ตงหนิงอ้าย2

เมื่อตงหนิงอ้ายได้ยินเช่นนั้น ก็เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายอยากจะสื่อ นังสวะนี่ว่านางชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านงั้นรึ ใบหน้างามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ตงหนิงอ้ายกัดฟันแน่น ก่อนเหยียดยิ้มตอบกลับไป “ข้าเพียงอยากเตือนสติเจ้าเท่านั้น …น้ำหน้าอย่างเจ้าซื้อสมุนไพรไปก็เสียดายสมุนไพรเปล่าๆ”

“ผู้ใดบอกว่าข้ามาซื้อสมุนไพร? คุณหนูตงช่างสู่รู้ยิ่ง”

ทันใดนั้น เสียง "เพล้ง!" ของขวดสมุนไพรที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ก็ดังกึกก้องในห้องโถง ตงหนิงอ้ายปล่อยพลังปราณสีส้มระดับก่อกำเนิดขั้นเจ็ดของตนออกมา ก่อนซัดควันพิษที่แฝงอยู่ในขวดสมุนไพรพุ่งตรงเข้าไปหาฟู่หยวนหยวน กลิ่นสมุนไพรที่เคยหอมอบอวลกลับกลายเป็นกลิ่นควันพิษที่น่าหวาดกลัว ฟู่หยวนหยวนดึงแขนซินมี่และซินหนี่พุ่งตัวหลบอย่างรวดเร็ว

"อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้ง่ายๆ แบบครั้งก่อน!" ตงหนิงอ้ายตะโกนเสียงกร้าว พร้อมกับสร้างลูกพลังสีส้มขนาดใหญ่ในมือ แล้วปล่อยมันพุ่งไปหาฟู่หยวนหยวน

ทันใดนั้นเสี่ยวเอ้อที่ยืนมองอยู่ด้านข้างก็ปล่อยพลังของตนออกมาสลายพลังของตงหนิงอ้ายอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้พลังดึงควันพิษกลับเข้าไปในขวดที่เตรียมไว้ เสี่ยวเอ้อมองไปยังตงหนิงอ้ายแล้วกล่าวเสียงเรียบ “หากคุณหนูตงต้องการสะสางความแค้น ทางร้านคงต้องเชิญท่านไปสะสางที่อื่นขอรับ"

ฟู่หยวนหยวนได้ยินเช่นนั้นก็หันไปยื่นป้ายหยกให้เสี่ยวเอ้อ ก่อนแจ้งเจตนารมณ์ของตน “ข้าต้องการพบผู้ดูแลร้าน”

เมื่อเสี่ยวเอ้อเห็นป้ายหยกรูปกิเลนวายุก็รีบเชิญหญิงสาวผู้มาใหม่ขึ้นไปขั้นสองทันที “เชิญแม่นางตามข้าน้อยขึ้นไปชั้นสองขอรับ”

ด้านตงหนิงอ้ายเห็นหญิงสาวที่ตนเกลียดชัง ได้ขึ้นไปบนชั้นสองของ ‘ร้านซีฮัน’ ก็รู้สึกริษยาเป็นอย่างมาก อาศัยสิ่งใด? นังสวะนั้นอาศัยสิ่งใดถึงได้ขึ้นไปบนชั้นสองของร้าน ขนาดเหล่าองค์ชายยังขึ้นไปไม่ได้หากไม่มีเทียบเชิญ! ตงหนิงอ้ายมองตามแผ่นหลังของฟู่หยวนหยวนด้วยสายตามาดร้าย ก่อนหมุนตัวเดินนำสาวใช้ของตนออกจากร้าน

ภายในชั้นสองของร้านซีฮัน แสงไฟจากโคมไฟที่สั่นไหวสะท้อนลงบนโต๊ะไม้ที่ถูกสลักลวดลายไว้อย่างสวยงาม ดวงตาของฟู่หยวนหยวนจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนผู้มาใหม่ ชายคนนี้สวมชุดคลุมยาวสีเขียวเข้ม ใบหน้าคมเข้มดูอ่อนกว่าวัย เขามองไปยังสมุนไพรที่หญิงสาววางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า

“ไม่ทราบว่าท่านต้องการ... ‘รากสายหมอก’ สมุนไพรหายากชนิดนี้หรือไม่?” ฟู่หยวนหยวนพูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความระมัดระวัง เธอรู้ดีว่าสมุนไพรนี้มีค่าเพียงใด และการขายมันให้กับคนที่เธอไม่รู้จัก อาจนำไปสู่ปัญหาภายหลัง

ชายคนนั้นยกมือขึ้น หยิบสมุนไพรขึ้นมาแล้วยกขึ้นสูดดมกลิ่นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง กลิ่นหอมเย็นเฉียบแผ่ออกมาทันทีที่เขาสูดดม ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความพอใจ แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมาในทันที

“เจ้าคงรู้ดีว่าของชิ้นนี้ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายๆ” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นเสียงเบา ก่อนจะวางสมุนไพรลงอย่างช้าๆ “เจ้าเรียกค่าตอบแทนเท่าใด?”

