เข้าสู่ระบบบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
กระทั่งกาสุราและจอกยังแช่อยู่ในน้ำร้อนเพื่อรักษาอุณหภูมิภาชนะโม่ซือเฉินละเอียดอ่อนอย่างน่าเหลือเชื่อ“คุณชายรองข้าทำเองได้”“ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้” โม่ซือเฉินวางตะเกียบบนแท่นรอง สบตานางตรง ๆ เป็นครั้งแรกหลังเข้ามาในห้อง “ข้าเพียงอยากทำให้”“คุณชายรอง”โม่ซือเฉินพรูลมหายใจ ลูบชายผ้าคลุมที่นางเย็บเองและ
บทที่ยี่สิบสาม บ่าวสาวล้วนชื่นมื่น (1/2)บัดนี้คุณชายรองที่พวกบ่าวเข้าใจว่าเมามายจากการดื่มสังสรรค์ร่วมกับสกุลไป๋กลับมิได้นอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียงเยี่ยงที่พวกเขาคิดภายในเรือนไม้เก่าใกล้คอกม้า ความเงียบสงบยามราตรีกลับกลายเป็นบรรยากาศชวนหวาดหวั่นยามอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มแววตาเย็นชาผู้หนึ่ง สตรีตัวเล็กห
ฝ่ายเกาซานเองเชื่อมั่นในตัวโม่ซือเฉินมานานแล้ว อีกทั้งตลอดเวลาที่อยู่เมืองหลวงยังคอยสอดส่องพฤติกรรมคนในตระกูลแทนเจ้านายต่อเนื่อง“อนุเวินอายุยังน้อยทว่ามีอุปนิสัยคล้ายกับอนุซู ประวัติใสสะอาด ไม่เคยเกี่ยวข้องกับอนุฟาง เวลานี้เป็นคนโปรดของท่านโหว ไม่ว่านายท่านมอบงานใดให้นางย่อมไม่เป็นที่สงสัย”ชีวิตก่
เสิ่นจื่อเหลยรินชายามพูด “จะว่าไปพอพูดถึงลั่วเจียงก็อดนึกถึงคุณชายเหลียงไม่ได้”“พวกเขาสนิทสนมกัน?” ร่างสูงใหญ่เลิกคิ้วบุรุษชุดสีฟ้าอ่อนพยักหน้า “อันที่จริงข้ามีเรื่องหนึ่งยังไม่มั่นใจ อยากสืบหาความจริงเสียก่อนค่อยบอกเจ้า คิดว่าคงได้คำตอบเร็ว ๆ นี้” เสิ่นจื่อเหลยเอ่ยขณะวางหมาก สีหน้าใคร่ครวญ เขาขอเ







