分享

ตอนที่ 3 สู่ขอเจ้าสาว

last update publish date: 2026-02-12 16:42:52

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านป้าชุยหยูมาขอพบเจ้าค่ะ” นางเดินไปยังชานบ้าน ก่อนเอ่ยเรียกทั้งสองที่นั่งพักอยู่ด้วยกัน

เหอยู่วางของในมือลง แล้วหันไปมองประตูบ้าน เห็นร่างบางของสตรีผู้หนึ่ง นางพอจำได้ลาง ๆ ว่าเป็นมารดาของบัณฑิตหวังอัน

“ท่านมาพบข้าหรือ” เหอยู่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

เกาเหอเมื่อเห็นสตรีที่ก้าวเข้ามามีใบหน้างดงาม นางเหลือบมองสามีด้วยความไม่ชอบใจนัก “มีเรื่องอันใดจะมาคุยกับข้า” น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจอยู่ชัดเจน

“ข้ามีเรื่องอยากพูดกับพวกท่านจริง ๆ” ชุยหยูหาได้ใส่ใจกับถ้อยคำที่ไม่น่าฟังของเกาเหอ

ได้ยินเสียงแข็งกระด้างของภรรยา เหอยู่จึงส่งสายตาดุเตือน เกาเหอเห็นดังนั้นก็ลดท่าทีลง แม้ในบ้านจะทำตนเป็นใหญ่ แต่สุดท้ายนางก็ยังเกรงใจสามีอยู่มาก

“เชิญพูดธุระของท่านเถิด” เหอยู่หันกลับไปสนใจแขกที่มาเยือน ใบหน้าอ่อนหวานของชุยหยูทำให้เขารู้สึกสบตาง่ายกว่าภรรยาเสียอีก

ชุยหยูจึงกล่าวตรงไปตรงมา “ข้ามาวันนี้เพราะอยากสู่ขอหลานสาวของท่านเจ้าค่ะ”

“สู่ขอหลานสาวของข้าหรือ” เหอยู่อยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง เขารู้มาบ้างว่าชุยหยูพยายามหาว่าที่ภรรยาให้ลูกชายมานาน แต่คาดไม่ถึงว่าคนที่นางหมายตาจะเป็นหลานสาวของเขา เพราะไม่เคยรู้เลยว่านางมองหาสตรีเช่นใด

เหอถงที่ได้ยินก็รู้สึกอิจฉาวูบหนึ่ง ทว่าเมื่อคิดถึงพี่หวังอันผู้ยังนอนหลับไม่รู้สึกตัว นางก็ลดความริษยาลงทันที ดีเสียอีก หากนางนั่นแต่งออกไป แล้วพี่หวังอันตายลง นางก็ต้องกลายเป็นหญิงม่ายเช่นเดียวกับท่านป้าชุยหยูแน่นอน

“แล้วท่านจะขอหลานสาวข้าเท่าใด” เกาเหออดถามขึ้นไม่ได้ ขอใครก็ช่าง หากไม่ใช่ลูกสาวของนางก็เพียงพอแล้ว

เหอยู่ปรายตาดุใส่ภรรยาเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้น “แต่หลานสาวข้าเพิ่งอายุสิบสาม นางยังไม่ถึงวัยปักปิ่น เรื่องนี้อาจทำให้ครอบครัวข้าเสียชื่อได้”

ชุยหยูได้ฟังแล้วก็โล่งใจที่อย่างน้อยเขาไม่ได้ปฏิเสธทันควัน นางเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา “เรื่องนั้นข้ามิได้ให้พวกเขาเข้าหอ เพียงแต่แต่งหมั่นหมายเอาไว้ก่อนเท่านั้น ข้าขอสู่ขอนางด้วยเงินสี่ตำลึงเงินเจ้าค่ะ”

“สี่ตำลึงหรือ!” เกาเหอเบิกตากว้าง ช่วงนี้เงินในบ้านร่อยหรอไม่น้อย ได้เงินก้อนนี้ก็นับว่าดี นางเหลือบมองสามีด้วยความคาดหวัง

