แชร์

บทที่ 6 มุมมองของภาคิน

ผู้เขียน: แคลร์ รี
ผมคิดว่าพาดหัวข่าวเหล่านั้นคงเริ่มซาลงหลังผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับกลายเป็นว่ามีข่าวออกมาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

แหล่งข่าวยืนยัน ภรรยาซีอีโอมีลูกไม่ได้

อนาคตการสืบทอดธุรกิจตระกูลดำรงวัฒน์ส่อเค้ามืดมน

ผมปิดบทความนั้นลงทั้งที่ยังอ่านไม่จบ เพราะไม่มีอะไรใหม่ให้อ่านอีกแล้ว

ผู้ช่วยของผมเคาะประตูหนึ่งครั้งก่อนเดินเข้ามา “คุณภาคินคะ” เธอเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง “คณะกรรมการกำลังรออยู่ค่ะ”

ผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญกับอะไรตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในห้อง

ห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้คน ทุกที่นั่งมีคนนั่งอยู่หมดแล้ว บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

พาดหัวข่าวเกี่ยวกับภาวะมีบุตรยากของครองขวัญปรากฏสลับกันอยู่บนหน้าจอที่ส่องสว่าง นี่คงเป็นสิ่งที่พ่อของผมเรียกว่า ‘หายนะทางธุรกิจ’

ผมเดินไปนั่งประจำที่หัวโต๊ะโดยไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

แม้ในตอนแรกจะยังไม่มีใครเอ่ยชื่อครองขวัญออกมา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเธอจะเป็นหัวข้อหลักของการประชุมครั้งนี้

ประธานคณะกรรมการไม่เสียเวลาอ้อมค้อม “เราจำเป็นต้องจัดการกับสถานการณ์นี้” เขาชี้ไปที่หน้าจอ “เรื่องนี้กำลังคุกคามการสืบทอดกิจการของคุณและตลาดของเรา”

“เรื่องการสืบทอดกิจการของคุณเป็นประเด็นที่น่ากังวลมาโดยตลอด” กรรมการคนหนึ่งกล่าว “และตอนนี้คนทั่วไปก็รับรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว”

“นักลงทุนกำลังกังวลครับ” กรรมการอีกคนเสริม “พวกเขาตั้งคำถามที่แม้แต่เราเองก็ยังให้คำตอบไม่ได้”

ผมเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างกระวนกระวาย

ตอนนั้นผมมีโอกาสพูดอะไรบางอย่างออกไป

ผมอาจเตือนพวกเขาว่าครองขวัญยังคงเป็นภรรยาของผม

แต่ผมกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ

เรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าจะคำนึงถึงเพียงความรู้สึกส่วนตัว

“การสืบทอดกิจการของตระกูลดำรงวัฒน์ขึ้นอยู่กับความต่อเนื่องมาโดยตลอด” ประธานกล่าวต่อ “นั่นก็คือการมีทายาท”

คำคำนั้นปลุกความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจผม เป็นความรู้สึกกระวนกระวายที่ไม่อาจสงบลงได้

กรรมการคนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย

ผมไม่อาจโต้แย้งได้ เพราะลึก ๆ แล้วผมรู้ดีว่าพวกเขาพูดถูก

ผมนั่งฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่พวกเขาถกเถียงกันเรื่องการสืบทอดกิจการของผม รวมถึงการที่ครองขวัญไม่สามารถมอบสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดให้ได้

“ตลาดคงไม่ยินดีกับการที่ตระกูลดำรงวัฒน์ไม่มีทายาทสืบสกุล” ประธานกล่าว “คุณจำเป็นต้องสร้างความเชื่อมั่นให้กับตลาดโดยเร็วที่สุด”

ครู่หนึ่งไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนเพียงจับตามองผมอย่างคาดหวัง ราวกับกำลังรอว่าผมจะโต้แย้งหรือเห็นด้วย

จากนั้นประธานก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ภาวะของภรรยาคุณทำให้สถานการณ์ยุ่งยากขึ้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ต้องขออภัยที่พูดตรง ๆ นะครับ แต่ชีวิตแต่งงานของคุณกำลังกลายเป็นภาระต่อธุรกิจ”

เหล่ากรรมการต่างหันมาสบตากันอย่างมีความหมาย ก่อนพยักหน้าเห็นพ้อง

ไม่มีใครโต้แย้ง ไม่มีใครออกมาปกป้องเธอเลยสักคน

“สิ่งสำคัญที่สุด” ประธานกล่าวต่อ “คือความมั่นคง”

ผมพยักหน้าหนึ่งครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน การประชุมก็สิ้นสุดลง

