บทนำ

บทนำ

“กลับบ้านดีๆ นะคะคุณหมอจิ้ง”

เสียงของเหล่าพยาบาลกล่าวลาคุณหมอสาว ที่พึ่งเดินออกมาจากห้องตรวจคนไข้ของแผนกศัลยแพทย์ทั่วไป หญิงสาวที่ทุกคนกล่าวลามีใบหน้าสวยหวาน ใบหน้างามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย ผมสีดำถูกดัดเป็นลอนช่วงปลาย นั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของคุณหมอสาวโดดเด่นยิ่งขึ้น รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน หญิงสาวสวมชุดเดรสยาวสีฟ้าสดใสทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวอีกชั้น รับกับรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วสีครีมแบรนด์ดังอย่างลงตัว

จิ้งอิงมองไปยังเพื่อนร่วมงานของตนก่อนส่งยิ้มให้เหล่านางพยาบาลอย่างคุ้นเคย เธอกล่าวลาก่อนเดินตรงไปยังลานจอดรถสำหรับบุคลากรของโรงพยาบาลเช่นทุกวัน จิ้งอิงมองนาฬิกาบนข้อมือตนก็พบว่าตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว เธอมองคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังล่ำลากันอย่างหวานชื่นเพราะฝ่ายหญิงต้องขึ้นเวรอย่างอิจฉา

ตอนนี้เธออายุสามสิบแล้ว ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ตอนที่มีคนมาจีบเธอก็เรียนหนักจนไม่มีเวลาจะสนใจเรื่องรักใคร่ แต่พอมีเวลาที่จะสนใจขึ้นมากลับไม่มีคนเข้ามาจีบซะงั้น จิ้งอิงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนก้าวขาขึ้นรถเบนซ์คันหรูของตน เธอทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวเมืองปักกิ่งมาสามปีแล้ว เมื่อออกสู่ถนนใหญ่เธอก็ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังในเมืองทันที เนื่องจากของใช้หมดหลายอย่างเธอจึงตั้งใจจะแวะซื้อสักหน่อย

หลังจากจัดการซื้อของทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอก็ตรงกลับคอนโดทันที เธอพักอยู่กับเพื่อนสนิทสองคนตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย จนทุกวันนี้ยังคงพักอยู่ด้วยกันเช่นเดิม เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบว่า ‘เกาซูอิน’ เพื่อนสนิทของเธอนอนอยู่บนโซฟาตรงห้องรับแขก หลังจากที่ไม่ได้กลับห้องมาสามวัน

“ซูอินทำไมวันนี้เธอกลับบ้านเร็วล่ะ” จิ้งอิงถามอย่างสงสัย เพราะปกติยัยนี่บ้างานจนแทบไม่มีเวลาจะพักผ่อน

“พอดีเพิ่งปิดคดีใหญ่เสร็จนะ ผู้กำกับเลยสั่งให้ฉันกลับมาพักผ่อน แล้วนี่เธอได้อะไรมากินบ้าง” เกาซูอินมองเพื่อนสาวที่ถือของพะรุงพะรังเข้ามา เธอรู้สึกตัวตั้งแต่จิ้งอิงเปิดประตูเข้ามาแล้ว เพราะเป็นคนที่ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

“ฉันซื้อสปาเกตตีคาโบนาร่ามา ลุกขึ้นมากินก่อนแล้วค่อยไปนอนต่อ” จิ้งอิงสั่งเพื่อนอย่างเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงยังไม่ได้กินอะไร เธอจัดการนำอาหารใส่จาน ก่อนนำไปอุ่นในไมโครเวฟ

ติ๊ง—

จิ้งอิงนำสปาเกตตีคาโบนาร่าออกมาจากไมโครเวฟ ก่อนจัดใส่จานเดินถือสปาเกตตีคาโบนาร่าทั้งสองจานไปนั่งทานที่โซฟาหน้าทีวี ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับปิ่นปักผมรูปดอกไม้ ตัวปิ่นทำจากเงินทั้งตัวปิ่นและดอกไม้ตรงใจกลางดอกไม้มีทับทิมเม็ดสีแดงขนาดเท่าไข่มุกติดอยู่ จิ้งอิงหยิบปิ่นปักผมขึ้นมาดูอย่างสนใจ ที่สนใจเพราะเธอกับเกาซูอินไม่มีใครใช้ปิ่นปักผมสักคน

“ของใครหรอ?” จิ้งอิงเงยหน้าถามเกาซูอินที่กำลังขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

