ทวงเงิน

นับตั้งแต่แต่งงานเข้ามาในตระกูลจางจิ่นฟานอวี้นอกจากต้องจ่ายเงินคนในตระกูลแล้วยังต้องตามแก้ปัญหาของจางลี่อิงจนแทบไม่มีสมาธิอ่านหนังสือคัดอักษร แต่เขาก็อดทนอดกลั้นไม่พูดไม่จา

นางทั้งเห็นแก่ตัวกับเขาทั้งออกไปมีเรื่องกับคนอื่นทุกวันทั้งโดนรังแกมา ทั้งไปรังแกผู้อื่นตามกลุ่มอันธพาล สุดท้ายก็ถูกกลั่นแกล้งมีบาดแผลบ่อยๆ กิริยาหยาบคายไม่สนใจครอบครัว ขี้เกียจอาบน้ำ ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง อย่างที่บอกว่าทำได้เพียงผ่าฝืนและหาบน้ำที่ไม่ค่อยสำเร็จ

นางไม่ได้ชอบเขามาตั้งแต่แรกเห็นแล้วเพราะเขาขี้โรคผอมแห้งดูเหมือนผีในสายตาของนาง ช่วงหลังได้เจอกับพ่อค้าขายผ้ากลับทำให้หลงใหลในความหน้าตาดี คอยวิ่งตามเกวียนขายผ้าทุกครั้งที่เข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านต้องคอยลากกลับบ้าน พอไม่ได้ดั่งใจก็โวยวายตีตัวเองหยิกเนื้อจนได้แผลบ่อยครั้ง เพื่อนบ้านต่างเอือมระอาแทนจิ่นฟานอวี้กับพฤติกรรมที่น่าอับอายของนาง

แต่เพราะจิ่นฟานอวี้ชอบช่วยเหลือเอื้อเฟื้อชาวบ้านพวกเขาจึงยังทำดีกับครอบครัวนางมาตลอด ครั้งนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือ นางดูสงบเสงี่ยมรู้จักทำมาหากินเอาใจใส่สามี คนในหมู่บ้านที่เคยซุบซิบนินทาต่างแปลกใจเมื่อเห็นนางยิ้มร่าเริงทักทายเพื่อนบ้านยามผ่านทาง

จางลี่อิงทำอาหารเสร็จก็เตรียมต้มน้ำให้เขาทำน้ำอุ่นให้อาบหาข้าวให้กินโดยวันนี้ผัดไข่ใส่ผักกาดขาวและหมูทอด

"ข้าเย็บผ้านวมเสร็จแล้วเราจะได้มีผ้าห่มหนาๆ ให้ได้ห่มอุ่นเสียที คราวหน้าข้าจะซื้อผ้ามาเย็บอีกเผื่ออากาศหนาวขึ้นจะได้มีผ้าห่มหลายชั้น"

นางบอกเขาระหว่างนั่งกินข้าวด้วยกัน

"เจ้าควรเก็บเงินไว้ให้ตัวเองบ้าง"

จิ่นฟานอวี้ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวหรือละโมบเขาไม่อยากเห็นนางลำบากในภายหน้า ในใจของเขาคิดมาตลอดว่าวันหนึ่งจะหย่ากับนางและไปจากที่นี่หากนางเอาตัวรอดได้ ในเมื่อทั้งสองไม่ได้รักกันก็ควรปล่อยให้มีอิสระดีกว่า เขาคิดว่าหากสอบบัณฑิตได้จะให้เงินนางไปตั้งตัวก้อนหนึ่งแล้วปล่อยไปกับคนที่รัก ได้อยู่ครองคู่กันและนางจะได้สุขสบายขึ้น ยิ่งตอนนี้นางหาเงินได้และสติดีแล้วก็ยิ่งไม่น่าห่วง เขาเพียงรักษาตัวเองให้แข็งแรงขึ้นหลังจากนั้นคงไปตามทางของตัวเอง

