หน้าหลัก / โรแมนติก / ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง / บทที่ 1 มุมมองของครองขวัญ

แชร์

ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง
ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง
ผู้แต่ง: แคลร์ รี

บทที่ 1 มุมมองของครองขวัญ

ผู้เขียน: แคลร์ รี
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง ฉันเคยจินตนาการถึงปัญหามากมายที่อาจเกิดขึ้นกับชีวิตแต่งงานของตัวเอง แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้ และยิ่งไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเห็นกับตาตัวเอง

ทว่าภาพนั้นกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นภาพสามีของฉันกำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคนไว้แนบกาย พร้อมรอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยมีให้ฉัน และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน

เธอคือเอมิกา สุวรรณรักษ์

“ภาคิน ดำรงวัฒน์ อภิมหาเศรษฐีพันล้าน หวนคืนรักกับซูเปอร์สตาร์สาว เอมิกา สุวรรณรักษ์”

ตอนที่อ่านพาดหัวข่าวนั้นครั้งแรก ฉันตกตะลึงจนแทบยืนไม่อยู่ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง

ชื่อของ ‘เอมิกา สุวรรณรักษ์’ คอยตามหลอกหลอนฉันอยู่เสมอ เธอเป็นผู้หญิงที่ปรากฏตัวอยู่บนหน้าปกนิตยสารและจอโทรทัศน์ เป็นดาราสาวขวัญใจมหาชนที่ผู้คนทั่วโลกต่างชื่นชม

ฉันเติบโตมากับการเฝ้ามองเอมิกาผ่านหน้าจอโทรทัศน์ในห้องพักหอพักเล็ก ๆ ของตัวเอง พลางสงสัยว่าคนเราจะดูงดงามไร้ที่ติได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ และทำไมถึงมีผู้คนมากมายต่างปรารถนาในตัวเธอ

เธอดูสมบูรณ์แบบ สูงส่งเกินเอื้อม และเจิดจรัสอยู่เสมอ ราวกับไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกับคนธรรมดาอย่างฉัน

และภาคิน... ภาคินเคยเลือกผู้หญิงคนนั้น

ความจริงข้อนี้เปรียบเสมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนชีวิตแต่งงานของเรา แม้แต่ในวันที่ฉันพยายามจะลืมมันไปก็ตาม

ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าโทรศัพท์หลุดจากมือที่สั่นเทาไปตกบนเคาน์เตอร์ครัวตั้งแต่เมื่อไร

ดวงตาของฉันร้อนผ่าวด้วยความโกรธและความเจ็บปวดขณะจ้องมองภาพนั้น

ภาคินไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นยามเช้าอันเงียบสงบที่ฉันคอยชงกาแฟให้ถูกใจเขา หรือยามค่ำคืนที่ฉันกระซิบคำว่า “ฉันรักคุณ” พลางเฝ้าอ้อนวอนขอบางสิ่งที่เขาไม่ได้รู้สึกอีกต่อไป

แต่ตอนนี้ เขากลับมองเอมิการาวกับเธอเป็นโลกทั้งใบของเขา

เอมิกา สุวรรณรักษ์มีทุกอย่างที่ฉันไม่มี ทั้งชื่อเสียง ความงดงามจนแทบลืมหายใจ ความรักจากผู้คน และความสำเร็จในหน้าที่การงาน

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา กุมศีรษะด้วยมือทั้งสองข้าง พลางจ้องมองภาพถ่ายนั้น ราวกับว่ายิ่งมองนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็จะยิ่งดูเหมือนเป็นเรื่องไม่จริงมากขึ้นเท่านั้น

“คุณครองขวัญ?” เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดึงฉันออกจากภวังค์ กานดา แม่บ้านประจำคฤหาสน์ ยืนอยู่ตรงประตู “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วยื่นหน้าจอให้เธอดู “ป้าเห็นข่าวนี้หรือยังคะ”

ดวงตาของกานดาเบิกกว้าง “โธ่ คุณครองขวัญ...” เธอทรุดตัวลงนั่งข้างฉัน ก่อนวางมือลงบนไหล่อย่างปลอบโยน ราวกับแม่กำลังปลอบลูกที่หวาดกลัว “รูปพวกนี้... มันอาจไม่ได้หมายความว่า...”

ฉันไม่ปล่อยให้เธอพูดจนจบ “มันหมายความแบบนั้นแหละค่ะ” แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แต่เสียงของฉันกลับสั่นเครือ “ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนี้... แถมยังเป็นเอมิกา แฟนเก่าของเขาอีก”

กานดาถอนหายใจเบา ๆ “ป้ารู้ว่าเรื่องนี้มันดูแย่ แต่คุณยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดเลยนะ”

“ไม่ใช่ค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่คิด ทั้งที่ความรู้สึกข้างในไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด “แต่ฉันรู้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริง”

เรานั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง กานดาลูบหลังฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ

“รู้ไหม... ป้ายังจำสายตาที่ภาคินเคยมองคุณได้อยู่นะคะ” เธอกระซิบ “ช่วงสองสามเดือนแรกที่คุณย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ถึงเขาจะไม่ใช่คนอบอุ่นนัก ซึ่งเขาก็ไม่เคยเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว แต่เขาก็คอยสังเกตคุณ ใส่ใจคุณ และแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วง”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “แววตาของเขาตอนนั้นมีความ... อ่อนโยนอยู่ ป้าไม่ได้เห็นแววตาแบบนั้นมานานมากแล้ว”

