มิติ

ซินมี่เห็นคุณหนูของตนแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา ก่อนหมดสติไปก็รีบวิ่งไปตามท่านหมอที่พึ่งจะจากไปทันที นางได้แต่ภาวนาให้คุณหนูของตนไม่เป็นอะไร ภายในใจสาปแช่ง ‘หย่วนอู่เสวียน’ ซื่อจื่อแห่งจวนโหวอดีตคู่หมั้นของคุณหนูของตนไม่เหลือชิ้นดี

หากเขาไม่พูดจาทำร้ายจิตใจคุณหนูของนางจนเป็นที่ขบขันของคนทั้งเมืองหลวง คุณหนูของนางคงไม่คิดสั้นกระโดดสระบัวฆ่าตัวตาย คอยดูเถิด…หากนายท่านกลับมาจากไปร่วมหารือเรื่องงานแข่งขันประลองพลังของทั้งสี่แคว้นเมื่อไหร่ นางจะรายงานเรื่องทั้งหมดให้นายท่านฟังอย่างละเอียดเลยคอยดู!

กลางดึกในวันเดียวกันจิ้งอิงก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ข้างเตียงที่เธอกำลังนอนอยู่มีร่างของเด็กสาวสองนางนอนอยู่ เด็กสาวที่มีใบหน้าน่ารักชื่อว่าซินมี่ ส่วนเด็กสาวอีกคนมีใบหน้าสวยละมุนชื่อซินหนี่ คุณหมอสาวนั่งทบทวนความจำเกี่ยวกับสิ่งที่ได้รับรู้มาอย่างเงียบๆ แม้ว่าลำคอจะแสบร้อนเพราะขาดน้ำเป็นเวลานาน และสำลักน้ำในเหตุการณ์ก่อนหน้า ภายนอกนั้นเงียบสงบแต่ภายในใจกลับมีคำถามผุดขึ้นมาไม่หยุด เจ้าของร่างเดิมฆ่าตัวตายจนทำให้วิญญาณของเธอมาอยู่ในร่างของนางแทน

แต่...เธอมาอยู่นี่ได้ยังไงกัน!?

คำถามนี้วนเวียนอยู่ภายในหัวของจิ้งอิงไม่หยุด เธอตายแล้วงั้นหรอ? แล้วตายได้ยังไง? เธอพยายามคิดหาคำตอบของคำถามภายในหัว ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีคำตอบให้ตัวเอง

เจ้าของร่างเดิมเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครูนามว่าฟู่หยวนหยวน ปีนี้นางอายุสิบเจ็ดปี ฟู่หยวนหยวนเคยมีน้องสาวหนึ่งคน นามว่าฟู่หยวนเมิ่ง แต่เพราะร่างกายนางไม่แข็งแรงตั้งแต่เด็ก อายุได้เพียงหกปีก็จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ หลังจากฟู่หยวนเมิ่งจากไปได้ไม่นานมารดาของฟู่หยวนหยวนก็จากไปอีกคน เพราะตรอมใจกับการจากไปของฟู่หยวนเมิ่ง

ฟู่หยวนหยวนเป็นสตรีไร้ค่าแห่งจวนราชครู ที่บอกว่าไร้ค่าเพราะโลกใบนี้ผู้คนต่างนิยมฝึกพลังปราณ เมื่อเกิดมาทุกคนจะมีรากฐานพลังมาตั้งแต่กำเนิด พลังของโลกใบนี้แบ่งออกเป็นสิบเอ็ดสี สีขาวคือสีที่ทุกคนมีมาแต่กำเนิด และจะค่อยๆ เผยสีของพลังที่มีเมื่อเริ่มฝึกวางรากฐาน ความเข้มของสีพลังปราณขึ้นอยู่กับลำดับขั้นของพลัง ยิ่งระดับสูงสีของพลังยิ่งเข้มข้น

ผู้คนทั้งสี่แคว้นใหญ่ ประกอบด้วยแคว้นเว่ย แค้วนฉู แคว้นเซ่อ และแคว้นเฉา ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ระดับก่อกำเนิด ส่วนระดับปรมาจารย์มีบ้างประปรายแต่ค่อนข้างหายาก ส่วนใหญ่จะเป็นผู้อาวุโสตระกูลใหญ่ของทั้งสี่แคว้น และระดับตำนานค่อนข้างหายากจนแทบจะพลิกแผ่นดิน ส่วนผู้ที่มีระดับตำนานขั้นสิบเคยปรากฏตัวเมื่อสองหมื่นปีก่อน ปัจจุบันยังไม่เคยปรากฏขึ้นมาอีกเลย

ในตอนที่ฟู่หยวนหยวนอายุได้สามขวบ ฟู่หลิวเหว่ยผู้เป็นบิดาก็ได้พาบุตรสาวไปทดสอบพลังที่ ‘สำนักศึกษาฮุ่ยเหอ’ สำนักศึกษาที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นเว่ยที่ร่างนี้อาศัยอยู่ แต่กลับพบว่าฟู่หยวนหยวนไม่มีรากฐานของพลังอยู่เลย ตั้งแต่นั้นมาผู้คนในเมืองหลวงต่างมองนางเป็นตัวตลกเพราะเป็นคนไร้ค่า แต่เพราะท่านราชครูผู้เป็นบิดาของนางมีคุณงามความดี ฮ่องเต้จึงมีราชโองการให้นางหมั้นหมายกับหย่วนอู่เสวียนซื่อจื่อแห่งจวนโหว

ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ หย่วนอู่เสวียนได้สร้างคุณงามความดี โดยการนำกำลังไปปราบโจรที่หุบเขาจันทร์พร่างพรายจนราบเป็นหน้ากลอง เขาจึงได้ขอรางวัลพระราชทานเป็นการถอนหมั้นกับฟู่หยวนหยวน

เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็อนุญาตทันที ถึงจะรู้สึกผิดกับราชครูคู่บัลลังก์ของตน แต่ในเมื่อชายหนุ่มไร้ใจแต่งกันไปก็ไร้ความสุขมิสู้ให้ทั้งสองได้เลือกชีวิตของตนจะดีกว่า

ด้านฟู่หยวนหยวนเมื่อได้ยินข่าวลือจึงไปขอพบหย่วนอู่เสวียนด้วยตนเอง ทว่านอกจากเขาจะไม่เชิญนางเข้าจวนแล้ว เขายังพา ‘ตงหนิงอ้าย’ หญิงสาวคนรักของเขามาย่ำยีศักดิ์ศรีของนางที่หน้าจวน

‘บุรุษเขาไม่เอาแล้วยังตามรังควานไม่เลิก ไม่รู้ว่าท่านราชครูอบรมบุตรสาวอย่างไร’ ตงหนิงอ้ายยังมองฟู่หยวนหยวนด้วยสายตาดูถูกอย่างชัดเจน ในวันนั้นผู้คนที่มาชมเรื่องสนุกต่างเห็นด้วยกับคำพูดของตงหนิงอ้าย นั่นทำให้ฟู่หยวนหยวนรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งเมื่อบิดาโดนลากมาเกี่ยวข้องทั้งที่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน

‘สตรีไร้ค่าเช่นเจ้า ยังกล้าเสนอหน้าออกมาจากจวนให้อับอายผู้คนอีกรึ’

คำพูดของหย่วนอู่เสวียนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของจิ้งอิง เธอกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงหย่วนอู่เสวียนกับตงหนิงอ้าย หากเธอไม่ได้สั่งสอนชายหนุ่มปากดีกับสตรีปากกล้า อย่ามาเรียกเธอว่าหมอจิ้ง! เอ่อ…ตอนนี้เธอก็ไม่ใช่หมอจิ้งแล้วนี่นา…

เมื่อเริ่มทำใจได้ จิ้งอิงจึงขยับตัวเดินลงจากเตียงไปนั่งลงตรงหน้ากระจกเพื่อมองใบหน้าของตน เพราะในความทรงจำที่ได้มาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับใบหน้าของฟู่หยวนหยวนอยู่เลย ทันทีที่เห็นภาพสะท้อนในกระจกจิ้งอิงก็ชะงักนิ่งทันใด ภาพสะท้อนตรงหน้าเธอคือใบหน้าที่แสนจะคุ้นเคย…

นี่-คือ-ใบ-หน้า-ของ-เธอ!

จิ้งอิงยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่คุ้นเคยของตนอย่างเหม่อลอย ครั้งนี้เธอสติหลุดของจริง จิ้งอิงยกมือขึ้นดึงสาบเสื้อตัวในสีขาวออกอย่างแรง ขนาดหน้าหน้าอกที่เผยออกมาดูใหญ่เกินตัวทำให้ความคิดที่ว่าร่างนี้เป็นร่างเดิมของเธอหยุดลง เพราะรูปร่างของเธอที่โลกเดิมค่อนข้างสมส่วน หน้าอกไม่ใหญ่ขนาดนี้ และที่สำคัญมันไม่มีไผเม็ดเล็กๆ เหนือหน้าอกซ้าย นี่มันเรื่องบ้าอะไรอีกวะเนี่ย...มันคือเรื่องบังเอิญจริงๆ หรอ? แล้วโลกนี้หรือมิตินี้...

พรึ่บ!

ฟู่หยวนหยวนพึ่งนึกถึงเรื่องต่างมิติ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลับ จิ้งอิงมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ตรงหน้าเธอคือสวนสมุนไพรที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ฝั่งซ้ายมือยังมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่ใสจนเห็นก้นสระอยู่ อีกทั้งสระน้ำยังมีช่องปล่อยน้ำไหลวนไปตามแปลงพืชสมุนไพรจนทั่วทุกพื้นที่อีกด้วย ต่อให้ไม่มีคนรดน้ำพืชสมุนไพรเหล่านี้ก็สามารถดูดซับน้ำได้เองโดยไม่ตาย แล้วที่นี่ที่ไหน...จิ้งอิงนึกถึงห้องที่ตนตื่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

พรึบ!

ทันใดนั้นคุณหมอสาวก็กลับมาอยู่ในห้องนอนที่ตนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จิ้งอิงตั้งสติก่อนนึกถึงมิติอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็มาโผล่ในสวนสมุนไพรเมื่อครู่อีกครั้ง! น...นี่คือมิติ...เธอมีมิติส่วนตัว!?