บทที่ 4 หุ่นยนต์มีหัวใจ (02)

หลังเห็นสายตาดุกระด้าง พาขวัญรีบบอกถึงสาเหตุที่ต้องอุ้มลูกเข้ามาในไร่ แล้วหันหลังไปมองคู่ชายหญิงที่น่าจะเป็นสามีภรรยากัน อึดใจต่อมาอีกฝ่ายก็พยักหน้าให้ขยับเท้าเข้าไปใกล้ โดยท่าทีของโมกข์ยังคงเรียบเฉย ทำแค่ปรายตามองทั้งสองอย่างพิจารณา

          คนเป็นส่วนเกินอย่างพาขวัญรู้ตัวดีจึงขยับเท้าหมายจะกลับไปในที่ของตน ทว่าไม่เร็วไวเท่าใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามาประชิด

           โมกข์โน้มตัวลงมองหน้าคนในอ้อมกอด แล้วพบพวงแก้มเริ่มแดงระเรื่อ เขาคิดว่าคงเป็นเพราะแสงแดดแรงจ้า แม้จะยังอยู่ในช่วงเช้า แต่วันนี้ตะวันเริ่มออกฤทธิ์แผ่ความร้อนเร็วกว่าปกติ ชายหนุ่มจึงถอดหมวกออกแล้วครอบใส่ศีรษะเล็กๆ พลันจ้ำอ้าวเดินจากไปพร้อมคู่ชายหญิง

          ส่วนพาขวัญกะพริบตาปริบๆ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น

          “หมวกป๊ะป๋า” พาณิธิดายกสองมือป้อมๆ จับหมวกแล้วทำท่าอวดพี่สาว

          พาณิภัคเลยทำท่ายื่นมือไปคล้ายจะแย่ง

          “ไม่เอาค่ะ หนูภัคไม่แย่งของน้องนะคะ”

          พาขวัญยังอยู่ในอาการมึนงง แต่แอบปลื้มใจ อย่างน้อยคนที่เธอมองว่าตอนนี้เขาไม่ต่างจากหุ่นยนต์ก็มีความรู้สึกนึกห่วงลูก โมกข์คงรู้อยู่บ้างพาณิธิดาอ่อนแอ เจ็บออดๆ แอดๆ อยู่บ่อยครั้ง เลยหยิบยื่นความห่วงใยมาเป็นหมวกใบกว้างให้บังแดด จากนั้นสายตาก็ต้องหลุบลงต่ำเมื่อโรสรินจ้องเขม็งมา

          โรสรินไม่อยากจะเชื่อ สองครั้งสองหนแล้วกับการแสดงออกของผู้ชายที่หมายปอง ปกติไม่ค่อยเห็นเขาสนใจสามคนแม่ลูกเท่าไร แต่หมู่นี้กลับแสดงออกมากจนเธอนึกหวั่นใจ       

          พาขวัญไม่ได้ยกยิ้มตอบกลับให้โรสริน เธอเดินหมุนตัวกลับไปยังออฟฟิศ ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่ที่เดิม 

          โรสรินมองไปทางโมกข์ที่กำลังซักถามข้อมูลจากคู่ชายหญิง ตั้งใจว่าวันนี้เธอจะไม่ถอย ยังรุกหน้าได้อีก และคงต้องเร่งรีบทำคะแนนให้มากกว่าเดิม ไม่เช่นนั้นใจดวงแกร่งอาจถูกมือดีแย่งไป

          โมกข์ยืนซักถามประวัติจากคู่สามีภรรยาอยู่นานพอสมควร เพราะไม่อยากจะรับคนที่มีความร้ายแอบแฝงอยู่ในตัวหรือเป็นพวกหนักก็ไม่เอาเบาก็ไม่สู้เข้ามาทำงาน สุดท้ายเขาก็เอ่ยปากตกลงรับคนทั้งสอง แต่เป็นเพียงการทำงานชั่วคราวเท่านั้น เพื่อทดแทนคนงานหญิงซึ่งลาคลอดไป

