ภรรยาดีเด่น (5)

“ช่างหัวมันเถอะ มาจอย ๆ กันดีกว่า พวกแกอย่าพาดึงเข้าดราม่าเลย” พู่กลิ่นหันไปอ้อนวอนกับเพื่อนสนิท ก่อนจะยิ้มสดใสออกมา เมื่อเห็นอย่างนั้นทั้งไพลินกับเมธัสก็เบาใจ เอาน่า อย่างน้อยมันก็ยังยิ้มได้

เพราะคนอย่างพู่กลิ่น ต่อให้ไม่พูด หน้าตามันก็แสดงออกแทนทุกอย่าง และถ้าตอนนี้มันยังหัวเราะร่าได้ ก็แสดงว่ายังไหว ไม่มีอะไรหนักอกหรือคั่งค้างอยู่ในหัวสมองเล็ก ๆ นั้น

“เดี๋ยวจะมีรุ่นพี่ที่รู้จักตามมา แกไม่อึดอัดใช่ไหม” ผ่านไปไม่นาน ไพลินก็ถามขึ้นมา ในขณะที่พู่กลิ่นเริ่มกลับมาทำหน้านิ่งอีกครั้ง หลังจากที่หัวเราะกับเพื่อนคนอื่นเสียงดังลั่น ทำหน้ามึนคล้ายกับเมา “แกไหวไหมเนี่ย”

“ไหวสิ แค่จุกเฉย ๆ ยังไม่ได้เมา” หรืออันที่จริงก็เมานั่นแหละ แต่ไม่อยากพูดออกไปให้โดนด่า ซึ่งไม่แปลกหรอกที่อาการมันออกอย่างรวดเร็ว เพราะเธอไม่ได้ดื่มเหล้ามานาน เจออย่างนี้ตอนท้องว่างก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน “แกถามว่าอะไรนะ”

ไพลินถอนหายใจ มันฟังไหมเนี่ยที่พูดไปน่ะ “บอกว่าจะมีรุ่นพี่อีกกลุ่มตามมา แกโอเคใช่ไหม ไม่อึดอัดนะ”

“ไม่อึดอัด เอาอะไรมาอึดอัด ให้ฉันได้ออกมาเจอชาวบ้านชาวช่องบ้างเถอะ อุดอู้อยู่แต่ในบ้านก็เบื่อจะตาย” ได้ทีพู่กลิ่นก็บ่นยาว แอลกอฮอล์ก็เริ่มออกฤทธิ์ลิ้นเรียวจึงลื่นไหล “ทุกวันนี้นะ ฉันต้องทนกับอาการน้ำลายบูดในแต่ละวัน ผัวก็ไม่มีปาก ลูกก็พูดวันละไม่กี่คำ พอส่งข้อความเสียงไประบายกับพวกแก... พวกแกก็บ่นว่าฉันชอบทำพอดแคสต์ให้ฟังอีก”

หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าตาบูดบึ้ง เมธัสที่นั่งฟังมันบ่นยาวเหยียดก็ได้แต่ขำออกมา

“ก็มันยาวนี่นา ส่งมาไม่ต่ำกว่าสิบนาทีเลยมั้ง” คุณหมอหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ฝั่งขวาเอ่ยค้าน

พู่กลิ่นเริ่มเซ็งเพราะเท่ากับว่าตอนนี้เธอก็โดนประกบซ้าย ประกบขวา ยากที่ใครจะเข้ามาแล้วก็ยากด้วยที่เธอจะออกไป เช่นนั้นจึงได้แต่นั่งจ๋อยอยู่ตรงกลาง ด้วยความสูงที่น้อยกว่าเพื่อนสนิทสองคนหลายสิบ ก็ทำให้ดูตัวเล็กไปกันใหญ่

“เอาน่าพู่ วันหยุดแม่ผัวแกก็มาอยู่เป็นเพื่อนด้วยบ่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ” ถึงตอนนั้นแหละ พู่กลิ่นไม่ได้เหงาแน่ เพราะแม่ผัวของนางชอบพาไปซื้อของใช้ ช็อปจนกระเป๋าฉีกหรือไม่ก็ไปทำกิจกรรมที่สาว ๆ เขาทำกัน