ไม่มีใครเสนอทางออก และไม่มีใครคัดค้านอะไรทั้งสิ้น

มีเพียงความคาดหวังเท่านั้น

เอมิการอผมอยู่ในห้องรับรองส่วนตัว สถานที่แห่งนี้เป็นส่วนตัว ตกแต่งอย่างหรูหรามีระดับ และมีค่าใช้จ่ายสูง เป็นสถานที่ที่ผู้คนยอมจ่ายเงินเพื่อแลกกับการเก็บรักษาความลับ

เธอดูเปล่งประกายในชุดที่สง่างาม เส้นผมสีบลอนด์ทิ้งตัวลงบนไหล่อย่างงดงามไร้ที่ติ

ทันทีที่เห็นผม ริมฝีปากของเธอก็คลี่ยิ้ม

“คุณมาแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเบา

ผมไม่ได้ยิ้มตอบ “เราต้องคุยกัน” ผมพูดเข้าประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาทักทาย “ฉันไม่ควรกลับเข้ามาในชีวิตเธอเลย นั่นเป็นความผิดพลาด ฉันคิดว่าถึงเวลาที่เราควรจบเรื่องนี้เสียที”

รอยยิ้มของเอมิกายังคงไม่เปลี่ยนไป “นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ เหรอคะ” เธอถาม

“ใช่” ผมตอบอย่างตรงไปตรงมา

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือลงไปวางบนหน้าท้องของตัวเอง

ผมชะงักนิ่ง

“ฉันท้องค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ผมตกตะลึงราวกับมีระเบิดตกลงมาตรงหน้า

ชั่วขณะหนึ่ง ผมคิดว่าตัวเองอาจได้ยินผิดไป

ผมจ้องมองใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางของเธอ พยายามมองหาร่องรอยบางอย่างที่บ่งบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องล้อเล่นที่ไร้รสนิยมอย่างยิ่ง

“กี่สัปดาห์แล้ว” ในที่สุดผมก็ถามออกไป

“สองสามสัปดาห์แล้วค่ะ” เอมิกาตอบพลางเลื่อนซองเอกสารมาตามโต๊ะ “คุณหมอเพิ่งยืนยันเมื่อเช้านี้เองค่ะ”

ผมไม่ได้แตะต้องซองเอกสารนั้น

“เป็นไปไม่ได้” ผมพูดเสียงเบา ราวกับกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเอง

เอมิกาโน้มตัวมาข้างหน้า “เป็นไปได้สิคะ และก่อนที่คุณจะถามอะไรไร้สาระออกมา ฉันขอบอกไว้เลยว่าใช่ค่ะ เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณ”

ในที่สุดผมก็เปิดซองเอกสารนั้นออก

ผลตรวจการตั้งครรภ์ระบุว่าเป็นบวก และช่วงเวลาก็สอดคล้องกันอย่างพอดิบพอดี

ผมวางผลตรวจลงบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนยกมือขึ้นเสยผม

“เรื่องนี้ไม่ได้เปลี่ยนอะไรทั้งนั้น” ผมพูดพลางพยายามแสดงท่าทีหนักแน่นและสุขุม ทั้งที่ในเวลานั้นผมไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย

รอยยิ้มของเอมิกาดูเจ้าเล่ห์ขึ้น “โธ่ ภาคิน” เธอเอ่ยอย่างอ่อนโยน “มันเปลี่ยนทุกอย่างเลยต่างหากค่ะ”

เธอพูดต่อ “ฉันต้องการความมั่นคง อยากให้ลูกของฉันมีชื่อสกุลและสถานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย นั่นหมายความว่าคุณต้องเลือกค่ะ”

“เลือกอะไร” ผมสวนกลับอย่างหงุดหงิด

“ระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนั้นค่ะ”

ในที่สุดคำขาดที่ผมหวาดกลัวก็มาถึง เป็นสิ่งที่ผมหวั่นใจมาตั้งแต่วินาทีที่เธอวางมือลงบนหน้าท้อง

ผมนิ่งไปชั่วขณะ ความคิดนับพันแล่นพล่านเข้ามาในหัวพร้อมกัน

ทายาท

การสืบทอดกิจการของตระกูลดำรงวัฒน์

ครองขวัญ

“ครองขวัญให้สิ่งที่ฉันให้คุณได้ไม่ได้หรอกค่ะ” เอมิกาพูดขึ้นราวกับอ่านใจผมออก

“อย่าเอาครองขวัญมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” ผมคำรามเสียงกร้าว

รอยยิ้มของเอมิกาเจื่อนลงเล็กน้อย “ฉันแค่พูดตามความเป็นจริงค่ะ คุณต้องการทายาทมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ แล้วตอนนี้คุณก็มีทายาทแล้วไง”

“ฉันจะไม่ยอมเป็นความลับน่าอับอายที่คุณต้องซุกซ่อนหรอกนะคะ” เธอพูดต่อ “และฉันก็จะไม่ยอมคลอดลูกออกมา เพียงเพื่อทนดูคุณกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น”