          “คุณโมกข์คะ”

          “ครับ”

          เมื่อเห็นโมกข์เดินเข้ามาใกล้ โรสรินก็รีบเอ่ยปาก

          “โรสอยากจะชวนคุณโมกข์ออกไปหาอะไรทานกัน จะได้คุยเรื่องเมล็ดกาแฟกันด้วย” เธอยกเอาเรื่องงานมาอ้าง แต่เชื่อว่าโมกข์รู้ความหมายดี ร้านอาหารอยู่ไม่ห่างจากไร่มากนัก

          “ได้สิครับ ถ้าเป็นเรื่องงาน”       

          ประโยคท้ายน้ำเสียงทุ้มบอกชัดเจน คล้ายเตือนให้คนตรงหน้าเข้าใจไว้ว่า ความสัมพันธ์จะยั่งยืนหากยังอยู่ในรูปแบบเพื่อนทางธุรกิจ แต่ถ้าขยับขยายเลื่อนขั้นมาเป็นคนร่วมหัวใจทุกอย่างจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในทันที เขาไม่มีเยื่อใยหรือความรู้สึกพิเศษให้ใครอีกแล้ว

          แววหวานเชื่อมในดวงตาของโรสรินหายไปในทันทีคล้ายโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ไม่ชินเสียทีกับการโดนปฏิเสธในแบบฉบับคนไร้หัวใจ

          ด้านคุณแม่ลูกสองทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิมเฉกเช่นทุกวัน ลูกน้อยนั่งเล่นของเล่นชิ้นใหม่อย่างสนุกสนาน ไม่พ้นหมวกของโมกข์

          พาขวัญเริ่มทำงานด้วยการจิ้มปลายนิ้วลงบนปุ่มเล็กๆ ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อแสงสว่างบนหน้าจอสว่างขึ้น เธอก็เริ่มทำงานที่ค้างไว้เมื่อวานให้เสร็จสิ้น

          ไม่นานสายตาก็มองตามเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านหน้าออฟฟิศไป คาดเดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นโมกข์และโรสริน ก่อนจะหันไปมองคนที่เรียกหา

          “แม่...ขัน” เสียงเล็กๆ ในคำท้ายฟังดูผิดเพี้ยนทำให้พาขวัญหันไปยิ้ม

          “อะไรคะ” หลายครั้งหลายหนแล้วกับการพยายามให้ลูกสาวเรียกชื่อตนเองให้ถูกต้อง กระนั้นมันอาจจะไม่ง่ายนักสำหรับเด็กวัยนี้

          “หม่ำนม”

          แต่สำหรับเรื่องความหิว ฝาแฝดทั้งสองมักออกเสียงได้ชัดเจน

          พาขวัญลุกขึ้นพร้อมคว้าขวดนมที่วางไว้บนโต๊ะ แล้วพาลูกน้อยไปยังเบาะนอน ก่อนยกมือตีก้นเบาๆ ตบท้ายด้วยการร้องเพลงกล่อม ชั่วครู่ต่อมาทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบ เมื่อแม่หนูน้อยหลับสนิทคาขวดนม ขณะที่พาขวัญเองก็เผลอหลับไปเช่นกัน

          แม้มีฝีเท้าหนึ่งสืบใกล้เข้ามาเจียนจะประชิดร่างก็ยังไม่รู้ตัว คนมาใหม่พิจารณาสามคนแม่ลูกด้วยสายตาคงเดิมเช่นทุกวัน แล้วทิ้งตัวนั่งยองๆ ดึงผ้าห่มผืนน้อยมาคลุมให้ แต่ในจังหวะนั้นกลับมีแววตาหนึ่งคู่ขยับขึ้น

          “ป๊ะป๋า”

          เป็นพาณิภัคที่ลืมตา