จิ่นฟานอวี้จึงมีแต่ความเย็นชาเพราะเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษกับนางและเชื่อว่านางก็คงเป็นเช่นเดียวกัน จางลี่อิงในเวลานี้คิดเพียงว่าต้องรักษาสามีให้หายป่วยและสอบเป็นบัณฑิตส่งเขาจนถึงฝั่งฝันนางก็ไม่คิดผูกติดกับเขา ท่าทีเฉยเมยบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้มีใจก็ไม่จะคิดรั้งเอาไว้ วันหนึ่งก็จะย้ายที่อยู่แล้วหาเงินไปตั้งตัวค้าขายเปิดร้านสักอย่างและใช้ชีวิตโสดไปเรื่อยๆ

ในชาติก่อนนางก็เป็นสาวโสดกำพร้าพ่อแม่เช่นเดียวกัน เคยชินกับความโดดเดี่ยวมาตลอดพึ่งตัวเองได้จึงไม่หวังให้ใครมาดูแลถึงชีวิตจะเงียบเหงาไปบ้างแต่ก็สงบดี โชคดีชาตินี้มีสามีไม่พูดมากพวกเขาจึงอยู่ด้วยกันได้

ทั้งคู่ต่างมีความในใจที่เก็บซ่อนไว้ข้างในไม่เปิดเผยต่อกัน ช่องว่างระหว่างสามีภรรยายังกว้างเกินกว่าจะชิดใกล้ พวกเขายังรักษาระยะห่างระหว่างความสัมพันธ์เอาไว้ได้เสมอต้นเสมอปลายไม่ล่วงเกินกัน คนภายนอกมองว่าเขาเป็นคู่สามีภรรยาแต่ในใจของทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าพวกเขาก็แค่คนแปลกหน้าที่ร่วมชายคาเดียวกันและทำตามหน้าที่เท่านั้น จางลี่อิงขอผิงไฟกับจิ่นฟานอวี้เช่นเคยเมื่อถึงเวลานางก็แยกตัวกลับห้องเหมือนทุกวัน

รุ่งเช้านางกวาดลานบ้านเงียบๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแรงๆ ถี่ๆ เหมือนร้อนรนคิดว่าเกิดเรื่องจึงถือไม้กวาดวิ่งออกไปดู

"ฟานอวี้ ฟานอวี้ เดือนนี้ข้ามาแล้วเตรียมเงินไว้หรือยัง"

ท่าย่าเหลียวของนางมากับป้าสะใภ้รองคือแม่นางจิน ทั้งสองพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับท่านย่าถามเรื่องเงิน

"เงินอะไรท่านย่า"

นางขมวดคิ้วสงสัยไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านย่าของนางมารีดไถเงินจากจิ่นฟานอวี้ทุกเดือน เพราะนางมัวแต่สนใจและตกอยู่ในโลกแห่งความฝันของตัวเอง หรือไม่ก็ออกไปเที่ยวเล่นไม่ค่อยอยู่บ้านออกไปเตร็ดเตร่เล่นข้างนอกเป็นประจำ ท่านย่านเหลียวและป้าสะใภ้รองปรายตามองนางเพียงปราดเดียวแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจคนไร้ประโยชน์หาสาระไม่ได้ มองเลยผ่านเหมือนอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนมุ่งหน้าไปทางห้องของจิ่นฟานอวี้เสียยังจะดีกว่า เสียงคุ้นเคยดังมากพอที่จะได้ยินไปถึงห้องเขาจึงเดินออกมาดู

"ฟานอวี้เตรียมเงินไว้แล้วใช่หรือไม่"

ย่าเหลียวยิ้มแย้มราวกับพบเจอหลานรัก

"ท่านย่าเดือนนี้ข้าป่วยทำงานล่าช้าก็เลยยังไม่มีให้ท่าน"

จิ่นฟานอวี้ทำหน้าเรียบเฉยจางลี่อิงจึงถามขึ้นอีกครั้ง

"เงินอะไรท่านย่า"