ลมหายใจของผมค่อย ๆ ช้าลง

“เธอกำลังจะพูดอะไรกันแน่” ผมถาม

เอมิกาตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและชัดถ้อยชัดคำ “หย่ากับครองขวัญซะค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้”

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นอยู่ในหัวผม ทั้งที่ภายในห้องเงียบสนิท

“เธอมันจิตใจผิดปกติ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฉันจะไม่ยอมเป็นตัวเลือกอันดับสองอีกแล้วค่ะ” เอมิกาสวนกลับอย่างแข็งกร้าว

ผมหันไปมองทางหน้าต่าง ขณะที่เสียงของเหล่ากรรมการยังคงดังก้องอยู่ในหัว

“ความมั่นคง”

“ทายาท”

เอมิกาก้าวเข้ามาใกล้ “ตัดสินใจสิคะว่าคุณอยากสร้างอนาคตกับใคร ระหว่างฉันกับลูกของเรา... หรือครองขวัญกับร่างกายที่มีปัญหาของเธอ”

ผมขบกรามแน่น แต่ไม่ยอมตอบอะไรออกไป

แทนที่จะตอบ ผมกลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาแม่บ้าน

“เตรียมปีกตะวันออกของคฤหาสน์ให้พร้อม” ผมสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ผมวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ

รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเอมิกา

เย็นวันนั้น ผมกลับบ้านตามที่ครองขวัญเคยอ้อนวอนขอไว้

แต่ผมไม่ได้กลับมาคนเดียว

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 30 มุมมองของครองขวัญ

    เสียงเคาะประตูห้องของฉันดังขึ้นฉันรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนเคาะฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดี ตั้งแต่กลิ่นน้ำหอม เนกไทเส้นโปรด ไปจนถึงจังหวะการเคาะประตูของเขา“เข้ามาสิคะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจภาคินเดินเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลัง เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศภายในห้องก็เต็มไปด้วยอำนาจอันเงียบขรึมที่ติดตัวเขาไปทุกหนแห่ง เป็นอำนาจที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย... แม้แต่ฉันเองก็เช่นกันสายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินสีหน้าของฉัน“วันนี้เธอกลับดึกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆอย่างไรเสีย ชีวิตแต่งงานของเราก็เหลือเพียงสถานะทางกฎหมายที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้เท่านั้น ฉันจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีกภาคินพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ท่าทีของเขายังคงแฝงความตึงเครียดบางอย่างเอาไว้“เราต้องคุยกันหน่อย”ฉันแทบจะกลอกตาด้วยความระอาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา บทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำว่า “เราต้องคุยกันหน่อย” มักไม่เคยจบลงด้วยดีเลยสักครั้งฉันเอนตัวพิงโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างความจริ

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 29 มุมมองของครองขวัญ

    บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเงียบสงบกว่าเดิม ทั้งที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ภายนอกผนังกระจกห้องทำงานของมาริสา สำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะยังคงดำเนินงานไปตามจังหวะอันคุ้นเคยแต่ภายในห้องนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแฟ้มเอกสารในมือให้ความรู้สึกหนักอึ้งกว่าน้ำหนักที่แท้จริงของมันมากนักมาริสาเฝ้ามองฉันอย่างพินิจพิจารณา เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เธอก็ไม่ได้เร่งรัดให้ฉันตัดสินใจเมื่อเธอเอ่ยปากขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณตอบวันนี้หรอกค่ะ” เธอพูด “ที่ผ่านมา คุณต้องต่อสู้กับเรื่องที่ไม่ควรเป็นภาระของตัวเองมามากพอแล้ว”ฉันค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“แล้วถ้าฉันเลือกที่จะเดินจากไปล่ะคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เดินจากไปค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ “และฉันก็ยังจะช่วยให้คุณตัดขาดจากเรื่องทั้งหมดได้อย่างหมดจดโดยไม่มีอะไรติดค้าง”ความจริงใจในน้ำเสียงของเธอกลับทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ยากขึ้นไปอีกเพราะการแก้แค้นฟังดูเป็นหนทางที่ทำให้ฉันกลับมามีอำนาจ ขณะที่การเลือกความสงบสุขดูเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่าและความจริงก็คือ ฉันเหนื่อยล้าเต็มทีกับการต้องต่อสู้ในสงครามที่เอมิก

