ฟู่หยวนหยวน คุณหนูใหญ่ไร้ค่าแห่งจวนราชครู

บทนำ“กลับบ้านดีๆ นะคะคุณหมอจิ้ง”เสียงของเหล่าพยาบาลกล่าวลาคุณหมอสาว ที่พึ่งเดินออกมาจากห้องตรวจคนไข้ของแผนกศัลยแพทย์ทั่วไป หญิงสาวที่ทุกคนกล่าวลามีใบหน้าสวยหวาน ใบหน้างามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย ผมสีดำถูกดัดเป็นลอนช่วงปลาย นั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของคุณหมอสาวโดดเด่นยิ่งขึ้น รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน หญิงสาวสวมชุดเดรสยาวสีฟ้าสดใสทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวอีกชั้น รับกับรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วสีครีมแบรนด์ดังอย่างลงตัวจิ้งอิงมองไปยังเพื่อนร่วมงานของตนก่อนส่งยิ้มให้เหล่านางพยาบาลอย่างคุ้นเคย เธอกล่าวลาก่อนเดินตรงไปยังลานจอดรถสำหรับบุคลากรของโรงพยาบาลเช่นทุกวัน จิ้งอิงมองนาฬิกาบนข้อมือตนก็พบว่าตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว เธอมองคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังล่ำลากันอย่างหวานชื่นเพราะฝ่ายหญิงต้องขึ้นเวรอย่างอิจฉาตอนนี้เธออายุสามสิบแล้ว ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ตอนที่มีคนมาจีบเธอก็เรียนหนักจนไม่มีเวลาจะสนใจเรื่องรักใคร่ แต่พอมีเวลาที่จะสนใจขึ้นมากลับไม่มีคนเข้ามาจีบซะงั้น จิ้งอิงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนก้าวขาขึ้นรถเบนซ์คันหรูของตน เธอทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองปักกิ่งมาสามปีแล้ว เมื่อออกสู่ถนนใหญ่เธอก็

ว่าแต่สมุนไพรพวกนี้เป็นสมุนไพรใช้รักษาโรคอะไรบ้างนะ แล้วมีกี่ชนิดกัน จิ้งอิงเดินสำรวจสมุนไพรรอบๆ แต่ก็ต้องถอดใจเมื่อเธอไม่มีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรของโลกใบนี้เลย“แล้วฉันต้องไปหาซื้อตำราเกี่ยวกับสมุนไพรที่ไหนเนี่ย...”“สวัสดีนายหญิง…ท่านสามารถซื้อตำราได้จากหอตำราซางเจ๋อ แต่หากนายท่านไม่สะดวกเดินทางไปสามารถเลือกซื้อในร้านค้าระบบฟาร์มได้เลยเจ้าค่ะ”ทันใดนั้นกลางอากาศตรงหน้าจิ้งอิงก็ปรากฏหน้าจอโปร่งแสง พร้อมกับน้ำเสียงสดใสของหญิงสาวที่ดังก้องภายในมิติ จิ้งอิงพยายามรวบรวมสติของตัวเอง แค่มีมิติเธอก็ว่าเจ๋งแล้ว นี่ยังมีระบบฟาร์มอะไรขึ้นมาอีก เธอมองหน้าจอที่โชว์อยู่บนอากาศด้วยแววตาเหลือจะเชื่อแต่...การที่เธอมาปรากฏตัวที่โลกใบนี้ก็ตอกย้ำความจริงที่ว่า เรื่องเหลือเชื่อยังมีอยู่บนโลกใบนี้มากมาย เธอเลื่อนดูสินค้าบนหน้าจอโปร่งแสงอย่างสนใจ แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อในระบบนอกจากจะมีเมล็ดผักสมุนไพรและตำราสมุนไพรขาย ยังมียาและเครื่องมือทางการแพทย์ที่โลกเดิมของเธอขายอีกด้วย!คุณหมอสาวพยายามข่มความตื่นเต้น กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อย "ข้าอยากได้ตำราเกี่ยวกับสมุนไพรทั้งหมดของโลกใบนี้""ระบบฟาร์มขอ

ห้าวันต่อมาท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ดวงจันทร์บนท้องฟ้าดวงนั้นลอยสูงขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะแล้ว หลังจากแสงไฟจากตะเกียงภายในเรือนดับลง เงาไม้ที่ด้านนอกหน้าต่างเรือนโบตั๋นสั่นไหวทั้งที่ไร้แรงลม องครักษ์ของจวนราชครูที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้เพียงหันหน้ามามองจ้องเข้าไปในความมืดครู่หนึ่ง แล้วก็หันกลับไปอย่างไม่ไยดี คล้ายว่าเหตุความสั่นไหวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงนกบินผ่านยอดไม้ ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจอะไรมากนักฟู่หยวนหยวนแฝงตัวกลืนหายเข้ากับราตรีกาลประดุจสายลม จากนั้นก็ทะยานมุ่งหน้าไปยังจวนหย่วนโหวทันที แสงไฟระยิบระยับบนถนนสายหลักทำให้คุณหมอสาวเห็นสิ่งต่างๆ ได้ชัดมากขึ้น ฟู่หยวนหยวนทะยานไปบนหลังคาอย่างว่องไว ก่อนหยุดลงบนต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากจวนโหวไม่ไกลชุ่มซ่อนตัวอยู่ครู่ใหญ่ รอบด้านยังคงเงียบกริบไม่มีเสียง ดูภายนอกคล้ายว่าคลื่นลมเงียบสงบ แต่ฟู่หยวนหยวนยังคงรอดูท่าทีไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร มันดูเงียบสงบจนเกินไประหว่างที่ฟู่หยวนหยวนคิดจะกลับไปหลังจากรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างทันใดนั้นเงาดำหลายสายก็พุ่งทะลุบานหน้าต่างออกมายังลานภายในจวนหย่วนโหว บริเวณลานหน้ามุขไฟถูกจุดสว่างขึ้นทันที มีเงาร่

