็นอันใดไป เหตุใดถึงได้นึกถึงแต่สตรีนางนั้น…หัวใจของเขายังเต้นแรงผิดจังหวะอีกด้วย หรือว่าอาการถูกพิษของเขาจะยังไม่หายดี ฮั่วกงเหวินพยายามหาเหตุผลมาลบล้างอาการของตน ทว่าสุดท้ายกลับหาข้อสรุปไม่ได้ เขาจึงเลือกจะปล่อยผ่านไปก่อนชั่วคราว...

ฟู่หยวนหยวนมองตลาดที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนตรงหน้า ตลาดไฉซีกินพื้นที่ถึงห้าลี้ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย ผู้คนต่างเดินจับจ่ายกันอย่างคึกคัก คุณหมอสาวเดินนำสาวใช้ทั้งสองของตนเข้าไปในตลาดอย่างตื่นเต้น ตลาดเธอย่อมเคยไป แต่ตลาดแบบโบราณเธอยังไม่เคย!

“เร่เข้ามาๆ วันนี้ร้ายเฟยฉีของเรามีสัตว์อสูรมาใหม่ให้ลูกค้าทุกท่านเลือกมากมาย”

“ลูกค้าทุกท่าวันนี้ร้านหลิงเจิงของเรามีเครื่องประดับลวดลายใหญ่ให้เลือกซื้อ เชิญด้านในร้านได้เลยขอรับ”

“ร้านกวางไป๋ของเราก็มีอาวุธลงอักขระอาคมให้ทุกคนได้เลือกซื้อเช่นกันเจ้าค่ะ”

“ร้าน...”

เสียงเรียกลูกค้าดังขึ้นตลอดสองข้างทางที่ฟู่หยวนหยวนเดินผ่าน คุณหมอสาวเลือกเดินเข้าไปในร้านขายสมุนไพร้านหนึ่ง ภายในร้านตกแต่งไว้อย่างสวยงามหรูหรา ฟู่หยวนหยวนมองชั้นสมุนไพรที่เรียงยาวเต็มร้านอย่างสนใจ ในร้านมีลูกค้าบ้างประปราย เธอเดินเข้าไปในร้านไม่นานเสี่ยวเอ้อก็ออกมาต้อนรับเธอทันที

“ลูกค้าต้องการโอสถหรือสมุนไพรชนิดไหนขอรับ”

ทว่ายังไม่ทันที่ฟู่หยวนหยวนจะได้ตอบเสี่ยวเอ้อ ด้านหลังคุณหมอสาวก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น “ฟู่หยวนหยวน...ไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่นี้”

คุณหมอสาวหันหลังกลับไปมองตามเสียงทักทาย หญิงสาวตรงหน้าเธอมีใบหน้างดงามปานล่มเมือง ผิวพรรณขาวกระจ่าง ยิ่งวันนี้นางสวมชุดสีแดงยิ่งขับเน้นให้ผิวของหญิงสาวนางนั้นขาวเกินจริงไปมาก ฟู่หยวนหยวนยกยิ้มมุมปากก่อนทักทายกลับไป “ที่แท้ก็คุณหนูตง”

ตงหนิงอ้ายสืบเท้าเดินมาข้างหน้าสามสี่ก้าว ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าฟู่หยวนหยวนไม่ไกล แววตาของตงหนิงอ้ายฉายแววดูแคลนแจ่มชัด ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามชัดเจน “สวะไร้ค่าเช่นเจ้า...กล้าเสนอหน้ามาที่ร้านขายสมุนไพรสำนักหยกโลหิต ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเสียจริง”

“ข้าจะไปที่ใดไม่รบกวนให้คุณหนูตงมากังวลแทน มีคนบอกท่านหรือไม่ว่า...ยุ่งเรื่องของผู้อื่นให้น้อยลงหน่อย” ฟู่หยวนหยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์