MasukShare
บทที่ 3 ความห่วงใยจางๆ (02)
Tanggal publikasi:
2026-04-27 11:12:05แค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาโมกข์ก็รับรู้ข่าวร้าย ความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ทำให้พาขวัญถูกเกลียดชังจากโมกข์
หญิงสาวปวดไปทั้งหัวใจที่ทำให้เขาต้องสูญเสียคนรัก แต่เธอก็พยายามอธิบายออกไปว่า เธอเปลี่ยนใจไม่อาจทำร้ายเขา แต่มันก็คงเชื่อได้ยากเมื่อธัญญาเรศแอบอัดคลิปเสียงในครั้งแรกที่เธอตกลงเอาไว้แล้วมาเปิดให้ชายหนุ่มฟัง
หนำซ้ำหลังจากนั้นไม่นานเธอยังมารู้ตัวว่ามีสายเลือดของเขาอยู่ในท้อง และนั่นยิ่งเข้าแผนของธัญญาเรศ เพราะอีกฝ่ายต้องการขัดขวางไม่ให้ครอบครัวของนุรินมายุ่งกับโมกข์ได้อีก จึงบังคับให้เธอใช้ชีวิตอยู่กับเขาห้าปีเพื่อแลกกับบ้านที่มารดาของเธอรัก
แต่ที่เธอยอมทน เพราะเขาต่างหาก เพราะอยากชดใช้ให้เมื่อธัญญาเรศก็เอาไร่จอมใจไปขู่ชายหนุ่มเช่นกัน ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดึงให้เธอหลุดออกจากห้วงความคิด
“อูม...อุ้ม”
“คะ...อยากให้แม่อุ้มหรือคะ” คนเป็นแม่หันไปถาม ก่อนพบคำตอบ
“อุ้ม...ป๊ะป๋าอุ้ม” สองพี่น้องประสานเสียงกัน ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้คนยืนเต็มความสูงก้มหน้าลงมอง
พาขวัญรีบรั้งลูกสาวเข้าหาตัวเมื่อสองเสียงเริ่มบอกความต้องการมากขึ้น ก่อนเห็นโมกข์ยื่นบัญชีมาให้แล้วเดินออกจากออฟฟิศไป
คนชินชาอย่างพาขวัญส่ายศีรษะ บางทีก็คิดว่าโมกข์เย็นชาเกินไปทั้งที่ลูกไม่มีความผิด เขาสร้างกำแพงเหล็กขึ้นมากั้น แต่จะโทษใครได้ นอกจากตัวเองที่เอาความจนตรอกมาทำร้ายเขาและอีกหลายคน
“ป๊ะป๋าไม่อุ้มก็ไม่เป็นอะไรนะคะ เดี๋ยวแม่อุ้มเองก็ได้ แล้วเย็นนี้เดี๋ยวเราแอบไปเที่ยวกัน” หญิงสาวพยายามฉีกยิ้ม จากนั้นลุกขึ้นไปนั่งประจำเก้าอี้อยู่หน้าจอสี่เหลี่ยม ลงมือทำงานต่อไปจนถึงเวลาเลิกก็ตรงกลับบ้านพัก
พาขวัญจับยัยหนูน้อยฝาแฝดอาบน้ำประแป้ง ถักผมเปีย แล้วใส่ชุดเอี๊ยมลายหมีเพื่อเตรียมตัวแอบหนีเที่ยวกันสามคนแม่ลูก แต่ความโชคดีไม่เคยเข้าข้างสักครั้ง แค่เท้าก้าวออกจากประตูบ้านมาความหวังเล็กๆ ก็พังทลายลง