“มาบ่อยก็จริง แต่พวกแกก็รู้ว่าฉันแทบจะหาโอกาสพูดไม่ได้!” มารดาของสามีสุดที่รัก ไม่รู้ว่าเอาปากจากลูกจากหลานไปหรือไง ถึงได้พูดมาก พูดไม่หยุด พูดจนลิงหลับได้เลยมั้ง ในขณะที่ชวินทร์กับชวินบุตร ไม่ค่อยพูดเรื่องไร้สาระ สองพ่อลูกชอบอัดวิชาการใส่กัน เมื่อไม่มีเรื่องที่ต้องถกเถียงหาความก็จะเงียบปาก “พรุ่งนี้นางก็จะมาที่บ้าน เห็นบอกว่าจะมาทำไก่ตุ๋นสูตรอะไรสักอย่างนี่แหละ ฉันเนี่ยนะต้องเตรียมการต้อนรับไม่พอ ยังต้อ... ฉิบหาย!”

แล้วจู่ ๆ พู่กลิ่นก็เพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หญิงสาวตะโกนออกมาเสียงดัง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับตอนที่รุ่นพี่ของเมธัสเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม

กานต์กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกเชื้อเชิญ แต่จำเป็นต้องชะงักขายาวทั้งสองข้าง เมื่อได้ยินเสียงตะโกนลั่นของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้มีเวลาใส่ใจเธอมาก เพราะจำเป็นต้องให้ความสนใจไปกับเสียงทักทายของน้อง ๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะเกือบสิบคน

“สวัสดีครับพี่กานต์” เมธัสเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง ก่อนจะหันไปสะกิดพู่กลิ่นที่มัวแต่ง่วนกับการหาของในกระเป๋าใบเขื่อง “พู่ สวัสดีพี่กานต์ก่อนสิ”

พู่กลิ่นกำลังหาสมุดบันทึกเล่มเล็กของตัวเอง แต่ก็ยอมเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ยกมือไหว้ทำความเคารพ และปล่อยให้หน้าที่แนะนำเป็นของเมธัส

“พี่กานต์เป็นรุ่นพี่ชมรมที่มหาวิทยาลัยของฉันเอง” เมธัสยืดอกแนะนำอย่างภาคภูมิใจ ปลื้มในความหล่อเหลาของหนุ่มที่พามาให้เพื่อนกรี๊ดกร๊าด แต่ก็ต้องทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจเมื่อพู่กลิ่นเอาแต่ง่วนอยู่กับการหาของ ก่อนที่มันจะหยิบสมุดบันทึกพร้อมปากกาขึ้นมา “นี่แกทำอะไรของแกเนี่ย”

“นั่นสิไอ้พู่ เมื่อกี้ก็ตะโกนลั่นจนคนเขาตกใจไปหมด” ไพลินที่นั่งอยู่ด้านซ้ายช่วยด่า แทนที่จะทำตัวดี ๆ แต่พู่กลิ่นกลับกลายเป็นยัยเพิ้งเสียอย่างนั้น “ไอ้พู่ เป็นอะไรของแกวะ”

“ขอโทษค่ะคุณพี่” พู่กลิ่นรู้ตัวว่าเสียมารยาท เธอจึงเงยหน้าขึ้นเอ่ยปากขอโทษชายหนุ่มผู้มาใหม่ ก่อนจะหันมาอธิบายให้เพื่อนทั้งสองคนฟัง “คืองี้... พรุ่งนี้แม่ผัวฉันจะพาไปซื้อของเข้าบ้าน แต่ฉันยังไม่ได้ลิสต์รายการที่จะซื้อเลยสักอย่าง”

พูดจบพู่กลิ่นก็เปิดสมุดบันทึกของตัวเองออกมา ซึ่งในนั้นมีของที่จำเป็นต้องซื้อจดไว้ก่อนหน้า ไม่ว่าจะเป็นของใช้ส่วนตัวหรือส่วนรวมของทุกคนในบ้าน หากแต่ในส่วนของสดจำเป็นต้องอ้างอิงถึงข้อมูลที่ถูกเขียนบรรยายเป็นหางว่าว