เหอยู่เห็นสายตาของภรรยาก็พอเข้าใจ แต่งไปอยู่บ้านของสตรีผู้นี้ก็คงดีกว่าอาศัยที่บ้านเขา ถึงหวังอันจะยังนอนนิ่งไร้สติ อย่างน้อยนี่ก็เป็นหนทางเดียวที่เขาพอจะช่วยให้หลานของน้องชายมีชีวิตดีขึ้นได้บ้าง ทว่า…ราคาสี่ตำลึงเงินนั้นช่างน้อยเกินไป

“หลานสาวของข้ามีค่าเพียงเท่านี้หรือ” เหอยู่เอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น อย่างน้อยเงินสินสอดก็ต้องพอเป็นค่าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก

ชุยหยูเห็นสีหน้าเคร่งของเขา ก็ลอบเม้มปาก ชายผู้นี้ภายนอกทำท่ามีศีลธรรม แต่คำพูดช่างแฝงความตระหนี่ไม่น้อย

“เช่นนั้น ข้าให้ห้าตำลึงเจ้าค่ะ มากกว่านี้เกรงว่าข้าจะให้ไม่ได้แล้ว” เงินที่เหลือต้องเก็บไว้ซื้อยารักษาลูกชาย

“ดี ห้าตำลึงก็ห้าตำลึง เหอถง ไปตามน้องสาวของเจ้ามา” เหอยู่รีบเร่งตัดสินใจ เพราะห้าตำลึงถือว่าไม่น้อยสำหรับการแต่งงานในหมู่บ้าน

เหอถงแม้จะไม่พอใจนักกับราคาที่ชุยหยูเสนอ แต่สุดท้ายนางก็ทำได้เพียงกลืนความขุ่นเคืองไว้ นางมิได้อยากไปเป็นภรรยาบัณฑิตที่นอนเป็นผักอยู่แล้ว

“เหอเหยา ท่านพ่อเรียกให้เจ้าไปพบ” นางมองสภาพมอมแมมของเด็กสาวตรงหน้า พร้อมยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก

เหอเหยารอเวลานี้อยู่ก่อนแล้ว นางวางของในมือลง แสร้งทำท่าอ่อนแอพลางเดินออกไปอย่างน่าสงสาร นางเห็นท่านป้าชุยหยูตั้งแต่ยืนที่หน้าประตู แสดงว่าข้อตกลงระหว่างกันคงมาถึงเวลาที่ต้องนำมาใช้จริงแล้ว

“ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ” นางเหลือบมองทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ ก่อนเลือกนั่งลงห่างออกมาเล็กน้อย

“เจ้ามาแล้วหรือ วันนี้มีคนมาขอเจ้าแต่งงาน เจ้าคิดอย่างไรบ้าง” เหอยู่พูดพร้อมส่งสายตากดดันเล็กน้อย

“แต่งข้าหรือเจ้าคะ แต่ข้าเพิ่งอายุสิบสามปีเอง” นางเอียงคอทำท่าแปลกใจ

“สิบสามแล้วอย่างไร อีกเพียงสองปีเจ้าก็ถึงวัยปักปิ่น สามารถแต่งงานได้แล้ว อีกอย่าง…การแต่งออกไปก็นับเป็นการตอบแทนบุญคุณที่พวกเราดูแลเจ้ามา” เกาเหอรีบเอ่ยขึ้นด้วยกลัวว่าเหอเหยาจะปฏิเสธ

เหอยู่เห็นภรรยาเริ่มพูดมากเกินงาม จึงส่งสายตาดุมองให้นางสงบปาก

“ข้าไม่บังคับเจ้า แต่เจ้าก็อย่าลืมว่าตลอดหลายปีนี้ ใครเลี้ยงดูเจ้ามา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ หากแฝงแรงกดดันอยู่ไม่น้อย พลางเหลือบมองหลานสาวที่ก้มหน้าอยู่

“ข้าขึ้นอยู่กับท่านลุงเจ้าค่ะ” เหอเหยาก้มหน้าแสร้งทำท่าอ่อนหวาน แต่ปลายมุมปากกลับยกขึ้นอย่างยากจะมองเห็น

