แชร์

บทที่ 2 มุมมองของภาคิน

ผู้เขียน: แคลร์ รี
“คุณภาคินครับ เราจำเป็นต้องหารือเรื่องแผนการสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารของบริษัทในระยะยาว” กรรมการบริษัทคนหนึ่งเริ่มกล่าว

ผมขมวดคิ้วทันทีโดยไม่คิดจะเงยหน้าจากเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ไม่จำเป็นต้องเงยหน้าด้วยซ้ำ เพราะผมรู้ดีว่าบทสนทนานี้กำลังจะนำไปสู่เรื่องอะไร

กรรมการอีกคนกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “ภาพลักษณ์ต่อสาธารณชนเป็นเรื่องสำคัญนะครับคุณภาคิน ตอนนี้คุณอายุสามสิบหกปีแล้ว นักลงทุนต่างให้ความสำคัญกับความมั่นคง หากคุณมีทายาท ก็จะช่วยสร้างความเชื่อมั่นให้พวกเขาได้”

ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น พยายามรักษาความสงบและความสุขุมเอาไว้ “เรื่องชีวิตแต่งงานและครอบครัวของผมไม่ใช่เรื่องที่คณะกรรมการชุดนี้จะนำมาหารือกัน”

เหล่ากรรมการต่างหันมาสบตากันอย่างรู้ความหมาย

“ด้วยความเคารพนะครับคุณภาคิน” กรรมการอีกคนกล่าวเสริมอย่างระมัดระวัง “คุณแต่งงานกับครองขวัญ มณีวงศ์ มาห้าปีแล้ว... แต่เธอก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ผมคิดว่าถึงเวลาที่ควรตรวจประเมินหาสาเหตุแล้วครับ”

คำว่า ‘ประเมิน’ กระแทกใจผมราวกับถูกตบหน้า ราวกับว่าครองขวัญเป็นสินทรัพย์ทางธุรกิจที่กำลังล้มเหลว จึงต้องถูกประเมินหรือหาสิ่งอื่นมาทดแทน

“ถ้าปัญหาอยู่ที่ภรรยาของคุณ” เขาพูดต่อ “แน่นอนว่าเรายังมีทางเลือกอื่นครับ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจผมเต้นแรงกว่าปกติ ทางเลือกอื่นงั้นเหรอ... เอมิกา

ความรู้สึกกระวนกระวายบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอเป็นความทรงจำที่ไม่ยอมเลือนหายไปเสียที

ผมลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นขัดมันจนเกิดเสียงแหลมบาดหู ทำให้กรรมการหลายคนสะดุ้ง

“จบการประชุม” ผมประกาศ

“คุณภาคินครับ...”

“ผมบอกว่าจบการประชุม” ผมย้ำด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวและเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง

ผมเดินออกจากห้องประชุมก่อนที่อารมณ์จะระเบิดออกมา แต่คำพูดของพวกเขายังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงสะท้อน

ทายาท ความมั่นคง ภาพลักษณ์ต่อสาธารณชน

แม้แต่ตอนอยู่ในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนลงไป ผมก็ยังรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ผมเกลียดเวลาที่ถูกคนอื่นต้อนให้จนมุมด้วยปัญหาที่ตัวเองแก้ไขไม่ได้ ปัญหาที่ผมไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรโดยไม่ทำร้ายคนที่เกี่ยวข้อง... อย่างครองขวัญ

สิ่งที่ผมไม่ต้องการที่สุดคือการเห็นเธอต้องตกเป็นเหยื่อของความคาดหวังจากคนรอบข้าง แต่ตอนนี้มันกลับกำลังเกิดขึ้นจริง ๆ

และลึกเข้าไปในห้วงความคิด ใบหน้าของใครบางคนยังคงวนเวียนอยู่

ใบหน้าที่ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะลืม... เอมิกา ดวงตาสีเขียวคู่นั้น รอยยิ้มขี้เล่น และเสียงหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติของเธอ

เธอเปรียบเสมือนวิญญาณจากอดีตที่ผมฝังกลบไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมจากไปเสียที

เช้าวันต่อมา ผมตื่นขึ้นพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้อง

ครองขวัญนั่งอยู่ริมเตียงในชุดเดิมจากเมื่อวาน สายตาเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย

ผมรู้ทันทีว่าเธอคงไม่ได้นอนเลยหลังจากที่เราทะเลาะกันเมื่อคืน และอดรู้สึกสงสารเธอไม่ได้ เธอเห็นรูปถ่ายพวกนั้นแล้วเข้ามาถามผมตรง ๆ แต่ผมกลับไม่ได้พูดอะไรให้เธอสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ชั่วขณะหนึ่ง ผมนึกถึงเธอในวันวานที่แตกต่างจากตอนนี้