ฟู่หยวนหยวนยิ้มเล็กๆ แม้ในใจจะรู้สึกกดดันจากการเจรจาครั้งนี้ เธอเตรียมการมานานเพื่อขายสมุนไพรนี้ให้ได้ราคาสูงที่สุด และต้องมั่นใจว่าจะไม่มีปัญหาตามมา

“ค่าตอบแทนไม่ได้มีแค่เงินทอง” ฟู่หยวนหยวนพูดพลางนั่งตัวตรง “ข้าต้องการคำยืนยันบางอย่างจากท่าน...ข้าหวังว่าการซื้อขายในครั้งนี้จะไม่ถูกแพร่งพรายออกไป”

ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “เจ้านี่ช่างระมัดระวังนัก...แต่ข้าชอบ การซื้อขายในครั้งนี้จะไม่ถูกแพร่งพรายอย่างแน่นอน” เขาพูดก่อนจะเลื่อนตั๋วเงินจำนวนหนึ่งแสนตำลึงมาวางตรงหน้าฟู่หยวนหยวน “นี่คือเงินค่าสมุนไพรทั้งสามต้น”

ดวงตาของฟู่หยวนหยวนเข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจางหายไปอย่างรวดเร็ว “ข้ามั่นใจว่าสมุนไพรสามต้นนี้มีค่ามากกว่านี้”

ชายในชุดคลุมมองเธอด้วยสายตาแน่นิ่ง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย เขาเลื่อนตั๋วเงินเพิ่มให้อีกจำนวนหนึ่งอย่างไม่ลังเล คุณหมอสาวยิ้มรับอย่างพึงพอใจ ทั้งสองต่างพอใจกับการแลกเปลี่ยนที่ได้รับ และทันทีที่ชายคนนั้นเก็บสมุนไพรเข้าถุงมิติ ส่วนเธอเก็บตั๋วเงินเข้ามิติ การซื้อขายก็จบลง...

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวที่สะท้อนลงบนถนนสายเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงลมพัดผ่านใบไม้ ฟู่หยวนหยวนก้าวลงจากรถม้าพร้อมกับสองสาวใช้ที่ตามเธอมาติดๆ

“คุณหนู ท่านต้องเหนื่อยมากแน่เลยวันนี้” ซินหนี่พูดด้วยเสียงอ่อนโยน ขณะที่นางเดินไปเปิดประตูเรือนให้

ฟู่หยวนหยวนพยักหน้าเบาๆ เธอเหนื่อยจากการเดินทางและเจรจาอยู่บ้างจริงๆ แต่ดวงตาของเธอยังคงแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น “ใช่ แต่วันนี้ก็สำเร็จไปด้วยดี” เธอตอบขณะที่ก้าวเข้าไปในจวน สาวใช้ทั้งสองรีบติดตามคุณหนูของตนไปโดยไม่ห่าง

ภายในจวนตกแต่งด้วยโคมไฟที่ส่องแสงอุ่น ดอกไม้สดถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยในแจกันหรูหรา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาสมุนไพรลอยมาเบา ๆ ทำให้ฟู่หยวนหยวนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“คุณหนูอยากให้ข้าจัดเตรียมสิ่งใดเพิ่มหรือไม้เจ้าคะ?” ซินมี่ถามอย่างใส่ใจ พลางมองไปยังชุดเดินทางของคุณหนูตนที่มีฝุ่นเกาะชายกระโปรงเล็กน้อย

ฟู่หยวนหยวนหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะหันมาพูดด้วยรอยยิ้มบาง “ชงชาร้อนๆ ให้ข้าที...แล้วพวกเจ้าก็พักผ่อนเถอะ”

“แต่คุณหนู...” ซินหนี่ทำท่าจะปฏิเสธ แต่เห็นสายตาอ่อนโยนของฟู่หยวนหยวนแล้วก็ต้องยอมรับคำสั่ง

ซินมี่รีบวิ่งไปเตรียมชา ส่วนซินหนี่เดินตามไปดูแลภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ต่อในห้องครัว ฟู่หยวนหยวนมองไปรอบๆ ห้องของเธอด้วยความเงียบสงบ วันนี้เต็มไปด้วยการตัดสินใจและการเจรจาที่ท้าทาย แต่การกลับมาถึงบ้านทำให้เธอรู้สึกโล่งขึ้น เรื่องเงินคงไม่ต้องกังวลไปอีกนาน

ขณะที่ฟู่หยวนหยวนนั่งลงที่โต๊ะน้ำชาในห้องรับโถงรับรอง ซินมี่ก็เข้ามาพร้อมถาดชาและขนมอบเล็กน้อย นางจัดวางอย่างเรียบร้อยแล้วก้าวถอยหลังอย่างนอบน้อม "คุณหนูต้องการอะไรเพิ่มอีกไหมเจ้าคะ?"

คุณหมอสาวยกยิ้มเบาๆ พลางยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ “ไม่ล่ะ ขอบใจมาก พวกเจ้าสองคนก็ไปพักผ่อนได้แล้ว”

ซินหนี่และซินมี่ต่างโค้งศีรษะให้เธอก่อนจะเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ห้องรับโถงรับรองเต็มไปด้วยความสงบ คุณหมอสาวนั่งเงียบๆ จิบชาร้อนพลางมองไปยังหน้าต่าง มองเห็นแสงจันทร์ที่ส่องลงมาผ่านผ้าม่านบางๆ เธอรู้ดีว่าความสงบนี้อาจเป็นเพียงชั่วคราว แต่สำหรับคืนนี้ เธอขอเพียงพักผ่อนเล็กน้อยก่อนจะเผชิญกับวันที่ท้าทายอีกครั้ง