“เช่นนั้นก็ดี เจ้าก็แต่งกับลูกชายของนางเถอะ อย่างไรหวังอันก็เป็นบัณฑิต ถือว่าข้าหาคู่ที่ดีให้เจ้าแล้ว” เหอยู่ยิ้มอย่างพึงใจที่หลานสาวไม่ขัดใจ

“เจ้าค่ะ” นางตอบเบา ๆ แม้ในใจยิ้มเยาะ คำพูดดูงดงาม แต่แท้จริงก็เพื่อแลกเงินค่าตัวของนางเท่านั้น

“ถ้าเช่นนั้น ท่านจะให้ข้ารับตัวนางเมื่อใดดี” ชุยหยูถามพลางมองเด็กสาวแวบหนึ่ง ถึงจะเห็นว่าเหอยู่พูดดูดี แต่แท้จริงแล้วเป็นคนเห็นแก่ตัวไม่น้อย

“อีกสองวันท่านค่อยมารับนางกลับไปเถอะ ถึงอย่างไรนางก็เป็นหลานสาวของข้า ควรมีเวลาได้ร่ำลากันบ้าง” เหอยู่ทำเสียงเศร้าเล็กน้อย

“เช่นนั้นสองวัน ข้าจะมารับนางไป แต่เรื่องนี้…ควรเขียนสัญญาไว้เสียหน่อย ดีหรือไม่” ชุยหยูเอ่ยด้วยความระมัดระวัง

“ได้สิ เหอถง ไปนำพูกันจากห้องข้ามา” เขาสั่งลูกสาวด้วยน้ำเสียงเข้ม

เมื่อได้หมึกและพู่กัน เหอยู่จึงร่างสัญญาตามที่ตกลง นับแต่นี้เหอเหยาไม่ใช่คนของบ้านหลักอีกต่อไป เมื่อแต่งออกไปแล้วถือว่าเป็นคนอื่น หากวันหนึ่งฝ่ายใดได้ดี ก็ห้ามเรียกร้องใด ๆ ต่อกันอีก เหอยู่เขียนตามที่ชุยหยูขอ หญิงผู้นี้ช่างรอบคอบนัก

“เท่านี้ท่านพอใจหรือไม่” เหอยู่ยื่นสัญญาให้ทั้งสองประทับลายนิ้วมือ ก่อนแบ่งกันเก็บคนละฉบับ

ชุยหยูอ่านแล้วพยักหน้าเบา ๆ “ตรงทุกประการเจ้าค่ะ นี่ค่าสินสอด ห้าตำลึงเงิน” นางส่งถุงเงินให้ เหอยู่รับไว้พร้อมเหลือบตามองเหอเหยาเพียงครู่ ก่อนชุยหยูเดินออกไปจากเรือนตระกูลเหอ

“ท่านพ่อ…เช่นนี้ดีแล้วหรือ แล้วใครจะทำงานบ้านให้พวกเราล่ะเจ้าคะ” เหอถงเอ่ยขึ้นด้วยความเสียดายแรงงานที่กำลังจะหายไป

เหอยู่ได้ยินก็ส่งสายตาดุใส่ทันที “ไม่มีนาง เจ้าก็ทำเองสิ แม่เจ้าก็ยังอยู่ ไม่ตายสักหน่อย ช่วยกันทำไป” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนเขาจะเดินออกไป

เขาเก็บสัญญาลงกล่อง แยกเงินไว้ส่วนหนึ่งในถุง อีกส่วนส่งให้เกาเหอใช้จ่ายในบ้าน

“ท่านแม่ดูท่านพ่อสิ แม้แต่มือของข้าก็ต้องกร้านหรือ แล้วข้าจะมีคู่ดี ๆ ได้อย่างไร ถ้าคนที่ข้าแต่งด้วยไม่ร่ำรวย แล้วข้าจะเอาเงินที่ใดมาเลี้ยงท่านเล่า” เหอถงออดอ้อนมารดา