“คุณโมกข์”
สุ้มเสียงที่ใช้ส่อเค้าไปในทางตกใจ ไม่คิดว่าจะเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า
“จะพาลูกไปไหน”
น้ำเสียงของโมกข์ห้วนกระด้าง แต่เขาพอรู้อยู่แล้วว่าพาขวัญจะไปที่ใด
“เอ่อ...คือขวัญจะพาลูกออกไปเที่ยวงานเกษตรในตัวเมืองค่ะ” ขณะตอบเสหน้าไปทางอื่น ไม่อยากเห็นใบหน้าเกรี้ยวกราดราวยักษ์ราวมาร สองมือกอดลูกน้อยไว้แน่น ผลลัพธ์ครั้งนี้ทำเอาสาวเจ้าประหลาดใจ
“งั้นขึ้นรถ”
“คะ” คนฟังคิดว่าตนเองหูฝาด
โมกข์ไม่มีการบอกย้ำเป็นครั้งที่สอง ใช้สายตาแทนคำพูด จากนั้นก้าวเท้าขึ้นรถกระบะสี่ประตู พาขวัญแม้ยังมีอาการงงงวยแต่ก็ขยับตัวขึ้นรถตามชายหนุ่ม
“ขวัญขอนั่งด้านหลังกับลูกๆ นะคะคุณโมกข์”
พาณิธิดาและพาณิภัคนั่งขนาบข้างมารดาอยู่บนเบาะด้านหลังคนขับ ไม่นานรถคันโตก็เคลื่อนตัวออกมุ่งหน้าไปสู่ถนนสายหลักเข้าตัวเมือง ระยะทางไกลพอสมควร ปกติแล้วจะมีรถโดยสารประจำทางคันเล็กวิ่งผ่านจนถึงช่วงสี่ทุ่ม
พอใกล้ถึงตัวงานจำนวนรถบนท้องถนนเริ่มคับคั่ง การจราจรติดขัด กว่าจะขยับตัวได้แต่ละทีปาเข้าไปหลายนาที ทว่าสุดท้ายแล้วสี่คนพ่อแม่ลูกก็ได้เหยียบเท้าเข้ามาภายในงาน ของส่วนใหญ่ที่วางเรียงรายเป็นต้นไม้ มีของใช้ของกินแทรกอยู่พอควร
สิ่งแรกที่หญิงสาวเดินตรงเข้าไปดูไม่พ้นเสื้อผ้าสวยๆ ตามประสาผู้หญิง ก่อนเปลี่ยนความสนใจมาเป็นต้นไม้หลากหลายพันธุ์
สามแม่ลูกสนุกไม่น้อยกับการได้ออกมาเที่ยว สำหรับโมกข์ต่างกันออกไป สีหน้ายังคงความเย็นชาเหมือนหุ่นยนต์เดินได้ สองเท้าก้าวเดินตามทั้งสามไปห่างๆ
“ฉวย...” พาณิภัคชี้ไปยังตุ๊กตาดินเผา มีลักษณะเป็นเด็กผมจุกนั่งยิ้มอยู่บนชิงช้า
“สวยค่ะหนูภัค ไม่ใช่ฉวย”
พาณิภัคทำแก้มป่องขณะฟังคำที่ถูกต้อง
“ฉวย...ดาฉวย” ส่วนพาณิธิดาจอมเลียนแบบไม่วายพูดตาม ชี้นิ้วมายังตัวแล้วชมตนเอง
“ภัคฉวย” คนเป็นพี่ไม่ยอมกัน พลันหันไปยิ้มโชว์ฟันให้มารดาแล้วกลอกตาไปรอบๆ คล้ายมองหาใครอีกคน พาขวัญจึงหันไปมองตามเช่นกัน ก่อนจะชะงักกึกเพราะบัดนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กับคนตัวโต
“คุณโรส...”
