สำนักหยกโลหิต

"ไร้ยางอาย!" โย่วซานชูกระบี่ซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวของตนขึ้น "เจ้าอย่าได้หมายจะทำร้ายเจ้าสำนักหยกโลหิตของพวกเรามิฉะนั้นแล้วกระบี่ของข้าจะไม่ละเว้นเจ้า"

สำนักหยกโลหิต!!!

บนใบหน้าของฟู่หยวนหยวนปรากฏแววปีติยินดี เธอรู้จักสำนักหยกโลหิตเพราะความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หากสามารถทำให้สำนักหยกโลหิตติดค้างน้ำใจเธอได้ล่ะก็ ชั่วชีวิตที่เหลือก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องคนหนุนหลังแล้ว ในหัวของคุณหมอสาวเริ่มวางแผนอย่างรวดเร็ว เธอเฝ้ามองสถานการณ์เงียบอย่างไม่ละสายตา

หย่วนอู่เสวียนให้สัญญาณมือ องครักษ์สิบกว่าคนพลันวิ่งออกมาจากที่ซุ่มด้านข้าง

คนของสำนักหยกโลหิตเห็นสภาพการณ์แล้วก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์เช่นนี้พวกตนยากจะตีฝ้าวงล้อมออกไปได้ ฮั่วกงเหวินรีบส่งสายตาบอกใบ้ให้ทุกคนใช้ยุทธวิธีสู้พลางถอยพลาง รอจังหวะเหมาะหาหนทางหนีเอาตัวรอด

การต่อสู้เปิดฉากขึ้น องครักษ์ฝ่ายบุ๋นและบู๊คอยคุ้มกันอยู่ร่างกายนายท่านของตนที่ถูกพิษอย่างเข้มแข็ง ผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่นๆ เข้าต่อกรกับศัตรูอย่างเหี้ยมหาญ พยายามช่วยแบ่งเบาภาระองครักษ์ทั้งสองให้มากที่สุด

ยิ่งต่อสู้จำนวนคนก็ยิ่งลดน้อยลง ในดวงตาของฮั่วกงเหวินฉายประกายเคร่งขรึมเยียบเย็นขึ้นทุกขณะ บนร่างของเจี้ยนตงและโย่วซานถูกดาบฟันใส่หลายแผล โลหิตไหลโซมกาย

ฮั่วกงเหวินไม่คำนึงถึงพิษร้ายที่ยังคงอยู่ในร่างกายรวบรวมพลัง ทันใดพลังสีแดงเข้มข้นราวกับจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งก็แผ่ออกมาล้อมรอบตัวชายหนุ่ม เพราะถูกพิษจึงสูนเสียพลังไปมากกว่าครึ่ง แต่กระนั้นสีของพลังที่แผ่ออกมาทำให้คนของจวนหย่วนโหวชะงักนิ่ง ฮั่วกงเหวินกระชับกระบี่หยกโลหิตในมือฟาดฟันใส่มือสังหารเลือดเย็นที่เคลื่อนกายเข้ามาใกล้เจี้ยนตงก่อนหมุนตัวกลับไป ครั้นแล้วจึงเลือกกระบี่แทงทะลุลำคอผู้ลอบเข้ามาจู่โจมอีกคนหนึ่งเพียงเวลาชั่วพริบตา คนของสำนักหยกโลหิตก็ล้มตายไปเกือบหมด

เหลือกันอยู่เพียงสามคนซึ่งต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าฝ่ายตรงข้ามยังคงคุกคามบีบกระชับเข้ามาทุกที ฮั่วกงเหวินไม่อาจสะกดกลั้นโลหิตได้อีกต่อไปจึงกระอักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มหน้าอก

“นายท่าน..."

แม้จะรู้ว่าเกินความสามารถของตน แต่องครักษ์ทั้งสองก็ยังคงฝืนประคับประคองตนเองด้วยกำลังที่เหลืออยู่ ขยับมาอยู่ข้างกายฮั่วกงเหวินพลางร้องเรียกด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไร ข้าทำให้พวกเจ้าต้องมาพลอยเดือดร้อน" ฮั่วกงเหวินรู้สึกละอายใจที่ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้เป็นเหมือนสหายและพี่น้องต้องมาลำบากไปด้วยเช่นนี้

“นายท่านโปรดอย่าได้กล่าวเช่นนั้น พวกผู้น้อยไม่กล้ารับ เพียงมีเจ้านายเช่นท่านถือเป็นบุญวาสนาของพวกเราแล้ว" โย่วซานชูกล่าวอย่างอ่อนแรง

"ใช่แล้ว นายท่าน ข้าเจี้ยนตงคนหยาบกระด้างขอสาบานจะร่วมเป็นร่วมตายกับท่าน"

ฮั่วกงเหวินเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ในใจบังเกิดความปลื้มปีติ ชูกระบี่หยกโลหิตในมือขึ้นอีกครั้ง "หย่วนอู่เสวียนหนทางสู่ปรโลก เจ้ากับข้าต้องร่วมทางไปด้วยกัน"

หย่วนอู่เสวียนไม่เห็นคำข่มขู่ของฮั่วกงเหวินอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เห็นว่าตนเองอยู่ในสถานะที่ได้เปรียบก็เงื้อดาบบุกตะลุยเข้ามาจนองครักษ์ทั้งสองถอยร่นไม่เป็นขบวน เตรียมจะจู่โจมเอาชีวิตฮั่วกงเหวินผู้สูญเสียกำลังภายใน

มือที่เงื้อดาบขึ้นยังไม่ทันได้ฟาดฟันลงมา ฉับพลันนั้นเองก็มีคนชุดดำผู้หนึ่งทะยานลงมาร่วมวงการต่อสู้ ฟู่หยวนหยวนแย่งกระบี่หยกโลหิตในมือชายหนุ่มที่คิดว่าน่าจะเป็นเจ้าสำนักหยกโลหิตมา ก่อนหมุนตัวแทงกระบี่ไปทางหย่วนอู่เสวียนโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

ฉึก!—

ปลายกระบี่แทงเข้าหน้าท้องอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ คุณหมอสาวดึงกระบี่ออกจากร่างหย่วนอู่เสวียน ก่อนซัดเข็มที่อาบยาสลบไปออกไปราวกับห่าฝน ทันทีที่เข็มถูกซัดออกไปโดนเป้าหมาย องครักษ์ของหย่วนอู่เสวียนก็ร่วงลงพื้นราวกับใบไม้แห้งต้องลมทันควัน รวมถึงหย่วนอู่เสวียนที่ถูกแทงก็ล้มลงบนพื้นไม่ได้สติเช่นกัน ทุกกระบวนท่ากินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ ฟู่หยวนหยวนลอบพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับผลงานของตน

ฟู่หยวนหยวนหันหลังกลับมามองชายหนุ่มสามคนที่บาดเจ็บสาหัส ก่อนเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ถ้าไม่อยากถูกฝังอยู่ที่นี้ก็รีบตามข้ามา!”

ทันทีที่สิ้นเสียงของฟู่หยวนหยวนทั้งสามคนก็รีบทะยานตามหญิงสาวนางนั้นไปทันที ทว่าฮั่วกงเหวินเดิมก็ถูกพิษบาดเจ็บสาหัส การเดินพลังจึงทำให้เขารู้สึกวิงเวียนอยู่บ้าง ฟู่หยวนหยวนเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคลงเขาแล้วทะยานจากไปทันที ด้านเจี้ยนตงกับโย่วซานชูได้แต่ขอบคุณหญิงสาวในใจ น้ำใจครั้งนี้พวกเขาจะต้องตอบแทนนางอย่างแน่นอน…

ตอนนี้ฟู่หยวนหยวนกำลังประสบปัญหาอย่างหนึ่ง…เธอลืมคิดไปว่าช่วยมาแล้วจะเอาตัวปัญหาทั้งสามคนนี้ไปรักษาที่ไหนดี!

ราวกับว่าฮั่วกงเหวินจะมองความลำบากใจของหญิงสาวที่พยุงตนออก เขาจึงพูดขึ้นว่า “แม่นางไปยังเรือนตากอากาศของข้าเถิด อยู่ห่างจากที่นี้ไปไม่มาก เจี้ยนตงนำทาง”

“ขอรับ”

ฮั่วกงเหวินมองกระบี่หยกโลหิตของตนที่อยู่ในกำมือของหญิงสาวนางนั้นอย่างครุ่นคิด นัยน์ตาภายใต้หน้ากากหนังมนุษย์ของเข้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจางหายไปอย่างรวดเร็ว กระบี่หยกโลหิตเป็นกระบี่ที่เขาได้รับสืบทอดมาจากท่านอาจารย์เมื่อหลายปีก่อน

กระบี่หยกโลหิตนอกจากจะเป็นยอดอาวุธแล้วยังมีความพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง…นอกจากเจ้าของที่ผูกพันธะอาคมกับมัน ผู้อื่นจะไม่สามารถแตะต้องมันได้! หากผู้ใดแตะต้องมันตัวกระบี่จะปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมาเพื่อต่อต้านทันที และก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา จนกระทั่งวันนี้…

อยู่มาสามสิบปี เป็นครั้งแรกฟู่หยวนหยวนมีความรู้สึกว่าเลือดกำเดาไหล เพราะได้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของบุรุษ เรื่องผิดแผกไปจากปกติเช่นนี้ย่อมทำให้เธอวิตกกังวลเป็นธรรมดา หรือว่าเธอถูกพิษตอนลงไปช่วยพวกเขาโดยที่ไม่รู้ตัว? หรือว่าตอนกลางวันกินเนื้อย่างมากเกินไป? เธอรีบจับชีพจรของตนดูเล็กน้อย อืม ในร่างกายมีพลังร้อนผ่าวจริงๆ เสียด้วย...