หน้าหลัก / โรแมนติก / ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง / บทที่ 7 มุมมองของครองขวัญ

แชร์

บทที่ 7 มุมมองของครองขวัญ

ผู้เขียน: แคลร์ รี
คฤหาสน์หลังนี้ดูคับแคบลง คับแคบกว่าที่เคยเป็นมาเสียอีก

แม้จะอยู่ในห้องนอน ฉันก็ยังได้ยินเสียงนักข่าวที่มารวมตัวกันอย่างแออัดอยู่ด้านนอกรั้วสูงใหญ่

บรรยากาศภายนอกเต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม ราวกับบ้านของฉันกลายเป็นสถานที่จัดแสดงให้ผู้คนมามุงดู

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ

เสียงผู้คนดังแว่วผ่านกระจกเข้ามา

ฉันได้ยินพวกเขาพูดถึงฉัน ทั้งเรื่องชีวิตแต่งงานและร่างกายของฉัน

นับตั้งแต่ผลตรวจทางการแพทย์ของฉันถูกเผยแพร่ออกไป ฉันก็ไม่กล้าก้าวเท้าออกจากบ้านอีกเลย

ทุกครั้งที่เอื้อมมือไปแตะประตู ความหวาดกลัวก็เข้ามาบีบรัดหน้าอกจนฉันแทบหายใจไม่ออก

โทรศัพท์ของฉันวางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ฉันไม่ได้เปิดเครื่องอีกเลยตั้งแต่เมื่อคืน

ฉันเองก็ไม่ได้รับข่าวคราวจากภาคินเช่นกัน

ฉันพยายามบอกตัวเองว่าการที่เขาไม่ติดต่อมาไม่ได้หมายความว่าอะไรเลย สุดท้ายแล้วเขาก็คงกลับบ้านเอง

แล้วในที่สุด เขาก็กลับมาจริง ๆ

เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาบนทางรถเข้าบ้านปลุกฉันให้ตื่น

ฉันชะงักนิ่งไปทันที

ภาคินกลับมาแล้ว

ฉันรีบวิ่งออกจากห้องนอนโดยไม่ทันได้ห้ามตัวเอง

ประตูหน้าบ้านเปิดออก ภาคินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสุขุมและมั่นใจเช่นเคย

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่ส่งเสียง

แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งตามมา เป็นเสียงฝีเท้าที่เบากว่าและช้ากว่า

เอมิกา สุวรรณรักษ์ก้าวผ่านประตูเข้ามาราวกับเป็นผู้หญิงที่เพิ่งกลับถึงบ้านหลังจากไปพักผ่อน

กลิ่นน้ำหอมของเธอฟุ้งกระจายไปทั่วห้องนั่งเล่น และความโล่งใจที่เพิ่งเกิดขึ้นในอกฉันก็พลันมลายหายไป

ฉันยืนอยู่ตรงเชิงบันได ขณะที่ทั้งสองเดินเข้ามาในโถงบ้าน

ตอนแรกภาคินไม่ได้เงยหน้ามองฉัน แต่เอมิกากลับมองมา

เธอสวมชุดเดรสสีครีมเนื้อนุ่มที่ทิ้งตัวหลวม ๆ ไปตามรูปร่าง ดูเปล่งประกายและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

และด้านหลังเธอก็มีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ

เธอคลี่ยิ้มทันทีที่เห็นฉัน

ในที่สุดภาคินก็เงยหน้าขึ้นมอง แต่เมื่อสบตากับฉัน สีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

“ครองขวัญ” เขาเอ่ยขึ้น “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อาจขยับตัวได้ แม้แต่จะพูดอะไรออกมาก็ยังทำไม่ได้

ในเมื่อไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปาก ฉันจึงปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบแทน

“นี่เป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น” ภาคินพูดต่อ “มันเป็นเรื่องจำเป็น”

จำเป็นงั้นเหรอ

เขาพูดราวกับว่าคำคำเดียวสามารถอธิบายทุกอย่างได้

การพาผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ในบ้านของเรามันจำเป็นตรงไหนกัน

ฉันจ้องมองภาคินอย่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ตอนนั้นเอง เอมิกาก็ก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมวางมือบนหน้าท้องของตัวเองอย่างแผ่วเบา

ฉันก้มมองหน้าท้องที่ยังแบนราบของเธอ ซึ่งเจ้าตัวกำลังประคองไว้อย่างหวงแหน

แล้วในวินาทีนั้น ฉันก็เข้าใจขึ้นมาทันที

“เพื่อลูก” ภาคินพูดเสริม “แล้วก็เพื่อบริษัท”