“ไม่เป็นไร งานหนักเจ้าไม่ต้องทำ งานเบาเจ้าช่วยนิดหน่อยก็พอ” แม้นางจะสงสารลูก แต่ก็มิอาจปฏิเสธว่าไม่มีใครจะทำแทนได้จริง ๆ

เหอถงกำมือแน่น พูดจนขนาดนี้ มารดายังไม่เข้าข้างนางอีกหรือ แต่สุดท้ายนางก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เหอเหยาจะออกเรือนไปในอีกสองวัน เช่นนั้นก็ใช้งานให้คุ้มเสียก่อน มือที่กำแน่นค่อย ๆ คลายลง พร้อมความขุ่นข้องในใจที่เริ่มจางหายไปช้า ๆ

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
評論 (1)
goodnovel comment avatar
Piyapatta Samungkun
ชุยหยูน่าจะรับเหอเหยาไปพร้อมไม่น่าใอยู่ห้ครอบครัวท่านลุงใช้งานต่อเลยแม้จะแค่ 2 วันก็ไม่อยากให้อยู่
查看全部評論

最新章節

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 62 จุดจบของทุกอย่าง

    “นายท่านมาพบข้าน้อย มีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยหรือขอรับ”“มีสิ ข้าได้ยินข่าวว่าลูกชายของท่านสอบเป็นบัณฑิต มีความรู้มากทีเดียว ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือไม่”“อยู่ขอรับ ข้าน้อยจะให้บ่าวไปเรียกเขามา”กล่าวจบ เขาส่งสายตาให้บ่าวรับใช้ ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงสั่งการเมื่อได้รับสัญญาณ บ่าวผู้นั้นก็เร่งฝีเท้าไปยังเรือนหลักอีกหลังหนึ่ง ที่ซึ่งเสียงร้องกระเส่าของหญิงสาวดังออกมาไม่ขาดสาย ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าคุณชายมีอารมณ์ฉุนเฉียวเพียงใด และยามนี้ท่านกำลังทำธุระอยู่ หากถูกเรียกไปตอนนี้ เกรงว่าหัวคงรักษาไว้ไม่ได้แน่“คุณชายขอรับ นายท่านเรียกหาขอรับ”เสียงนั้นสั่นเครือ บ่าวหลุบตาลงต่ำ ทันใดนั้นเอง เสียงตะคอกก็ดังลอดออกมาจากด้านใน“ใครมารบกวนเวลาความสุขของข้ากัน! ข้าจะตัดหัวมันให้หมด!”“คุณชาย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยขอรับ นายท่านมีเรื่องด่วน ไม่ไปไม่ได้จริง ๆ ขอรับ”บ่าวคุกเข่าลงกับพื้นแข็ง โขกศีรษะอย่างแรงเพื่อร้องขอชีวิตอวี๋ชิงชะงักมือที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของบ่าวสาว ก่อนสีหน้าจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ท่านพ่อไม่เคยขัดความสุขของเขาเลย ครั้งนี้คงมีเรื่องสำคัญจริง ๆ“นายท่านเจ้าค่ะ…”บ่าวรับใช้อุ่นเตียงไล

