พวกเขาเล่นละครไม่เก่ง

"ท่านหมอ" โย่วซานซึ่งยืนอยู่อีกด้านอึ้งตะลึงไปโดยพลัน "ไฉนท่านถึงจับชีพจรตนเองเล่า"

ฮั่วกงเหวินที่เปลือยหลังหันกลับมาเพ่งมองหญิงสาวที่อ้างตัวว่าเป็นหมอแวบหนึ่ง ยามนี้ฟู่หยวนหยวนได้วางมือทั้งสองข้างลงแล้วกล่าวอย่างนิ่งสงบ "ท่านยังคงมองด้านหน้าเอาไว้ อย่าขยับไปขยับมา"

ฮั่วกงเหวินเลิกคิ้วเล็กน้อย ย้ายสายตากลับมาเบื้องหน้า ฟู่หยวนหยวนหยิบยาขึ้นมาป้ายลงบนบาดแผลตรงไหล่ของเขา หลังจากนั้นจึงหยิบเข็มเงินขึ้นมาฝังลงไปตามจุดใหญ่ๆ สองสามจุดบนแผ่นหลังของเขา ฝีมือแน่วนิ่งไม่ติดขัด นัยน์ตาของฟู่หยวนหยวนเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“พิษชนิดนี้ถึงแม้แปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต ใช้เวลาหนึ่งวันก็สามารถขจัดออกได้จนหมดสิ้น" ฟู่หยวนหยวนกล่าวขณะนำยาเก็บเข้าอกเสื้อของตน

โย่วซานถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งใจ "เป็นเช่นนั้นก็ดี"

ฟู่หยวนหยวนถือพู่กันเขียนใบสั่งยามอบให้โย่วซาน "หนึ่งเค่อให้หลังข้าค่อยมาถอนเข็มออก ใช่แล้ว ท้องข้าหิวนิดหน่อย ท่านให้สาวใช้ทำอาหารมาให้ข้าสักสองสามอย่างได้หรือไม่ ส่งให้ที่ศาลาด้านนอกก็ได้"

"ได้แน่นอน" โย่วซานยิ้ม "ขนมอื่นๆ ต้องการหรือไม่"

“ถ้าได้ก็ขอบคุณมาก”

โย่วซานเป็นคนที่บาดเจ็บน้อยที่สุด ดังนั้นหลังจากรักษาบาดแผลแล้วเขาจึงคอยดูแลความเรียบร้อยต่างๆ อีกสองชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว หลังจากถอนเข็มที่ฝังอยู่บนตัวชายหนุ่มคนนี้ออก เธอต้องรีบกลับจวนก่อนที่สาวใช้ทั้งสองของเธอจะตื่น ฟู่หยวนหยวนเดินออกมาจากห้องนอนของเจ้าสำนักหยกโลหิต คุณหมอสาวเดินไปยังศาลาหน้าเรือนของเขาอย่างอารมณ์ดี

เจ้าสำนักหยกโลหิตมีใบหน้าที่หน้าคมเข้ม ร่างกายสูงใหญ่กะจากสายตาคร่าวๆ สูงประมาณร้อยแปดสิบห้าถึงร้อยเก้าสิบ แต่เมื่อครู่ตอนที่ฟู่หยวนหยวนฝังเข็มให้เขาเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้า บนผิวตรงต้นคอของเจ้าสำนักหยกโลหิตมีรอยแผลไม่ลึกมาก ยาวประมาณครึ่งข้อนิ้ว แต่...มัน-ไม่มี-เลือด!

ปกติหากคนเราถูกของมีคมบาด ถึงแม้จะไม่ลึกมาก แต่เลือดยังคงไหลอยู่ดี ทว่าแผลบนต้นคอของเจ้าสำนักหยกโลหิต ไม่มีแม้กระทั่งรอยเลือดซึมออกมาให้เห็น นั้นหมายความว่ามีแผ่นหนังหรืออะไรสักอย่างติดอยู่บนต้นคอเขา และเธอสันนิษฐานว่าเป็นอย่างแรก ผู้ชายคนนี้กำลังสวมหน้ากากหนังมนุษย์ ยังมีดวงตาประหนึ่งพยัคฆ์ล่าเหยื่อคู่นั้น ที่ทำราวกับรู้ทันทุกสรรพสิ่ง

ด้านฮั่วกงเหวินหลังจากที่หญิงสาวนางนั้นจากไปแล้ว ภายในห้องของเขาก็ปรากฏบุรุษชุดดำคนหนึ่ง “ท่านอ๋อง สตรีนางนั้นดูเหมือนจะเป็นคุณหนูใหญ่จวนท่านราชครูฟู่ ชื่อหยวนหยวนพ่ะย่ะค่ะ”

