ตอนที่ 2/2 แผนการอันแยบยล

ไท่จื่อหานเดินออกจากเรือนรับรองเมื่อสนทนาธุระกันจบแล้ว มองออกไปยังสวนพฤกษาภายในจวน เป็นภาพเดิมๆ ราวกับย้อนเวลากลับไปเมื่อสมัยเด็กอีกครั้ง ภาพที่เด็กน้อยนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่บัดนี้ต้นไม้ต้นนั้นกลายเป็นต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา เขาเดินเข้าไปหานางช้าๆ

ฟางซิ่วถงหันมาเห็นเข้าพอดี นางกระซิบกระซาบเอ่ยกับคุณหนูของนาง “คุณหนูเจ้าคะ คุณชายรองมาเจ้าค่ะ” แล้วก็คลานถอยหลังออกมาและลุกขึ้นยืนห่างออกมาเพียงเล็กน้อย

นางยืนก้มหน้าสงบเสงี่ยมตามธรรมเนียมที่บ่าวจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้านาย เผิงเฟยเมี่ยวเอี้ยวศีรษะปรายเพียงหางตามองจากนั้นก็หันกลับไปตามเดิม

ไท่จื่อหานจึงได้เดินอ้อมไปอีกด้านเพื่อไปอยู่ข้างหน้าของนาง นางก็ขยับกายเบี่ยงหลบแล้วก็หันหลังกลับให้เขาตามเดิม

“เหตุใดจึงต้องทำเป็นหลบหน้าหลบตา” เขาโพล่งคำขึ้น

“คุณหนูเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ หากไม่สนิทสนมกับผู้ใดก็จะไม่สบตาและไม่อยากสนทนาด้วยเจ้าค่ะ” ฟางซิ่วถงรีบบอก

“อ่อ เป็นอย่างนั้นหรอกหรือ”

อย่างนั้นก็คงต้องสร้างความสัมพันธ์เพื่อให้สนิทสนมกันเสียก่อนสินะ เขาเดินอ้อมไปยืนอยู่ข้างหน้านางอีกครั้งแล้วย่อกายลงนั่ง พอนางจะเบี่ยงกายหนีก็ถูกเขาใช้ฝ่ามาหนาจับกดยึดบ่าทั้งสองของนางเอาไว้ไม่ให้ขยับตัวหนีอีก จนนางสะดุ้งโหยง ไม่เคยมีชายใดแตะต้องตัวนางเช่นนี้มาก่อนสักครั้งพร้อมกับโพล่งคำเสียงดุเข้ม

“ห้ามหันไปอีก!”

“คุณชายรองเจ้าคะ ท่านจะทำอันใดคุณหนูน่ะเจ้าคะ!” ฟางซิ่วถงถึงกับตาเบิกโพลง เหตุใดถูกเนื้อต้องตัวคุณหนูของนางเช่นนี้ เขายกมือขึ้นปราม “มิใช่เรื่องของบ่าว ข้ามีเรื่องจะถามนางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” ฟางซิ่วถงได้แต่กระอักกระอ่วนใจแต่ก็ลอบสังเกตการณ์อยู่ด้วยความเป็นห่วงอยู่ห่างๆ

“เจ้ารู้เรื่องที่ต้องตบแต่งกับคนสกุลไท่หรือไม่” นางพยักหน้าแช่มช้าว่ารับรู้ ตากลมโตสว่างสุกใสยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องนภา เขาเกือบจะเคลิบเคลิ้มไปแล้ว น่าเสียดาย นางไม่น่าเป็นบ้า...