เกาซูอินมองปิ่นชิ้นนั้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนตอบไปตามจริง “ของกลางน่ะ เป็นของคดีที่พึ่งปิดไปวันนี้เลย ฉันมั่นใจว่าไม่ได้หยิบมันติดมือมา แต่ตอนที่ฉันกลับมาถึงห้อง ขณะที่กำลังถอดเสื้อมันกลับร่วงออกจากถุงเสื้อคลุมน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นจิ้งอิงก็เลิกสนใจปิ่นปักผมชิ้นนั้นทันที เธอวางมันไว้ที่เดิมจากนั้นก็เริ่มลงมือทานอาหาร หลังจากทานเสร็จเกาซูอินก็เป็นฝ่ายล้างจาน ก่อนที่ทั้งสองจะมานั่งดูซีรี่ส์เช่นทุกครั้งที่ว่างตรงกัน

“หือ…พระเอกเรื่องนี้แซ่บมาก” เกาซูอินมองหน้าจอทีวีขนาดสี่สิบสองนิ้วที่ฉายภาพชายหนุ่มถอดเสื้อโชว์กล้ามหน้าท้องขณะอาบน้ำ

จิ้งอิงเองก็มองภาพนั้นอย่างชอบใจเช่นกัน “ถ้าเจอแบบนี้นะฉันจะไม่ปล่อยให้หลุดมือเลยคอยดู”

ทั้งสองยังคงพูดคุยและอ่านกินพระเอกของเรื่องอย่างเมามัน โดยที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตเลยว่าปิ่นปักผมที่ถูกวางทิ้งไว้เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเงียบๆ จู่ๆ จิ้งอิงก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มง่วงนอนมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ก่อนหน้ายังไม่มีท่าทีว่าจะง่วง ด้านเกาซูอินเองก็เช่นกัน สุดท้ายทั้งสองก็ฝืนอาหารง่วงไม่ไหวก่อนจะหลับใหลไปพร้อมๆ กัน

หลังจากที่ทั้งสองหลับไป ปิ่นปักผมที่เคยนอนนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะหน้าทีวีก็พันปล่อยควันสีขาวออกมาจนมองไม่เห็นทัศนียภาพภายในห้อง หมอกควันกระจายตัวไปทั่วห้องอย่างรวดเร็วและจางหายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เมื่อหมอกควันสีขาวจางหายไปแล้ว กลับพบว่าร่างของจิ้งอิงกับเกาซูอินที่หลับอยู่บนโซฟาได้หายไปด้วยเช่นกัน

ภายในห้องมีเพียงเสียงของซีรี่ย์ที่หญิงสาวทั้งสองเปิดทิ้งไว้ ทุกอย่างภายในห้องยังคงเป็นปกติเช่นเดิม จะแตกต่างจากเดิมก็เพียงแค่หญิงสาวเจ้าของห้องทั้งสองและปิ่นปักผมชิ้นนั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย…

ภายในเรือนหลังใหญ่แห่งจวนราชครูแคว้นเว่ย ขณะนี้ภายในเรือนคุณหนูใหญ่ ‘ฟู่หยวนหยวน’ สาวใช้ทั้งสองกำลังวิ่งวุ่นไปส่งท่านหมอหลังจากตรวจเสร็จและดูแลนายหญิงของตน โดยที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตเลยว่าช่วงระยะเวลาสั้นๆ คุณหนูของพวกตนได้หยุดหายใจไปแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนจะกลับมาหายใจอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง

“น…น้ำ” จิ้งอิงรู้สึกว่าลำคอของเธอแห้งผากจนแสบร้อนไปหมด ขนตางอนสวยขยับหยุกหยิกก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้น จิ้งอิงมองม่านมุ่งแบบสี่เสาอย่างแปลกใจ ภาพตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกใจสั่น เพราะทุกอย่างที่เห็นเป็นสถานที่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน นั่นหมายถึงที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ!

“ค...คุณหนู! ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” ซินมี่วิ่งมาหยุดตรงหน้าเตียงเมื่อได้ยินเสียงของคุณหนูตน

จิ้งอิงมองเด็กสาวหน้าตาน่ารักอายุประมาณสิบสี่สิบห้าตรงหน้าอย่างตกใจ ม…เมื่อกี้เด็กคนนี้เรียกเธอว่าไงนะ? คุณหนูงั้นหรอ? คุณหมอสาวรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก

ทว่ายังไม่ทันที่จิ้งอิงจะทำความเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า ภาพความทรงจำของเหตุการณ์ต่างๆ ก็วิ่งเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว โดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำเหล่านั้นทำให้จิ้งอิงรู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิด คุณหมอสาวพยายามกัดฟันฝืนความเจ็บปวดและประคองสติของตนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายก็ดึงสติเอาไว้ไม่ได้และสลบไปอีกรอบ