ผมนึกถึงผู้หญิงที่เคยคอยยกชามาให้เวลาผมทำงานดึก และผมก็จะจูบหน้าผากเธอแทนคำขอบคุณโดยไม่ต้องเอ่ยอะไร

ตอนนั้นผมเคยอ่อนโยนกว่านี้ ก่อนจะตระหนักว่าอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองอันตรายเพียงใด ผมจึงกลับมาทำตัวแข็งกระด้างอีกครั้ง

“ครองขวัญ” ผมเรียกพลางค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง

เธอรีบเช็ดแก้ม ทำราวกับว่าไม่ได้ร้องไห้ ก่อนจะหันมาหาผมพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำและบวมช้ำ “วันนี้เราไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ อย่างที่คุณบอกไว้”

คณะกรรมการเป็นฝ่ายกดดันให้ผมต้องตัดสินใจเช่นนั้น หลังจบการประชุม ผมสั่งให้เลขานุการนัดหมายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านภาวะมีบุตรยาก... แล้วโทรแจ้งครองขวัญให้ทราบ

บางทีผมควรเป็นคนโทรบอกเธอด้วยตัวเอง

“คุณแน่ใจนะว่าไหว” ผมถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

ครองขวัญพยักหน้า “ฉันอยากรู้ว่าตัวเองมีอะไรผิดปกติ” เสียงของเธอแผ่วเบาจนผมแทบไม่ได้ยิน

ความรู้สึกบางอย่างบีบรัดอยู่ในอก ผมเกลียดเวลาที่เธอพูดราวกับว่าทุกอย่างเป็นความผิดของตัวเอง

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมอยากบอกเธอ สิ่งที่ผมควรพูดออกไปตั้งแต่เมื่อคืน แทนที่จะปิดปากเงียบไม่ยอมพูดอะไร

ผมอยากบอกเธอว่าเธอไม่ได้มีอะไรผิดปกติเลย รูปถ่ายพวกนั้นไม่ได้มีความหมายร้ายแรงอย่างที่เธอกลัว และผมก็อยากขอโทษที่ทำตัวแย่ ๆ ใส่เธอ

แต่พออ้าปากจะพูด กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาเลย

ภายในโรงพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและดอกลาเวนเดอร์ เป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยดีเกินไป

กลิ่นนั้นฉุดกระชากความทรงจำที่ผมเคยฝังลึกเอาไว้ให้หวนกลับมาอีกครั้ง ทั้งภาพร่างกายของแม่ที่ค่อย ๆ อ่อนแอลง เสียงเครื่องมือแพทย์ที่ส่งเสียงดังเป็นระยะอยู่รอบตัวท่าน และมืออันบอบบางของแม่ที่อยู่ในมือผม

แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้ว แต่โรงพยาบาลก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนสุสานสำหรับผมอยู่ดี

ครองขวัญกับผมนั่งเคียงข้างกันอยู่ในห้องตรวจของแพทย์เพื่อรอฟังผลการตรวจร่างกาย เธอประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันแน่นจนสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังหวาดกลัว

ผมอยากเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้ ให้ตายสิ ผมอยากทำแบบนั้นจริง ๆ แต่กลับทำไม่ได้

“คุณภาคิน คุณครองขวัญครับ” เสียงเรียกของแพทย์ดึงผมออกจากภวังค์ “ทางเราได้ตรวจสอบผลการสแกนและผลตรวจทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ”

หัวใจของผมเต้นรัวอยู่ในอก ผมสังเกตเห็นว่าครองขวัญตัวเกร็งขึ้นทันทีที่แพทย์เริ่มพลิกดูเอกสารในแฟ้ม

“เป็นไปตามที่เราสงสัยครับ” แพทย์เริ่มอธิบาย “เราพบพังผืดจำนวนมากบริเวณรอบมดลูกของคุณครองขวัญ ซึ่งส่งผลให้โอกาสตั้งครรภ์ลดลงอย่างมากครับ”

ความเงียบเข้าปกคลุมทันที เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนรู้สึกจุกแน่นอยู่ในลำคอ

สีหน้าของครองขวัญเปลี่ยนเป็นสิ้นหวังทันที “แล้ว... นั่นหมายความว่ายังไงคะ”

“หมายความว่าโอกาสตั้งครรภ์มีน้อยมากครับ” แพทย์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม้จะเข้ารับการรักษาก็ตาม”

ผมรู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เหมือนกับตอนที่ผมเห็นแม่เป็นครั้งสุดท้าย...