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 61 คนร้ายที่ไม่คาดคิด

    เมื่อหวังอันได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาจึงกลับมาช่วยเหอเหยาดูแลกิจการโรงเตี๊ยมอีกครั้ง อีกทั้งยังนำเรื่องที่ตนทราบไปบอกกล่าวแก่ผู้เป็นมารดา เมื่อชุยหยูได้ฟังสิ่งที่เหอเหยาเก็บงำไว้มาโดยตลอด นางก็เข้าใจทุกอย่างในทันที และยิ่งรู้สึกเอ็นดูสะใภ้ผู้นี้มากกว่าเดิมความกังวลที่เหอเหยาแบกรับไว้ทุกคืนวัน เมื่อได้ระบายออกไปแล้ว ใจของนางก็เบาสบายขึ้น ไม่นานก็กลับมาสนใจการจัดการร้านดังเดิม เพียงแต่สภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทำให้นางไม่อาจทำงานได้คล่องแคล่วเหมือนก่อนเหอเหยามักมีอาการเวียนหัวอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังรู้สึกอยากอยู่ใกล้หวังอันเป็นพิเศษ ไม่อยากให้เขาไปไหนไกล แม้ยามนอนก็ต้องซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา จึงจะหลับลงได้อย่างสงบ“พี่กอดเจ้าเช่นนี้ ดีหรือไม่”หวังอันขยับตัวเล็กน้อย ให้เหอเหยาได้นอนทับแขนของตน เพื่อให้นางซบอิงได้ถนัดยิ่งขึ้น“ดีแล้วเจ้าค่ะ ข้าชอบแบบนี้มาก”เหอเหยาพูดเสียงอู้อี้ จมูกสูดดมกลิ่นอายจากซอกคอของสามีอย่างสุขสบายผิดกับหวังอันซึ่งกำลังเผชิญความลำบากใจอยู่ไม่น้อย ริมฝีปากอ่อนนุ่มที่ถูไถเบา ๆ ทำให้เกิดความรู้สึกวาบหวิวเกินควบคุม“ท่านพี่เป็นอะไรหรือ ข้าตัวหนักเกิ

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 60 บอกความลับ

    หลังจากโจวหาวเทียนยืนมองอยู่เงียบ ๆ บนชั้นสามของร้าน แววตาของเขาฉายประกายปลื้มปริ่ม ของขวัญชิ้นนี้เขาตั้งใจมอบให้โดยมิได้หวังสิ่งตอบแทนแม้แต่น้อย“นายท่าน ส่งคนไปติดป้ายเรียบร้อยแล้วขอรับ”“พวกเจ้าไปได้แล้ว”เขาหันหลังสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะเดินกลับมานั่งยังโต๊ะรับรองที่จัดเตรียมไว้อย่างดี สายตามองถ้วยน้ำชาสีเขียวอ่อน ภายในเป็นสุราบ๊วยผสมสมุนไพรเพียงครึ่งถ้วย เขาเกิดความสนใจ อยากลองลิ้มรสสุราที่ถูกตั้งราคาไว้สูงลิ่วสักครั้งเพียงจิบเดียว ดวงตาคมก็เบิกกว้างขึ้น มองน้ำสีเหลืองอำพันในถ้วยอีกครั้งสุราครานี้แตกต่างจากทุกครั้งที่เคยลิ้มรส สรรพคุณราวกับเหนือกว่าสุราทั้งหลายที่เคยดื่ม เพียงหนึ่งจอกกลับมีค่าถึงห้าสิบตำลึงทอง คุ้มค่าเกินคาดยิ่งนัก ยามดมกลิ่น เขารับรู้ได้ทันทีว่าวัตถุดิบที่ใช้ต้องผ่านกาลเวลายาวนานกว่าครั้งใด“ท่านตา เหตุใดจึงแย้มยิ้มเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”เหอเหยาย่างก้าวเข้ามา นางยังคงติดใจเรื่องป้ายทองคำ เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยได้รับป้ายคำสั่งล้ำค่าจากท่านตาโจวมาแล้ว“เจ้ามาดูแลข้าหรือ ไม่จำเป็นหรอก วันนี้พวกเจ้าคงยังต้องวุ่นวายอีกหลายอย่าง ปล่อยให้ข้าอยู่กับอาหารรสเผ็ดจัดจ้านพวกนี้ แ