Bab terbaru
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (04)
“ฉันเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีไง พอแล้วละกับการอยู่กับอดีต ทุกวันนี้ฉันมีแค่เธอกับลูกเท่านั้น” เรื่องทั้งหมดจบลงแล้วตั้งแต่พาขวัญเป็นอิสระ ความใกล้ชิดที่ผ่านมาทำให้เขาเรียนรู้หัวใจได้มากขึ้น จึงเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน กว่าจะคิดได้ก็เกือบที่จะสายไปเสียแล้ว อึดใจต่อมาก็ได้หันไปดึงมือนุ่มมากุมไว้ “แล้วฉันก็อยากจะขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่เคยเชื่อเธอเลย ตอนนี้คนของคุณย่าสารภาพแล้วว่า เธอไม่ได้เต็มใจ เธอเปลี่ยนใจไม่ยอมทำตามแผนแล้ว แต่โดนคุณย่าซ้อนแผน” เมื่อคนเป็นย่าถูกจับ คนสนิทของเจ้าตัวก็มาสารภาพกับเขา เพราะกลัวจะถูกลูกหลงไปด้วยและอยากจะให้ยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พ้นกฎหมาย เพราะช่วยธัญญาเรศทำผิดไว้หลายอย่าง พาขวัญรู้สึกคล้ายได้ปลดล็อกสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจและไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร รวมถึงไม่อยากคิดถึงอดีตอีกแล้ว แล้วมองคนที่ยื่นมือมาลูบหน้าท้อง “พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้วนะ” เขาอยากจะอยู่กับพาขวัญต่อ แต่ก็ไม่สามารถทิ้งที่ไร่ได้นาน แต่สัญญาว่าจะมาหาอีกแน่ จะมาจนกว่าพาขวัญจะใจอ่อน พาขวัญขบเม้มปากแน่น เพราะหัวใจบอกชัดว่า ไม่อยาก
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (03)
“คุณโมกข์ทำหรือคะ” หญิงสาวร้องถาม บุญตาพยักหน้ารับ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาตักกับข้าวหลายอย่างใส่ปาก บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ดีใจผสมกับความไม่คาดหมาย ส่วนชายหนุ่มก็ทำหน้าที่พ่อโดยการพาลูกไปเดินเลือกซื้อของในตัวจังหวัด แล้วต่อด้วยการไปห้างสรรพสินค้า แต่แล้วก็มีหนึ่งสิ่งที่เรียกความสนใจแก่เด็กๆ ได้ดี ไม่พ้นมุมของเล่น โมกข์จึงพาลูกไปเดินดู ไม่ได้สนใจกับเด็กผู้ชายวัยซนด้านหลัง ทว่าไม่นานสายตาคมกริบก็ต้องหันมองหลังจากพาณิธิดานั้นล้มลงหน้าคะมำ “แง...ป๊ะป๋า” เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความเจ็บและตกใจที่จู่ๆ ก็โดนผลักเข้าเต็มแรง ทำให้โมกข์หันไปมองตัวต้นเหตุแล้วต้องส่ายศีรษะเมื่อพบว่าเป็นเด็กด้วยกันนี่เอง จึงต้องมองหาผู้ปกครองของเด็กคนดังกล่าวแล้วพาไปหาเพื่อตักเตือน ทว่าเรื่องนี้กลับลุกลามกว่าที่ควรจะเป็น ในด้านเจ้าของร่างระหงจู่ๆ ก็มีอาการใจหวิวๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะกำลังนั่งรอสามคนพ่อลูกอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน คงจะไม่มีอะไรหรอก อาจจะคิดมากไปเอง โมกข์กับลูกแค่ออกไปซื้อของกัน จะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ไม่นานเท้าก็ต้องก้าวขยับยามได้
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (02)
ตกดึกพาณิภัคและพาณิธิดายังไม่ยอมห่างจากบิดา ทำให้พาขวัญต้องนำผ้าห่มมาปูให้พวกแกได้นอนด้วยกันสมใจที่ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นอยู่ตลอด ดูมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ บ้านไม่จำเป็นต้องหลังใหญ่ เงินทองไม่ต้องมีเป็นถุงเป็นถัง แค่มีความสุขกองโตเท่านี้ก็สร้างรอยยิ้มให้ได้มากมาย และคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว “ที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยังคิดถึงทุกคนเสมอ “ก็เหมือนเดิม ลุงไม้กับป้าพิมพ์บ่นว่าคิดถึง ครั้งหน้าว่าจะพามาหาด้วย” โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่ของไร่บ่นให้ฟังทุกวันว่าอยากจะอุ้มเด็กๆ เหมือนก่อน “ขวัญเองก็คิดถึงลุงไม้กับป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวยังพึงระลึกอยู่เสมอถึงความเมตตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง คราแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในไร่จอมใจนั้นแสนจะอ้างว้าง แต่พอทั้งสองเข้ามาพูดคุยด้วยก็ทำให้เธอคลายจากความกลัวไปได้เยอะ จนค่อยๆ สนิทมากขึ้น ไม่นานก็มีหนึ่งคำถามดังขึ้น “แล้วไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ” คนฟังไม่ตอบ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขณะที่โมกข์ระบายยิ้มอมเศร้า “ช่างเถอะ” หลังจากนั้นพาขวัญและโมกข์ก็ไม่มีการสนทนา
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก
“พี่นี่มัน...” “แล้วนี่รู้หรือยังว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย” โมกข์ไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนเรื่อง ทำให้หมอกต้องส่ายศีรษะ “ผู้ชายค่ะพี่โมกข์” นุดีตอบแล้วหันไปมองหน้าสามี เพราะถูกใจหมอกเป็นที่สุด ชายหนุ่มอยากจะมีลูกผู้ชายเป็นคนแรก แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็ไม่ว่ากัน “เสียดายนะครับ ไม่ได้แบบยัยหนูภัค หนูดา” หมอกยังอดเสียดายไม่หาย อยากจะได้ควบสองแบบพี่ชายบ้าง แต่อย่างไรก็ยังรักลูกไม่เปลี่ยนแปลง “งั้นท้องหน้าก็มีแบบฉันให้ได้สิ” คนเป็นพี่คล้ายท้าน้อง ทำให้หมอกยักคิ้ว คอยดูสิ เขาจะต้องมีลูกฝาแฝดแบบพี่ชายให้ได้ คราวนี้ละคงสนุกน่าดู น่าจะทั้งแสบและซนไม่ต่างจากพาณิภัคและพาณิธิดา “แล้วนี่คิดจะทำอะไรครับ” อดถามไม่ได้กับอาการนิ่งๆ “เรียนรู้หัวใจของตัวเอง” โมกข์ตอบ “ระวังเถอะครับ สุนัขจะคาบไปรับประทาน” ถึงกับเตือนด้วยความหวังดี ชักช้าไปจะไม่ทันการณ์ พาขวัญเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่ เธอมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนดี หนุ่มๆ คงอยากได้มาเป็นแม่ของลูก “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันส่งเจ้าเปี๊ยกไปเป็นทัพหน้าแล้ว” คนฟังทั้งสองทำหน้าไม่เข้าใจ โมกข
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ (02)
ลุงไม้และภรรยาถึงกับออกอาการดีใจกับข่าวที่เจ้านายนำมาบอก สายตานั้นขยายกว้างขึ้น แต่ก็ต้องเศร้าในประโยคถัดมาอยู่ดี “ทำไมถึงไม่พาหนูขวัญกับเด็กๆ กลับมาล่ะคะ” พิมพ์ผกาทำสีหน้าเศร้า คิดถึงพาขวัญและฝาแฝด เธอช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ จากไปเช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความโหยหาเป็นธรรมดา อีกอย่างอยากให้คนเป็นนายได้มีความสุข เชื่อว่าสายตาของตนไม่ผิดเพี้ยน คนหน้านิ่งกำลังมีความรักบรรจุอยู่ภายใน “ผมไม่อยากบังคับครับ พาขวัญเองก็ตกอยู่ภายใต้กรงขังมานาน เธอสมควรใช้ชีวิตตามต้องการ อีกอย่างเธอคงอยากจะอยู่กับแม่ของเธอด้วยครับ” เป็นเหตุผลง่ายๆ ซึ่งโมกข์ไม่เคยอธิบายให้เจ้าตัวรับรู้ เอาแต่ทำตัวทื่อๆ “แล้วทำไมไม่ลองพาคุณแม่ของหนูขวัญมาอยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะครับ” ลุงไม้เสนออีกหนึ่งหนทาง “เรื่องนั้นผมทำแน่ครับ แต่อยู่ที่ว่าบทเรียนหัวใจของผมกับพาขวัญครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานไหม ผมไม่อยากไปเร่งอะไร ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่าครับ” บทเรียนชีวิตของตนและภรรยาผ่านอะไรมามาก ทุกข์มากกว่าสุข กว่าจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จึงอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ
“หึ กล้าพูดนะพาขวัญ แล้วทีเธอล่ะยังจะไม่บอกฉันเรื่องลูกเลย” ประโยคที่สวนกลับมาทำให้เธอสะอึกแล้วนิ่งไป “แม่ว่าใจเย็นกันดีกว่านะ แล้วเราเข้าไปคุยกันในบ้าน ขวัญเองเรากำลังท้องกำลังไส้จะมาโมโหแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดถึงลูกหรือไง ส่วนคุณโมกข์ใจเย็นหน่อยนะคะ อย่าทำให้หลานๆ ต้องตกใจเลย” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพอจะดูออก แท้จริงแล้วคนทั้งคู่ไม่ได้ถึงขั้นจะเกลียดกัน แต่ต้องปรับความเข้าใจกัน หนนี้คนที่ถอนหายใจระบายความเครียดเป็นชายหนุ่มเอง เขาพยักหน้าแล้วปล่อยลูกลง ก่อนจะหันมองแม่ของลูก แล้วยิ้ม เผลอแป๊บเดียวเขากำลังจะกลายไปเป็นคุณพ่อลูกสามแล้ว “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะคะคุณโมกข์” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน เด็กๆ ก็วิ่งตามคอยเกาะแข้งเกาะขาด้วยความคิดถึง เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นซักถามบิดาถึงหลายวันที่ผ่านมา ภาพเหล่านั้นสะเทือนหัวใจคนยืนมองทั้งสองคน โดยเฉพาะคนที่หอบเด็กๆ หนีมา “เห็นความสุขของลูกไหมขวัญ” บุญตาตั้งคำถาม “แต่แม่ไม่ได้ยัดเยียดให้ขวัญต้องเลือกในสิ่งที่ฝืนใจนะลูก แม่แค่อยากให้คุยกัน และไม่ปิดบัง คุณโมกข์เองก็มีสิ
ภรรยาสำรอง บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2)-(02)
สายตายังจดจ้องไปตรงหน้าประตู การรอคอยไม่ได้ยุติลงง่ายๆ ยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ให้คนรอจมอยู่กับความหวาดกลัวและทรมาน ผ่านไปสักพักใหญ่ลุงไม้ก็เดินเข้ามานั่งอยู่ด้านหลัง เวลาผ่านไปนานเท่านานในความรู้สึก ทั้งสองคนยังคงรอคอยด้วยความหวัง ส่วนคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินกำลังต่อสู้อย่างสุดพลัง คำข
ภรรยาสำรอง บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2)
“อย่าหลับนะพาขวัญ ถ้าไม่อยากให้พาณิภัคกับพาณิธิดาเป็นเด็กกำพร้า ขาดทั้งแม่และพ่อ” คำขอร้องพ่วงมาด้วยการข่มขู่จริงจัง แววตาแข็งกร้าวหลุบตาลงมองแล้วเรียกหญิงสาวหลายหน รู้ว่าคนในอ้อมกอดกำลังพยายามต่อสู้อยู่ และเชื่อว่าพาขวัญเป็นนักสู้ที่ทรงพลัง เธอจะต้องฝ่าฟันปัญหาครั้งใหญ่นี้ไปได้แน่ คนเป็น
ภรรยาสำรอง บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (08)
อีกฝ่ายดันปลายมีดมุ่งตรงเข้าหาโมกข์หวังกำจัดคนที่สะเออะมาขวางทาง ไฟนรกคุกรุ่นอยู่ในตัว แต่ไม่ทันไรสีหน้าก็ต้องซีดเผือด เมื่อมีเสียงฝีเท้าหลายคู่มุ่งตรงใกล้เข้ามาทุกที ทำให้คนมีอาวุธกำลังจะตกเป็นรองและอาจถึงคราวพ่ายแพ้ จึงตัดสินใจถอยหลังหนี “คุณโมกข์ หนูขวัญ” หนึ่งเสียงชินหูตะโกนร้องหา
ภรรยาสำรอง บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (07)
เสร็จสิ้นเสียงสนทนา เด็กฝาแฝดทั้งสองก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของลุงไม้ พาณิธิดาร้องโยเยไม่อยากออกห่างจากบิดา กระนั้นชายหนุ่มก็ต้องใจแข็ง การตามหาพาขวัญในตอนนี้สำคัญที่สุด สองเท้าออกเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ออฟฟิศ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ เพื่อค้นหาสิ่งผิดปกติ ทว่าไม่พบสิ่งใด ไม่มีเบาะแส
Anda juga akan menyukai
รอยร้าวรัก
Sitha74.8K Dibacaภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์282.5K Dibacaภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว276.4K Dibaca3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X134.3K Dibacaคุณคี
เกี้ยวเกล้า105 Dibacaแค่เขาไม่เคยรัก
เฟยฮวา334 Dibacaปะป๊ามาเฟียพ่อลูกอ่อน
มะที122 Dibacaลูกค้าคนนี้ขอซ้ำ แล้วผมจะเอาให้คุ้ม
Moondaytime 88 Dibaca
