ตอนที่ 2/1 แผนการอันแยบยล

ณ เมืองต้าเฉิง มณฑลพายัพ...

ต้าเฉิงเป็นเมืองหลวงของมณฑลพายัพ ไท่จื่อหานมารับตำแหน่งใหม่เป็นสารวัตรหัวหน้ากองปราบที่เมืองแห่งนี้

ความจริงแล้วเขาก็ยังไม่มีแนวทางที่จะทำให้สกุลเผิงยอมเปลี่ยนใจในเรื่องวิวาห์ แต่เพื่อให้ครอบครัวคลายความกังวลใจลงจึงบอกออกไปเช่นนั้นก่อน แต่ก็คิดว่าคงหาหนทางได้ไม่ยากเป็นแน่

อย่างไรแล้ว เมื่อมาถึงมณฑลพายัพทั้งทีก็ต้องไปเยี่ยมเยียนสกุลเผิงเพื่อดูท่าทีของแม่ทัพเผิงเสียหน่อย

ในเรือนรับรองสกุลเผิง ชายหนุ่มกับชายวัยฉกรรจ์นั่งสนทนากันอย่างเป็นกันเอง

“ท่านอาเผิงสบายดีนะขอรับ”

“สบายดี ได้ข่าวว่าเจ้ามารับตำแหน่งหัวหน้ากองปราบที่นี่หรือหลานชาย” เผิงเฟยฉีเอ่ยถามเขากลับ

“ขอรับ ข่าวมาไวเสียจริงนะขอรับ”

“ข้ายินดีกับเจ้าด้วย เออแหนะ ไม่เจอกันเสียนาน เจ้าเติบใหญ่ หล่อเหลาเอาการเอางานเสียแล้ว ถ้าข้าจำไม่ผิดเจ้าเป็นบุตรคนรองของพี่จื่อหยวนใช่หรือไม่ แค่ก แค่ก” เผิงเฟยฉีเอ่ยจบก็กระแอมไอขึ้นมา เขายกมือขึ้นทุบที่หน้าอก ใบหน้าเขาดูซีดเซียวอิดโรย ร่างกายก็ดูทรุดโทรมลงไปมากทีเดียว ที่บอกว่าสบายดีนั้นก็คงจะพูดปดกระมัง

“ท่านอาจำได้แม่นทีเดียวขอรับ ว่าแต่ท่านอาไม่สบายหรือขอรับ”

“อย่าใส่ใจเลย โรคภัยตามวัยนั่นแหละ”

สนทนากันได้สักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาสามครั้ง

“ข้าเข้าไปนะท่านพ่อ ข้าเข้าไป ให้ข้าเข้าไป ท่านพ่อ” เสียงใสๆ พูดวนไปวนมาบอกความประสงค์อยู่หน้าประตูถึงสามครั้งสามครา

“พ่อสนทนากับแขกอยู่ รอพ่อประเดี๋ยวเดียว เมี่ยวเอ๋อร์ แค่ก แค่ก” ยิ่งเขาตะเบ็งเสียงออกไปมากก็ยิ่งไอ

“ข้าจะเข้าไป ข้าจะเข้าไป ข้าจะเข้าไป ท่านพ่อไอ ท่านพ่อไอ ท่านพ่อไอ ต้องเข้าไป ต้องรีบเข้า ต้องเข้าไป กินยา กินยา กินยา”

“เมี่ยวเอ๋อร์~” เขาเอ่ยชื่อลูกสาวเสียงแผ่วอย่างอ่อนใจ ครั้นเวลานางรั้นขึ้นมาก็ไม่อาจทัดทานได้ “เฮ่อ ขออภัยด้วยที่ลูกสาวของข้า...”

ปัง!!

ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เผิงเฟยเมี่ยวก็ดันประตูเข้ามา ร่างงามถลันกายเข้ามาหาบิดาอย่างเร็วรี่ ด้านหลังมีบ่าวรับใช้ถือถาดที่มีโถยาวางอยู่

“ท่านพ่อดื่มยา ดื่มยา ดื่มยาเจ้าค่ะ” นางเอ่ยคะยั้นคะยอกับบิดา ก่อนที่จะเจ้ากี้เจ้าการรีบหยิบโถยาส่งให้บิดา เมื่อได้ยินเสียงบิดากระแอมไอ นางหูไวตาไวนัก แล้วก็รีบยกโถยามาให้เขาจิบเพื่อทุเลาอาการอย่างที่เห็น

“พ่อรู้แล้วน่า~” เขารับยาจากนางมาดื่มเสร็จแล้วนางก็รับถ้วยยามาวางที่ถาดตามเดิม “ขอบใจเจ้ามากนะลูกรัก” เขายิ้มตอบลูกสาว แล้วก็เอ่ยกับลูกสาวต่อ

“เอ่อ นั่งก่อนสิเมี่ยวเอ๋อร์ ไม่รู้ว่าเจ้ายังจำพี่รองสกุลไท่ได้หรือไม่” นางหันมามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะหลุบตาก้มมองปลายเท้าตัวเองและหมุนตัวมานั่งลงที่เก้าอี้

“จำได้ จำได้ ข้าจำได้เจ้าค่ะ” ก่อนที่นางจะโค้งศีรษะทำความเคารพแบบเร็วๆ ยังคงมีมารยาทถึงแม้ท่าทีจะกระด้างไร้ความนุ่มนวลก็เถอะ เขาก็พยักหน้ารับ เขากับนางอายุห่างกันหกปี บัดนี้นางอายุสิบแปด ส่วนเขาก็ยี่สิบสี่

นางจำเขาได้ด้วยหรือ? ตอนเจอกันครั้งแรก ตอนนั้นก็เด็กมาก ไม่คิดว่าจะยังจำกันได้ เป็นครั้งแรกที่เขาได้พิศมองนางชัดๆ ใกล้ๆ ใบหน้ารูปไข่ ไร้ไฝฝ้า ผิวพรรณขาวนวลเนียนดุจหิมะ หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ปากนิดจมูกหน่อย น่าเอ็นดูและทะนุถนอมไม่ต่างไปจากเดิมนัก แต่กิริยาค่อนข้างกระโดกกระเดกนั่งยุกยิกอยู่ไม่สุข แต่ก็ไม่ใช่ว่านางจะดื้อดึงจนไม่ยอมฟังใคร...

“พ่อคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องจำได้ ความจำเจ้าดีมากนี่นา” บิดาเอ่ยยิ้มๆ นางหันหน้าไปยิ้มกับบิดาที่กล่าวชื่นชมนางจนตาปิด ถึงบุตรีจะกลายเป็นคนสติไม่สมประกอบไปแล้ว แต่เผิงเฟยฉีก็รักบุตรสาวคนนี้มากนัก

“หลานชาย มีเรื่องเดียวที่ข้าห่วง ต่อให้ตายก็ตายตาไม่หลับ” เปิงเฟยฉีเปรยขึ้นมาด้วยท่าทีเป็นกังวลใจ

“ท่านพ่อไม่ตาย ไม่ตาย ไม่ตาย ไม่ ไม่ ไม่นะเจ้าคะ” เผิงเฟยเมี่ยวสวนคำทันควันเมื่อบิดาพูดถึงเรื่องความตาย

“ซิ่วถงพาคุณหนูออกไปข้างนอกก่อนไป ข้าต้องสนทนาธุระสำคัญกับคุณชายรอง” เขาหันมาเอ่ยกับบ่าวรับใช้

“เจ้าค่ะ” นางค้อมศีรษะยอบกายรับคำสั่ง และหันไปหาคุณหนูของนาง “คุณหนูเราออกไปก่อนนะเจ้าคะ” หญิงสาวส่ายหน้าต่อต้าน “ออกไปก่อนนะเจ้าคะ!” นางเอ่ยน้ำเสียงเข้มขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ บางครั้งก็ต้องดุกันบ้างคุณหนูจึงจะยอมทำตาม แล้วบ่าวรับใช้ก็พาหญิงสาวออกไปจนได้

เผิงเฟยฉีจึงหันมาคุยเรื่องสำคัญกับไท่จื่อหานต่อ

“หลานชายเรามาสนทนาเรื่องที่ค้างเอาไว้กันต่อเถอะ”