คำพูดของกานดาปลุกความทรงจำในใจฉันให้หวนกลับมาอีกครั้ง

ฉันนึกถึงช่วงแรก ๆ ที่เราอยู่ด้วยกัน ตอนที่ภาคินคอยทัดปอยผมให้ฉันระหว่างพูดคุยกันยามดึก ตอนที่เขาถามว่าฉันกินข้าวหรือยังในวันที่ฉันลืมกิน หรือแม้แต่ตอนที่เขาจับข้อมือฉันไว้อย่างอ่อนโยนเมื่อคิดว่าฉันกำลังไม่สบายใจ

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ และความอบอุ่นที่เขาแสดงออกมาอย่างเงียบ ๆ เหล่านั้น เพียงพอที่จะทำให้ฉันเชื่อว่าตัวเองมีความสำคัญ แต่แล้วความอบอุ่นนั้นก็ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย จนสุดท้ายไม่เหลืออยู่เลย

เสียงของกานดาดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน “มีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะคะ” เธอพูดพลางลูบหลังฉันเป็นวงกลมเบา ๆ “มันเป็นความผิดของเขาต่างหาก”

ยิ่งเป็นความจริง ก็ยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

กานดาเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อปลอบใจฉันอีก เพราะไม่มีคำพูดใดที่จะทำให้เรื่องนี้ดีขึ้นได้

เย็นวันนั้น ประตูหน้าบ้านเปิดออก ภาคินกลับมาแล้ว

ฉันนั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนที่ทำมาตลอดทุกเย็นตลอดห้าปีที่ผ่านมา

ภาคินเดินเข้ามาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตของเขาดูเรียบร้อยไร้ที่ติ ส่วนสีหน้าก็ยังคงสงบนิ่งและไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้

“ครองขวัญ” เขามักทักทายฉันด้วยการเรียกชื่อเพียงสั้น ๆ แบบนี้เสมอ เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่งก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก

ฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง พลางรวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมา ฉันต้องพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ภาคิน ฉันเห็นรูปพวกนั้นแล้ว”

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเรา เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบาดลึก

เขาขบกรามแน่น “งั้นเหรอ” เขาตอบเพียงสั้น ๆ

ฉันลุกขึ้นจากโซฟา “รูปพวกนั้นอยู่เต็มไปหมดเลย รูปคุณกับเธอ... อยู่ด้วยกัน”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

ทั้งที่ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นใคร เพราะก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ฉันเคยเห็นรูปของทั้งคู่อยู่ด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน

ภาคินเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าของเขาฉายแววขบขัน “เอมิกาไง เธอก็รู้จักเอมิกานี่ ใคร ๆ ก็รู้จักเธอทั้งนั้น”

คำพูดของเขาทำให้ฉันเจ็บแปลบในอก ใช่แล้ว ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเอมิกา สุวรรณรักษ์ นักแสดงสาวชื่อดัง

“ใช่... ฉันรู้จักเอมิกา” ฉันตอบเสียงเบา “แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอกลับมาที่ประเทศนี้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณสองคน...” เสียงของฉันขาดห้วงไป “คุณมีความสุขไหม”

คำถามนั้นทำให้เขาชะงักไป แต่แค่ชั่วขณะเท่านั้น ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าเริ่มหงุดหงิด

“มีความสุขงั้นเหรอ ครองขวัญ นี่เธอถามอะไรไร้สาระออกมา” เขาพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ “วันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไม่มีเวลามารับมือกับเรื่องดราม่าของเธอหรอกนะ”

ขอบตาของฉันร้อนผ่าว ไหล่ทั้งสองข้างลู่ลงอย่างหมดแรง ส่วนหัวใจกลับยิ่งดิ่งลึกลงไปอีก

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งขณะที่เราต่างจ้องมองกัน คู่สามีภรรยาที่ชีวิตแต่งงานกำลังค่อย ๆ พังทลายลง

คนหนึ่งรักมากเกินไป

ส่วนอีกคนกลับรักไม่มากพอ

“ครองขวัญ” ในที่สุดภาคินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและห่างเหิน “เธอกับฉันมาจากคนละโลกกัน เธอก็รู้ดีนี่ เราต่างก็ต้องการคนละอย่าง”

“ฉันนึกว่าเราต่างก็ต้องการกันและกันเสียอีก” ฉันกระซิบแผ่วเบา

“เธอนี่ไร้เดียงสามาตลอดเลยนะ” เขาพึมพำ “ถึงเวลาโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วครองขวัญ”

คำพูดของภาคินกระแทกใจฉันอย่างจัง “คุณยังรักฉันอยู่ไหม”

ความเงียบที่ตามมาช่างหนักอึ้งและเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

ฉันได้คำตอบแล้ว

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถอนหายใจแล้วหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมา “ไปนอนเถอะครองขวัญ ดึกแล้ว”

เขาเดินผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะสัมผัสตัว หรือแม้แต่หันมามองฉันด้วยซ้ำ

เขาจบบทสนทนาลงเพียงเท่านั้น ทิ้งให้ฉันยืนอยู่กลางห้องตามลำพัง โดยมีเพียงภาพสามีของตัวเองกำลังควงแขนกับผู้หญิงอีกคนฝังแน่นอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status