นางเสียงดังมากพอที่ทำให้ทั้งสามหันมาสนใจ จางลี่อิงไม่เคยสงสัยสิ่งใดมักหัวอ่อนสั่งได้ไม่เคยบิดพลิ้วไยวันนี้จึงเสียงแข็งใส่ญาติผู้ใหญ่ของตนเอง

"เจ้าไม่เกี่ยว"

ป้าสะใภ้รองออกตัวแทนแม่สามี

"ข้าต้องเกี่ยว พวกท่านมาถามหาเงินจากสามีข้า เขาติดค้างเรื่องใดกัน"

นางนึกทบทวนชั่วครู่ก็นึกออกว่าผู้ใหญ่ทั้งสองมาด้วยจุดประสงค์เรื่องใด ย่าเหลียวและป้าสะใภ้รองเพ่งมองนาง นี่นางคนนี้หายบ้าแล้วหรือถึงคิดต่อปากต่อคำ

"ข้าต้องเอาทุกเดือนเจ้ามันคนบ้าจะไปรู้เรื่องอะไร"

นิสัยของย่าเหลียวขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดปากร้ายจนคนในหมู่บ้านขยาดไม่อยากเสวนากับนาง พวกเขาอยากอยู่สงบไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว คนไหนกล้ามีเรื่องกับย่าเหลียวชีวิตของพวกเขาไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป

"ข้าขอเวลาอีกหน่อยส่งงานแล้วจะเอาไปให้ท่านที่บ้าน"

จิ่นฟานอวี้ต่อรองเขาขอเวลาส่งงานก่อนไม่อยากมีเรื่องกับผู้เฒ่าบ้านนี้เช่นเดียวกันเพราะตระกูลจางถือว่ามีบุญคุณช่วยชีวิตเอาไว้และเพื่อรักษาชื่อเสียงในการเป็นขุนนางในอนาคต อย่างไรเขาก็เป็นบัณฑิตมีคนนับหน้าถือตามาก เอะอะโวยวายกับคนบ้านนอกแล้วยังเป็นผู้มีพระคุณคงไม่ดีนัก

"ไม่ต้องให้พอได้แล้ว ท่านย่าก็รู้ว่าฐานะของเราเป็นอย่างไรจะมาขูดเลือดขูดเนื้อลูกหลานไม่เท่ากับซ้ำเติมกันหรือ"

จางลี่อิงทนไม่ไหวด่ากลับอาวุโสทั้งสอง ย่าเหลียวได้ยินดังนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันใดยกมือชี้หน้าถลึงตาตวาดใส่นาง

"นังหลานอกตัญญูเจ้ากล้าต่อว่าย่าอย่างข้า เจ้าเนรคุณ ข้าเลี้ยงมาจนโตแต่งงานออกเรือนแล้วปีกกล้าขาแข็งมาขึ้นเสียงกับข้ารึ"

เสียงของย่าเหลียวดังขึ้นๆ เหมือนจงใจให้ชาวบ้านได้ยินจะได้สร้างความอับอายให้จางลี่อิงได้สำนึก นางไม่อายใครด่าต่อไปไม่ยั้งชาวบ้านที่ผ่านไปมาตื่นตระหนกเดินเข้ามามุงดูเหตุการณ์บ้านของจางลี่อิง บ้างอยากรู้เพราะความสนุกบ้างก็เป็นห่วงสองภรรยาหนุ่มสาวเกรงว่าจะถูกรังแกอีก

"เจ้าคงหายบ้าแล้วสินะถึงกล้าแสดงความอกตัญญูต่อข้า พวกเจ้าดูสิลูกหลานด่าย่าแท้ๆ มีที่ไหน คนไม่ดีอย่างนี้ข้าควรไล่ออกจากหมู่บ้านไปเสียก็จะดี"

ย่าเหลียวโมโหจนพูดผิดพูดถูกนึกไม่ถึงกับคำพูดของผู้เป็นหลาน

หลิวซานซานมามุงดูย่าหลานด่ากันก็นึกสะใจยิ้มออกมาพอใจอย่างยิ่งที่จางลี่อิงโดนด่าไม่มีชิ้นดี