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 59 ของดี

    เหอเหยายื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับป้ายหยกสีเขียวมาไว้ในฝ่ามือ ก่อนจะก้มลงมองมันอย่างตั้งใจ หยกชิ้นนี้เป็นป้ายคำสั่งของจริงดังที่ท่านตากล่าวไว้ เพราะบนผิวหยกปรากฏสัญลักษณ์ของฝ่าบาทอย่างชัดเจน“ท่านตาให้ของล้ำค่ากับข้าเช่นนี้ จะดีหรือเจ้าคะ”ในใจนางรู้ดีว่าของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินกว่าจะรับไว้โดยง่าย“ดีสิ เจ้าเอาไปเถอะ อยู่กับข้ามันก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด”“เช่นนั้น ข้าขอรับน้ำใจของท่านตาเอาไว้เจ้าค่ะ”นางกำป้ายหยกแน่น พลางคิดว่าสิ่งนี้อาจช่วยเหลือพี่หวังอันได้ในสักวันหนึ่ง“ข้าเห็นว่าข้างเรือนของเจ้ากำลังก่อสร้างบางอย่างอยู่ เจ้าจะสร้างโรงเตี๊ยมหรือ”“เจ้าค่ะ ข้าอยากสร้างโรงเตี๊ยม สุราบ๊วยก็จะขายที่นั่นด้วย รวมถึงสุราบ๊วยสมุนไพรซึ่งจะนำออกขายเป็นที่แรก สำหรับผู้มีเงิน”นางไม่ได้คิดจะตั้งราคาต่ำตั้งแต่ต้น เพราะโรงเตี๊ยมที่ตั้งใจสร้างจะแบ่งออกเป็นสองชั้น ชั้นสำหรับสามัญชน และอีกชั้นสำหรับชนชั้นสูง นางรู้ดีว่าสิ่งใดทำเงินได้มากที่สุด แต่ก็ใช่ว่าสุราบ๊วยที่ขายจะด้อยคุณภาพ วัตถุดิบที่ใช้ล้วนคัดสรรอย่างดี อีกทั้งยังอาศัยหินวิเศษช่วยในการหมักทุกขั้นตอนโจวหาวเทียนไม่คาดคิดว่าเด็กสาวผู้นี้จะมีสายตายา

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 58 เปลี่ยนไป

    รุ่งเช้าวันถัดมา เหอเหยาลืมตาตื่นขึ้นพร้อมอาการปวดระบมไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงล่างที่หน่วงหนักเป็นพิเศษ นางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองข้างกาย ทว่าไม่พบร่างของพี่หวังอันอยู่ตรงนั้นหรือว่าเขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย ถึงได้ตื่นเช้าเช่นนี้วันนี้เป็นวันแรกหลังแต่งงาน นางจำเป็นต้องไปยกน้ำชาให้แม่สามี เมื่อคิดขึ้นได้ก็อดรู้สึกเขินอายไม่ได้ เหอเหยาฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนล้า ลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์อย่างเชื่องช้า ก่อนเดินออกจากห้องนอน ก็พบว่ามีบ่าวรับใช้สองนางนั่งรออยู่ด้านนอกแล้ว“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดไม่เรียกพวกข้าเล่า”สองสาวใช้มองไปยังอาภรณ์ของนายหญิง ก่อนจะสังเกตเห็นว่านางเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จึงอดกังวลไม่ได้“ไม่เป็นไรหรอก ข้าแต่งตัวเองได้” เหอเหยายิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยถามต่อ “แล้วพี่หวังอันไปที่ใดหรือ”“นายท่านไปเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”เหอเหยาพยักหน้าเบา ๆ “พวกเจ้าไม่ต้องตามข้า ข้าจะไปพบท่านแม่สักหน่อย”อย่างน้อยนางก็ควรเปลี่ยนคำเรียกจาก ท่านป้าชุยหยู เป็น ท่านแม่ ได้แล้วทว่ายังไม่ทันก้าวไปไกล อาการปวดหน่วงช่วงล่างก็ทำให้นางต้องหยุดฝีเท้าลง เหอเหยาหันไปมองบ่าวทั้งสอง ก่อนเอ่ยด้