“ฟู่หยวนหยวน? นางใช่สตรีไร้ค่าที่หย่วนอู่เสวียนพึ่งถอนหมั้นไปหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ” จ้งเหยียนนิ่งคิดชั่วครู่ก่อนกล่าวเสริมว่า “แต่ตามข่าวลือคุณหนูฟู่ไร้พลังปราณ ยิ่งมิต้องพูดถึงว่าจะลงมือถอนพิษประหลาด ‘ตระกูลห่าว’ได้ อีกทั้งนางยังบอกว่าขจัดพิษได้ภายในหนึ่งวัน ทั้งที่หัวหน้าหมอหลวงเถียนยังมิกล้ารับปากว่าจะรักษาได้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าคนของเราจะทำงานพลาดพ่ะย่ะค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้นฮั่วกงเหวินก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ตระกูลห่าวเป็นตระกูลนักหลอมโอสถมาหลายชั่วอายุคน ส่วนใหญ่จะหลอมโอสถพิษเป็นหลัก โอสถที่หลอมออกมายังประหลาดยากที่จะถอนพิษได้ แต่ฟู่หยวนหยวนกลับสามารถถอนพิษให้เขาได้อย่างง่ายดาย หรือนางจะเป็นลูกศิษย์คนตระกูลห่าว?

ไม่น่าใช่…วิธีการรักษาของนางนั้นแตกต่างจากวิธีการรักษาของตระกูลห่าวอย่างชัดเจน ตระกูลห่าวจะถอนพิษโดยการให้ผู้ป่วยแช่ในอ่างน้ำที่ผสมยาสมุนไพรไว้ แล้วใช้พลังขับพิษอีกรอบ แต่หญิงสาวนางนี้ใช้วิธีฝังเข็ม ฮั่วกงเหวินจึงตัดความคิดที่ว่านางเป็นลูกศิษย์คนตระกูลห่าวออก

ฮั่วกงเหวินรับรู้ได้ว่าบาดแผลตามร่างกายของเขาได้รับการรักษาเป็นอย่างดี เขาค่อยๆ โคจรพลังปราณดูรอบหนึ่ง รู้สึกว่าพิษร้ายในร่างกายถูกขับออกไปแล้วกว่าครึ่ง ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น พักฟื้นอีกไม่กี่วันก็คงจะหายเป็นปกติตามที่หญิงสาวนางนั้นบอก ดวงตาที่หรี่ลงของฮั่วกงเหวินมีประกายคมปลาบผุดขึ้นวูบหนึ่ง ดูท่าฟู่หยวนหยวนจะมีวิชาแพทย์สูงส่งจริงๆ

ดูเหมือนหย่วนอู่เสวียนจะพลาดอะไรบางอย่างไปเสียแล้ว ตั้งแต่ต้นจนตอนนี้ฟู่หยวนหยวนยังคงสวมผ้าคลุมหน้าไว้เช่นเดิม เขาจึงมองไม่เห็นใบหน้าของนาง หากนางไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยองครักษ์ที่เขาวางไว้รอบๆ ก็จะลงมืออยู่แล้ว เขาไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดเข้ารังจิ้งจอกจะพาคนไปแค่สิบกว่าคน...แต่เรื่องถูกพิษเป็นเขาที่ประมาทศัตรูเกินไป

เขาวางแผนสำรองไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เป็นเพราะเขายังไม่ได้รับสัญญาณจากองครักษ์หน่วยสองที่บุกเข้าไปค้นหาหลักฐานบางอย่าง จึงยังไม่ส่งสัญญาณให้องครักษ์หน่วยเจ็ดที่รออยู่รอบนอกเข้ามา แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าการปรากฏตัวของฟู่หยวนหยวนช่วยกลบร่องรอยของเขาได้มากทีเดียว ส่วนนางจะใช่ฟู่หยวนหยวนตัวจริงหรือไม่ เดี๋ยวเขาก็จะได้รู้ในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน

“หลักฐานที่ได้มาส่งให้พี่ใหญ่หรือยัง?”

“กระหม่อมจัดการส่งถึงมือองค์รัชทายาทเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จ้งเหยียน เผยสีหน้าลังเลออกมาเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจถามในที่สุด “ท่านอ๋องจงใจไม่บอกโย่วซานกับเจี้ยนตงเรื่องกำลังเสริมที่รออยู่ด้านนอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

นัยน์ตาของฮั่วกงเหวินฉายแววขบขันออกมาเล็กน้อย ยามนึกถึงคำสัญญาจะร่วมเป็นร่วมตายกับเขาของคนสนิททั้งสอง ก่อนความขบขันนั้นจะจางหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น “พวกเขาเล่นละครไม่เก่ง หากต้องการให้แผนการไร้ที่ติ พวกเขาทั้งสองไม่ควรรู้จะดีที่สุด”

จ้งเหยียนได้แต่สงสารสหายทั้งสองของตนในใจ เมื่อเห็นว่าท่านอ๋องไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เขาก็โค้งกายคารวะ ในจังหวะที่จ้งเหยียนกำลังจะจากไป น้ำเสียงทรงพลังก็ดังขึ้น “อย่าลืมกลบร่องรอยให้นาง”

“พ่ะย่ะค่ะ” จ้งเหยียนรับคำแม้จะรู้สึกตกใจอยู่บ้างที่ท่านอ๋องสั่งการเช่นนี้ ที่ผ่านมาท่านอ๋องเคยสนใจผู้ใดที่ไหนกัน องครักษ์หนุ่มได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนทะยานจากไปอย่างว่องไว ร่างของจ้งเหยียนกลืนหายไปในความมืดราวกับภูตผี…