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 28 มุมมองของครองขวัญ

    ภายในห้องทำงานของมาริสา เราทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเธอยืนหันหลังให้ฉันอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางแนบกับกระจก ราวกับต้องการหาอะไรสักอย่างที่มั่นคงไว้ยึดเหนี่ยวนับตั้งแต่รู้จักมาริสา สิริกุลมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีเธอดูเหนื่อยล้าเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“นั่งก่อนสิคะ” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่คล้ายกับคำขอร้องเสียมากกว่าฉันนั่งลงตามที่เธอบอกฉันมองตามขณะที่เธอเดินไปยังตู้ด้านหลังโต๊ะทำงาน เปิดตู้ออก แล้วรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งช็อตมาริสา สิริกุลถึงกับรินวิสกี้ให้ตัวเองตั้งแต่กลางวันเลยอย่างนั้นเหรอแค่เห็นเช่นนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าบทสนทนาครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมามาริสายังคงยืนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ สายตาเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ส่วนแก้วเครื่องดื่มในมือก็ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง“คุณรับมือกับเรื่องเมื่อครู่ได้ดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น“ฉันไม่ได้รับมืออะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ “เธอมาที่นี่เพื่อยั่วยุให้ม

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 27 มุมมองของครองขวัญ

    เห็นได้ชัดว่าเอมิกาไม่เข้ากับสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงโทรศัพท์และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยฉันรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบขณะเอ่ยทักทายเธอ “เอมิกา”พนักงานหลายคนเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อไม่มีใครหยุดมองนาน และไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบการไม่มีใครให้ความสนใจดูจะทำให้เธอเสียความมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด“ฉันคิดว่าเราควรคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ” เธอเริ่มพูด “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน”“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำพูดนั้นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันคือความจริงเอมิกากวาดสายตามองไปรอบสำนักงานด้วยแววตาประเมินตัดสิน “ค่ะ... ฉันเห็นแล้ว”ภายใต้ท่าทีสุภาพจอมปลอมของเธอแฝงไว้ด้วยความดูแคลน ราวกับว่าเธอไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ หรือก็คืองานของฉัน มีความสำคัญมากพอ“ฉันก็แค่เป็นห่วงค่ะ” เธอพูดต่อ “การออกจากบ้านไปกะทันหันแบบนั้นอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว”เอาอีกแล้วสินะเอมิกากำลังพยายามดึงฉันกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ โดยใช้แรงกดดันเรื่องชื่อเสียงที่เธอต้องการให้ฉันเชื่อว่

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 26 มุมมองของครองขวัญ

    ฉันยืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานกฎหมายสิริกุลและคณะนานเกินความจำเป็นไปสักหน่อยแต่ไม่ใช่เพราะความลังเลหรอกนะ ฉันเพียงกำลังปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงต่างหากสองครั้งก่อนที่มาที่นี่ ฉันก้าวเข้ามาพร้อมกับความคาดหวังมากมายแต่วันนี้แตกต่างออกไปฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปในที่สุดไออุ่นภายในอาคารโอบล้อมฉันทันที พร้อมกับเสียงอันคุ้นเคยของเช้าวันทำงาน ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังประสานกันเป็นจังหวะทุกคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนและต้องทำอะไร และไม่รู้ทำไม ภาพเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรเหมือนถูกจัดฉากเอาไว้ไม่มีใครหยุดชะงักเมื่อฉันเดินเข้ามาไม่มีเสียงกระซิบกระซาบดังตามหลังไม่มีใครเหลือบมองฉันนานเกินความจำเป็นฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน ก่อนจะก้มลงตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์“อรุณสว

  • ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง   บทที่ 25 มุมมองของภาคิน

    ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ ตามมุมต่าง ๆ ทั้งที่เลยเวลาที่แขกคนสุดท้ายควรจะกลับไปนานแล้ว เสียงหัวเราะสุภาพแต่เสแสร้งดังแว่วไปตามโถงทางเดิน ขณะที่บรรดานักแสดงสาวต่างเก็บกระเป๋าถือและกล่าวชมเชยกันด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยผมสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นทันที... ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทั้งบทสนทนาที่หยุดชะงักลงเมื่อผมเดินผ่านและสาวใช้สองคนที่หยุดพูดคุยกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในโถงทางเดินผมเคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในคฤหาสน์หลังนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอื้อฉาว การเจรจาธุรกิจ หรือการเฉลิมฉลอง ทุกเหตุการณ์ล้วนเคยเกิดขึ้นภายในห้องเหล่านี้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้แต่คืนนี้กลับให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปแม้แขกเหรื่อจะพยายามซุบซิบกันอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็ยังได้ยินเศษเสี้ยวของบทสนทนาเหล่านั้น“...สร้อยข้อมือนั่น...”“...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัดจริง ๆ...”“...คุณครองขวัญไม่แม้แต่จะโต้แย้งอะไรเลย...”และนั่นเองคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจครองขวัญไม่ได้ปกป้องตัวเองเลยภาพเหตุการณ์นั

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status