‘บิดาของนางคงจะพูดเรื่องนี้กรอกหูอยู่ทุกค่ำเช้าเป็นแน่’

“ท่านพ่อให้แต่ง บอกว่าต้องแต่ง ต้องแต่งกับสกุลไท่” นางกลอกตาหลุกหลิกและพูดจาวกวนซ้ำไปซ้ำมา

“เจ้าอยากแต่งจริงๆ อย่างนั้นหรือ?” คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับใบหน้าคมคร้ามผิวเข้มบ่มแดดเลิกขึ้นเป็นเชิงคำถามพลางจ้องหน้านางเขม็งต้องการคำตอบ

บิดาพร่ำบอกนางว่าต้องเป็นเด็กดี กตัญญูต่อบิดามารดาและเชื่อฟัง เผิงเฟยเมี่ยวพยักหน้าลงหงึกหงักแช่มช้า

“ต้องเชื่อฟัง ต้องเชื่อฟังท่านพ่อ”

“แล้วรู้หรือไม่ว่าการแต่งงานคืออะไร และหน้าที่ภรรยาต้องทำอะไรบ้าง?” เขาเลิกคิ้วถามอีก คราวนี้เผิงเฟยเมี่ยวเงยหน้าขึ้นมากะพริบตาปริบก่อนจะส่ายหน้าหวือ บิดาบอกให้ทำอะไรนางก็ต้องทำตามโดยไม่มีข้อโต้แย้งหรือคำถาม เขาถึงกับพรูลมหายใจออกมาหนักหน่วง

“เฮ่อ~ หากไม่รู้แล้วเจ้าจะตบแต่งได้อย่างไร”

เขาพรูลมหายใจผ่าวร้อนออกมาอย่างปลงๆ ถึงแต่งไปนางก็ทำหน้าที่ภรรยาไม่ได้ นั้นหมายถึงการเข้าหอร่วมเตียง หากนางไม่รู้ว่าหน้าที่ภรรยาต้องปฏิบัติตัวอย่างไร นี่ไม่เท่ากับว่าสกุลไท่ต้องรับภาระเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยงดูเปล่าๆ หรอกหรือ? เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

“เอาอย่างนี้ได้หรือไม่ขอรับ สกุลไท่จะรับนางเป็นน้องสาวคนสุดท้อง แต่จะให้รับมาเป็นฮูหยินเอกข้าก็เกรงว่า...”

“นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าสกุลไท่ จะปฏิเสธสัญญาที่ตกลงกันเอาไว้อย่างนั้นหรือ สกุลไท่รังเกียจเมี่ยวเอ๋อร์ของข้าใช่หรือไม่!”

“คือว่า...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะขอรับ”

“ข้าไม่อยากสนทนากับเจ้าแล้ว ให้แม่ทัพไท่บิดาของเจ้ามาสนทนาเรื่องนี้กับข้าโดยตรงเองจะดีกว่า”

แล้วจะทำอย่างไรได้ในเมื่อแม่ทัพเผิงก็ฝากฝังให้สกุลไท่ช่วยดูแลนางแทนเขา เพราะเขาไม่ไว้ใจผู้ใด ส่วนไท่จื่อหานเองก็เอ่ยแบ่งรับแบ่งสู้และยังไม่รับปากหนักแน่น

แต่เขายังไม่ละความพยายามตอนนี้หรอก สกุลเผิงไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก ถึงขนาดที่จะเลี้ยงดูบุตรีต่อไปไม่ได้หากแม่ทัพเผิงต้องตายไป

ไท่จื่อหานคิดว่ามันก็คงเป็นแผนการของเขาที่อยากจะให้ลูกสาวได้ออกเรือนกับใครสักคน และถ้าหากเป็นคนในสกุลไท่ด้วยแล้ว เขาก็ย่อมเบาใจลงที่ปลดภาระหนักอึ้งออกไปได้อย่างหมดห่วง

ถ้าทำให้แม่ทัพเผิงเปลี่ยนใจไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องเข้าทางบุตรีของเขา ทำอย่างไรก็ได้ให้เผิงเฟยเมี่ยวเปลี่ยนใจไม่ยอมแต่งเข้าสกุลไท่และยอมถอนตัวออกไปเอง บิดาคงมิอาจขัดใจบุตรได้เพราะรักนางยิ่งกว่าชีวิตของตน วิธีการนี้น่าจะดีที่สุด ดูไปแล้วนางก็เป็นคนหัวอ่อนชักจูงได้ง่ายไม่เหมือนบิดาของนาง

เขากดยิ้มลึกมุมปากเจ้าเล่ห์ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปที่นาง...