"ท่านหมอ" โย่วซานซึ่งยืนอยู่อีกด้านอึ้งตะลึงไปโดยพลัน "ไฉนท่านถึงจับชีพจรตนเองเล่า"ฮั่วกงเหวินที่เปลือยหลังหันกลับมาเพ่งมองหญิงสาวที่อ้างตัวว่าเป็นหมอแวบหนึ่ง ยามนี้ฟู่หยวนหยวนได้วางมือทั้งสองข้างลงแล้วกล่าวอย่างนิ่งสงบ "ท่านยังคงมองด้านหน้าเอาไว้ อย่าขยับไปขยับมา"ฮั่วกงเหวินเลิกคิ้วเล็กน้อย ย้ายสายตากลับมาเบื้องหน้า ฟู่หยวนหยวนหยิบยาขึ้นมาป้ายลงบนบาดแผลตรงไหล่ของเขา หลังจากนั้นจึงหยิบเข็มเงินขึ้นมาฝังลงไปตามจุดใหญ่ๆ สองสามจุดบนแผ่นหลังของเขา ฝีมือแน่วนิ่งไม่ติดขัด นัยน์ตาของฟู่หยวนหยวนเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง“พิษชนิดนี้ถึงแม้แปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต ใช้เวลาหนึ่งวันก็สามารถขจัดออกได้จนหมดสิ้น" ฟู่หยวนหยวนกล่าวขณะนำยาเก็บเข้าอกเสื้อของตนโย่วซานถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งใจ "เป็นเช่นนั้นก็ดี"ฟู่หยวนหยวนถือพู่กันเขียนใบสั่งยามอบให้โย่วซาน "หนึ่งเค่อให้หลังข้าค่อยมาถอนเข็มออก ใช่แล้ว ท้องข้าหิวนิดหน่อย ท่านให้สาวใช้ทำอาหารมาให้ข้าสักสองสามอย่างได้หรือไม่ ส่งให้ที่ศาลาด้านนอกก็ได้""ได้แน่นอน" โย่วซานยิ้ม "ขนมอื่นๆ ต้องการหรือไม่"“ถ้าได้ก็ขอบคุณมาก”โย่

เมื่อตงหนิงอ้ายได้ยินเช่นนั้น ก็เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายอยากจะสื่อ นังสวะนี่ว่านางชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านงั้นรึ ใบหน้างามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ตงหนิงอ้ายกัดฟันแน่น ก่อนเหยียดยิ้มตอบกลับไป “ข้าเพียงอยากเตือนสติเจ้าเท่านั้น …น้ำหน้าอย่างเจ้าซื้อสมุนไพรไปก็เสียดายสมุนไพรเปล่าๆ”“ผู้ใดบอกว่าข้ามาซื้อสมุนไพร? คุณหนูตงช่างสู่รู้ยิ่ง”ทันใดนั้น เสียง "เพล้ง!" ของขวดสมุนไพรที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ก็ดังกึกก้องในห้องโถง ตงหนิงอ้ายปล่อยพลังปราณสีส้มระดับก่อกำเนิดขั้นเจ็ดของตนออกมา ก่อนซัดควันพิษที่แฝงอยู่ในขวดสมุนไพรพุ่งตรงเข้าไปหาฟู่หยวนหยวน กลิ่นสมุนไพรที่เคยหอมอบอวลกลับกลายเป็นกลิ่นควันพิษที่น่าหวาดกลัว ฟู่หยวนหยวนดึงแขนซินมี่และซินหนี่พุ่งตัวหลบอย่างรวดเร็ว"อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้ง่ายๆ แบบครั้งก่อน!" ตงหนิงอ้ายตะโกนเสียงกร้าว พร้อมกับสร้างลูกพลังสีส้มขนาดใหญ่ในมือ แล้วปล่อยมันพุ่งไปหาฟู่หยวนหยวนทันใดนั้นเสี่ยวเอ้อที่ยืนมองอยู่ด้านข้างก็ปล่อยพลังของตนออกมาสลายพลังของตงหนิงอ้ายอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้พลังดึงควันพิษกลับเข้าไปในขวดที่เตรียมไว้ เสี่ยวเอ้อมองไปยังตงหนิงอ้ายแล้วกล่าวเสียงเรียบ “หากคุณหน