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 57 แต่งงาน

    พอเขาเดินมาถึงหน้าเรือนของนายหญิง ก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เพราะบริเวณนั้นแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดี เขากวาดตามองหานายหญิงใหญ่ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้และเอ่ยรายงานเสียงสุภาพ“นายหญิงขอรับ มีผู้มาขอร่วมงาน เขาบอกว่าเป็นเจ้าของร้านขายสมุนไพรขอรับ”เมื่อชุยหยูได้ยินว่าเป็นเจ้าของร้านสมุนไพร นางก็พยักหน้าเบา ๆ“ให้พวกเขาเข้ามาเถิด”ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินเหอเหยาพูดถึงเจ้าของร้านสมุนไพรผู้นี้อยู่บ่อยครั้ง ครั้นเมื่อคนเฝ้าประตูกลับมารายงานจึงอนุญาตให้ขบวนของชายชราผ่านเข้าไปได้เมื่อทั้งขบวนก้าวเข้าสู่ด้านใน เรือนถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงสดเป็นหลัก มีพื้นที่สำหรับจอดเกวียนวัวและต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเขามองเห็นเจ้าสาวสวมผ้าคลุมสีแดง นั่งเคียงคู่กับเจ้าบ่าวในชุดสีแดงสดไม่ต่างกัน ความรู้สึกหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นในอก เป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ที่เด็กหญิงขายสมุนไพรธรรมดาในวันวาน ได้แต่งงานกับเขาเสียทีเมื่อเจ้าบ่าวยกมือเปิดผ้าคลุมออก ดวงตาก็สบเข้ากับแววตาหวานละมุนของเหอเหยาที่มองกลับมา“เจ้างดงามยิ่งนัก”ใบหน้าของเหอเหยาร้อนผ่าวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำชมจากพี่หวังอัน“ท่านก็หล่อเหลาเช่นกัน”นา

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 11 ฟื้นตัว

    “ไม่ร้อนหรอก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ก่อนเสมองไปทางอื่น แต่การกระทำของทั้งสองกลับตกอยู่ในสายตาของชุยหยูเป็นที่เรียบร้อย นางยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างพึงใจ ก่อนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น “แม่เพิ่งนึกได้ว่ายังทำอาหารค้างไว้ เหอเหยา เจ้าช่วยดูแลหวังอันแทนป้าหน่อยนะ” นางสั่งเบา ๆ แล้วเดินออกไป ปล่อยให้ทั้งคู่เ

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 10 สัญญาระหว่างเรา

    ชุยหยูเห็นท่าทีเช่นนั้น นางจึงแสร้งหัวเราะเบา ๆ “นางคงเขินอายเจ้าน่ะสิ เอาไว้ค่อยพูดจากันทีหลังก็ยังไม่สาย” “ขอรับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนเบนสายตามองประตูด้วยแววตาซับซ้อน “มาเถอะ ตอนนี้เจ้ากินข้าวเองไม่ได้ แม่จะป้อนให้” ชุยหยูค่อย ๆ เป่าอาหารร้อน ๆ ให้คลายไอ ก่อนป้อนลูกชายทีละคำ เพียงเข

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 9 ข้าแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่

    ในขณะที่เขายังครุ่นคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นใคร ดวงหน้าเล็กที่หลับนิ่งกลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมของเขาอย่างพอดิบพอดีเหอเหยามองดวงตาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบด้วยความฉงน ก่อนจะรู้ตัวว่าร่างสูงบนเตียงคือผู้ที่นางเฝ้าดูแลอยู่ตลอดหลายวัน“ท่าน…ฟื้นแล้วหรือ!” นางสะดุ้งลุกขึ้นจากที่นอน เอ่ยด้วยน้ำ

  • ภรรยาเด็กของบันฑิตผู้หลับไหลพร้อมหินวิเศษ   ตอนที่ 8 ฟืนคืนสติ

    “เขาคงไม่เป็นอันใดหรอกนะ…” เหอเหยามองสีหน้าของคนบนเตียงด้วยแววตากังวล เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามหน้าผากของนางยิ่งทำให้ความรู้สึกอัดแน่นในอกเพิ่มขึ้นนางบรรจงใช้ผ้าขาวเช็ดไปตามกรอบหน้า แล้ววางมือเล็กทาบลงบนมือใหญ่ของเขาแผ่วเบา “ท่านต้องฟื้นขึ้นมาให้ได้ ข้าจะช่วยท่านเอง… ขอเพียงท่านอดทนไว้ก่อนเถิด” หัวใ

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status