“ถ้าอย่างนั้น...” ครองขวัญกระซิบ ดึงผมออกจากภวังค์ “ฉันก็ท้องไม่ได้เหรอคะ”

“โอกาสน้อยมากครับ” แพทย์ตอบอย่างนุ่มนวล

ไหล่ทั้งสองข้างของครองขวัญลู่ลง เธอดูสิ้นหวังและแตกสลายเหลือเกิน ผมเกลียดตัวเองที่ปล่อยให้ความเงียบของผมทำให้เธอต้องเจ็บปวดทรมานเช่นนี้

มือของผมขยับเล็กน้อย เกือบจะเอื้อมไปหาเธอแล้ว

แต่ไม่รู้ทำไม สุดท้ายผมกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม

สิ่งเดียวที่ผมได้ยินคือเสียงของเหล่ากรรมการที่ดังก้องอยู่ในหัว ทายาท... ความมั่นคง...

ครองขวัญหันมามองผมด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “ภาคิน... พูดอะไรบ้างสิ”

ผมจะพูดอะไรออกไปเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง ในเมื่อสิ่งที่ผมรู้สึกมีเพียงความกดดันและความรู้สึกผิด

“ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง” ในที่สุดผมก็เอ่ยออกไป

นั่นเป็นคำพูดที่ผิดพลาดอย่างสิ้นเชิง แต่กลับเป็นคำพูดเดียวที่ผมสามารถเอ่ยออกมาได้

แววตาของเธอหม่นหมองลงด้วยความเจ็บปวด “ทีหลังเหรอ”

สีหน้าของเธอราวกับเพิ่งถูกผมตบหน้าอย่างแรง

“ใช่” ผมตอบพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลเสียที “ผมมีประชุม”

เธอเผยอริมฝีปากด้วยความไม่อยากเชื่อ “ทั้งที่เราเพิ่งได้ยินเรื่องแบบนี้น่ะเหรอ”

“กลับบ้านกันเถอะครองขวัญ”

น้ำเสียงของผมแข็งกร้าวกว่าที่ตั้งใจไว้ แต่ผมจำเป็นต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ผนังโรงพยาบาลจะบีบคั้นจนผมหายใจไม่ออก และความทรงจำเหล่านั้นจะกลืนกินผมไปทั้งตัว

แพทย์เบือนหน้าหนีไปอย่างรักษามารยาท แต่ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว

ตลอดทางกลับบ้านไม่มีใครพูดอะไร ครองขวัญเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม และครั้งนี้เธอก็ไม่คิดจะเช็ดมันออก

อีกครั้งที่ผมไม่อาจทำใจเอื้อมมือไปโอบกอดเธอได้ แม้แต่ความกล้าที่จะเรียกชื่อเธอ ผมก็ยังหาไม่เจอ

ความรู้สึกผิดกัดกินใจผมขณะนั่งอยู่ข้างเธออย่างไร้ประโยชน์ ผมเป็นคนทำให้เธอเจ็บปวด และคงไม่มีวันแก้ไขสิ่งที่ทำลงไปได้อีกแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ แม้แต่คำบอกลาก็ไม่มี

ผมเดินตามเธอไปโดยสัญชาตญาณ เธอเดินผ่านประตูหน้าบ้านตรงเข้าไปในห้องนอน ก่อนปิดประตูดังปัง

ผมหยุดยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิท ไม่แน่ใจว่าควรเคาะประตูหรือปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง

สุดท้ายผมก็เลือกอย่างหลัง

ผมไม่รู้ว่าจะเป็นผู้ชายแบบที่เธอต้องการในเวลานั้นได้อย่างไร

ครองขวัญสมควรได้พบผู้ชายที่ดีกว่าคนที่แม้แต่จะจับมือเธอยังทำไม่ได้อย่างผม

ขณะที่ผมหันหลังเตรียมออกไปทำงาน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา ผมเหลือบมองหน้าจอโดยคิดว่าเป็นข้อความจากผู้ช่วย

หัวใจของผมกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

เอมิกา สุวรรณรักษ์

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็น... หรืออาจเป็นความอ่อนแอของตัวเองก็เอาชนะได้ ผมจึงกดเปิดอ่านข้อความนั้น

“เราต้องคุยกัน

เรื่องรูปถ่ายพวกนั้น” — เอมิกา

หัวใจของผมเต้นรัวขณะจ้องมองข้อความนั้น ผมรู้จักเอมิกาดีเกินไป และรู้ดีว่าสำหรับเธอแล้ว การที่รูปถ่ายหลุดออกมาไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status