บทที่ 145

เมื่อเฉินกั๋วกงกลับถึงจวน บรรยากาศภายในจวนกั๋วกงดูตึงเครียดราวกับท้องฟ้ายามพายุลูกใหญ่ใกล้ถล่ม

เฉินกั๋วกงแผ่รัศมีความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างไม่ปิดบัง ไม่ใส่ใจรับคารวะอันอ่อนช้อยของอนุทั้งสามและบุตรสาวอย่างเฉินชิวเยว่ เฉินหมิงเยว่ เฉินเหม่ยเซียง รวมถึงเฉินเหม่ยลี่ที่ดูจะอาการดีขึ้นมากแล้วสักนิด

“เฉินจื้อเฉิงอยู่ที่ใด! ไปตามคุณชายรองมาเดี๋ยวนี้!” ประมุขสกุลเฉินสั่งเสียงเข้ม แต่ไม่นานหลังจากนั้น บ่าวรับใช้คนสนิทที่ถูกใช้ให้ไปตามเฉินจื้อเฉิงก็รีบวิ่งกลับมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ท่านพี่...ลูกจื้อเฉิง...” อนุซูที่สีหน้าอมทุกข์ดวงตาแดงก่ำไม่ทันจะได้พูดจนจบ บ่าวรับใช้คนสนิทของเฉินกั๋วกงก็ปราดเข้ามารายงานเสียก่อน

“นายท่าน คุณชายรองหายตัวไปจากจวนขอรับ!”

คำตอบนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ

เฉินกั๋วกงหันขวับไปมองอนุหาน สีหน้ามืดทะมึนลงทันตา

“ทะ...ท่านพี่...” เดิมทีหานชิงเยว่ตั้งใจจะบอกว่าเฉินจื้อเฉิงไร้ศีลธรรม ลอบพาน้องสาวอย่างเฉินเซียงหรงหนีตามกันไป ทว่ายามนี้เฉินเซียงหรงกลับรอดชีวิตกลับมาได้ นาง...นางนึกคำอธิบายไม่ทัน! “คือว่า...ลูกจื้อเฉิง...”

“หุบปาก!” เฉินกั๋วกงตวาดลั่น “หานชิงเยว่! ข้าให้เจ้าดูแลจวนในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าดูแลจวนประสาอะไร คนจึงได้หายไปทั้งคนเช่นนี้! ยังมีเรื่องหรงเอ๋อร์อีก! อย่าหวังว่าเจ้าจะรอดจากเรื่องครั้งนี้ไปได้! เด็กๆ! พาอนุหานกลับเรือน ไม่มีคำสั่งข้า ห้ามให้นางออกจากห้องเด็ดขาด ห้ามผู้ใดเข้าพบทั้งนั้น!” ตั้งแต่ต้นจนจบ เฉินกั๋วกงไม่ปรายตามองอนุซู อนุจาง และบุตรสาวอีกสี่คนสักนิด “พวกเจ้าที่เหลือก็ด้วย อยู่จวนเดียวกัน คนหายไปตั้งสองคนกลับไม่รู้ไม่เห็นไม่ร้อนใจสักนิด! กลับเรือนไปซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเจ้า!”

เฉินกั๋วกงถึงกับฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงดังสนั่นไปทั่วห้อง ทุกคนต่างพากันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เซียงหรงที่ยืนอยู่ด้านข้างก็พลันหน้าซีดลง ร่างบางสั่นเทิ้มเล็กน้อย

พี่ชายรองหายตัวไป...

ได้อย่างไร?

หรือจะเกิดเรื่องใดกับเขา?

นางหันไปหาบ่าวรับใช้ที่คุ้นตาที่สุดในจวน “คุณชายรองหายตัวไปตั้งแต่เมื่อใด”

บ่าวรับใช้ในเรือนพลันมองหน้ากันไปมา ก่อนที่บ่าวคนเดิมจะเอ่ยตอบ “สอบถามได้ความมาว่า คุณชายรอง...เอ่อ...หายไปตั้งแต่วันที่พาคุณหนู...ไปไหว้พระที่วัดถานฝอขอรับ”

เซียงหรงพลันผุดลุกขึ้นอย่างลืมตัว “มีนักฆ่า...” นางพึมพำเสียงเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและกังวลใจ

หากอนุหานคิดปิดปากคนหลังเรื่องผิดแผน สังหารคุณชายรองของจวนเล่า? นับว่าเป็นไปได้ไม่ใช่หรือ?

ในความทรงจำของนาง จะอย่างไรเฉินจื้อเฉิงก็คือพี่ชายร่วมสายเลือดที่เคยรักเมตตานาง ปฏิบัติต่อนางด้วยดีเสมอมา ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับท่านพ่อคอยยิ้มแย้มให้นางที่ห่างบิดาอย่างใจดีอยู่เสมอ ทั้งยังเคยปลอบโยนนาง ลอบเอาขนมและข้าวของดีๆ มามอบให้นางที่ถูกแย่งชิงสิ่งต่างๆ ไปลับหลังอนุหานและอนุจางอยู่เสมอ

แม้ตอนพบกันครั้งสุดท้ายเขาจะคิดร้ายต่อนาง แต่ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะถูกวางยาบางอย่างจนควบคุมความคิดและการกระทำของตนเองไม่ได้

ต่อให้เขาอาจจะมีความผิด ต่อให้แท้จริงแล้วเขาอาจจะคิดไม่ดี แต่นางไม่คิดว่าโทษทัณฑ์ของเขาจะหนักหนาถึงขั้นต้องฆ่าแกงกันให้ตาย

จะอย่างไรเขาก็คือพี่ชายร่วมบิดาเดียวกันกับนาง