ชั่ววินาทีนั้น โลกทั้งใบของฉันราวกับพลิกคว่ำ

ลมหายใจของฉันสะดุดอยู่ในลำคอ หน้าอกบีบแน่นราวกับอากาศทั้งหมดถูกกระแทกออกจากปอด

เอมิกาขยับเข้าไปใกล้ภาคินจนไหล่ของเธอสัมผัสกับแขนเขา ภาพนั้นแทบจะดูโรแมนติกเสียด้วยซ้ำ

“ฉันไม่ได้อยากมารบกวนเลยนะคะ” เธอพูดเสียงอ่อนโยน แต่แววตากลับฉายประกายโหดร้าย “แต่ภาคินยืนกรานเองค่ะ ตอนนี้ฉันท้องได้สองสัปดาห์แล้ว เขาเลยอยากให้ฉันอยู่ในที่ปลอดภัย”

ฉันหันขวับไปจ้องภาคินเขม็ง “ปลอดภัยงั้นเหรอ” ฉันเค้นเสียงถามลอดไรฟัน

ภาคินขมวดคิ้ว “ตอนนี้ไม่ใช่เวลา”

“แล้วเมื่อไรถึงจะใช่ล่ะ” ฉันสวนกลับทันที

ภาคินไม่ตอบอะไร แต่กลับหันไปทางโถงทางเดินแทน

“กานดา” เขาเรียก

กานดาปรากฏตัวขึ้นแทบจะทันที มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นอยู่ด้านหน้าผ้ากันเปื้อน เธอเหลือบมองฉันด้วยแววตาขอโทษ ก่อนจะหันไปมองเอมิกา

“ดูแลเอมิกาให้ดี ให้เธออยู่อย่างสะดวกสบายและได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม” ภาคินสั่ง “อย่าให้เธอต้องเครียด”

กานดาค่อย ๆ พยักหน้ารับ

เธอไม่หันมามองฉันอีกเลย

ฉันรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในอกแตกร้าว แต่ก็ยังฝืนยืนตัวตรงเอาไว้ ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขาเห็นว่าตัวเองกำลังแตกสลาย

เอมิกายิ้มให้กานดา “ขอบคุณนะคะ ฉันรู้ว่าเรื่องนี้กะทันหันมาก”

จากนั้นเธอก็หันมาหาฉัน พร้อมส่งรอยยิ้มเวทนามาให้

“หวังว่าคุณคงไม่ถือสานะคะ เพราะตอนนี้เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคุณอีกต่อไปแล้ว”

ภาคินเริ่มเดินตรงไปยังห้องทำงานของเขาแล้ว

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉันสักนิด

ไม่แม้แต่จะหยุดชะงัก

ไม่แม้แต่จะแสดงท่าทีรับรู้ว่าฉันยังยืนอยู่ตรงนั้น

เอมิกากวาดสายตามองไปรอบบ้าน ราวกับคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว

“ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย” เธอพึมพำ “เงียบสงบดีนะคะ แต่ฉันตั้งใจจะเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย”

เธอมองไปตามแนวโถงทางเดิน

“ปีกตะวันออกของคฤหาสน์น่าจะเหมาะกับเด็กมากเลยค่ะ เพราะเงียบสงบกว่า” เธอพูดเสริม “นั่นหมายความว่าเราคงต้องย้ายข้าวของบางอย่างของคุณออกไป เพราะเด็กทารกไวต่อความรกรุงรังน่ะค่ะ”

เธอพูดออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศทั่วไป

เธอเหลือบมองไปทางบันได ก่อนจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

“เดี๋ยวฉันจะบอกคนรับใช้เองค่ะว่าต้องย้ายอะไรออกไปบ้าง”

จากนั้นเธอก็พูดเสริมขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกได้ “ไม่ต้องห่วงนะคะ ทุกคนจะยังจดจำคุณอยู่เสมอ เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องมีคุณอยู่อีกแล้ว”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์

กานดาเดินตามเธอไป พร้อมสั่งให้คนรับใช้ขนกระเป๋าเดินทางตามไปด้วย

ภาคินไม่ได้พาเอมิกาเข้ามาอยู่ในบ้านเพื่อปกป้องเด็กคนหนึ่ง

แต่เขาพาเธอเข้ามาเพื่อแทนที่ฉันต่างหาก

และเพียงเท่านี้ ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้อีกต่อไป

คนคนนั้นกลายเป็นเธอแทน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status