ตอนที่ 6 แต่งให้ข้าดีหรือไม่

“เป็นข้าเองที่ไม่มีดวงชะตาเรื่องคู่ครอง” ชุยซือจิ้งถอนใจก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย

หลิวเยี่ยนฟังแล้วขัดใจจนอดไม่ได้ที่จะดุเบาๆ “ใช่ความผิดของเจ้าเมื่อไหร่กัน”

เห็นๆ อยู่ว่าบุรุษน่าตายแห่งสกุลเจียงเป็นพวกปากคาบคัมภีร์ เอ่ยอ้างหลักจรรยาเข้าข้างตัวเองเพื่อข่มเหงสตรีซึ่งถูกค่านิยมและจารีตประเพณีตีกรอบกดดันจนไม่อาจเป็นตัวเอง

“ที่จริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องอันใดของท่าน...”

ถ้อยคำของชุยซือจิ้งฟังดูไร้เยื่อใย แต่กิริยาปรายตามองบอกให้รู้ว่านางมีใจหยอกเย้ากันบ้างแล้ว

“อีกไม่นานเรื่องของเจ้าก็เท่ากับเรื่องของข้า”

หลิวเยี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง ชุยซือจิ้งรับรู้ความนัยของประโยคนั้นจึงรู้สึกไม่ยินยอม

“อาศัยสิ่งใดถึงจะมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตข้า ท่านเพ้อฝันอันใดกัน”

“อาจิ้ง...” เสียงทุ้มของเขาถูกกดให้ต่ำลงขณะเอ่ยเตือน “เจ้าอย่าบ่ายเบี่ยง”

“ใต้เท้าหลิวเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ท่านไม่ใช่บิดา ไม่ใช่พี่ชาย ไม่ใช่คนในครอบครัวข้า”

สุดท้ายแม่นางน้อยไม่ได้แค่แง่งอน แต่ไม่พอใจแล้วจริงๆ

“ข้ารีบกลับมาเจรจาสู่ขอเจ้ากับซืออวิ๋น” ในที่สุดหลิวเยี่ยนก็เผยเหตุผลแท้จริงที่ทำให้เขารุดกลับเมืองหลวงทันทีที่รู้ข่าวว่านางถูกแม่สื่อทาบทาม “แต่งให้ข้าดีหรือไม่...แต่งแล้วเจ้าก็เป็นคนในครอบครัวข้า”

ถ้าหากหลิวเยี่ยนเอ่ยถ้อยคำนั้นด้วยท่าทีของผู้เหนือกว่า ชุยซือจิ้งคงบันดาลโทสะใส่เขาแล้ว

ทว่าขุนพลหลิวผู้กำลังจะเข้ารับพระราชโองการเลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพในอีกไม่กี่วันข้างหน้า กล่าวประโยคนั้นด้วยท่าทีมุ่งมั่นเพียงห้าส่วน ในขณะที่อีกห้าส่วนเป็นการอ้อนวอนขอความเห็นใจจากนาง

เห็นแก่หน้าตาผู้ที่ใกล้จะได้เป็นแม่ทัพ ชุยซือจิ้งเพียงถามในสิ่งที่อยากรู้อย่างตรงไปตรงมา

“เหตุใดต้องเป็นเวลานี้...ทั้งที่ท่านปล่อยให้ข้ารอมาตั้งนานหลายปี”

หลิวเยี่ยนลอบกลืนน้ำลายเพราะคำถามอันแหลมคมของชุยซือจิ้งพุ่งตรงเข้าเป้า

เขาไม่อาจไม่ตอบ แต่กระนั้นก็ยังอยากซื้อเวลาให้ตัวเองอีกสักเล็กน้อย เพราะมีความเป็นไปได้สูงว่าคำตอบของเขาจะทำให้นางเดือดดาลอย่างไม่มีทางเลี่ยง

“มีหลายเหตุผล...เจ้าอยากฟังเรื่องไหนก่อน”

“ดูเหมือนใต้เท้าหลิวจะมีเวลาเหลือเฟือ”

น้ำเสียงประชดประชันของนางทำให้หลิวเยี่ยนลูบจมูกแก้เก้อ

“ไม่ต้องเกรงใจ” ขุนพลหนุ่มเอ่ยพลางยิ้มสู้ “ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้ฟังตั้งนานแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดห้าปีก่อนท่านไม่ยอมทำตามคำขอร้องของข้า”

หัวใจหลิวเยี่ยนหดเกร็งเมื่อนึกย้อนถึงใบหน้าเปื้อนน้ำตาของแม่นางน้อยที่อ้อนวอนให้เขาละทิ้งตำแหน่งซือหม่ากองนอกแล้วรั้งอยู่ในเมืองหลวงแทน

“ห้าปีก่อน...เจ้าน่าจะดูออกว่าสถานการณ์ในวังหลวงไม่สู้ดีนัก ข้าไม่อาจปล่อยมือจากชายแดนได้จริงๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีคนทำหน้าที่คุ้มกันชายแดน”

ชุยซือจิ้งนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเห็นด้วย ห้าปีที่แล้วมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นจริง ทั้งยังเป็นเหตุการณ์ที่สั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดินแคว้นใต้

นางยังจำได้ว่าแม่ทัพผู้กล้าหาญอย่าง ‘เยว่เฟย’ ถูกอัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ยกล่าวหาว่าคิดก่อกบฏล้มบัลลังก์

สาเหตุเกิดจากแม่ทัพเยว่ฝ่าฝืนคำสั่งห้ามเคลื่อนพลและนำทหารติดตามไปไล่ล่ากองทัพศัตรูเพราะหวังช่วงชิงดินแดนที่ถูกยึดไปกลับคืนมา ทางราชสำนักจึงเรียกแม่ทัพเยว่กลับมารายงานตัว

สุดท้ายแม่ทัพผู้เลื่องชื่อก็ต้องจบชีวิตลงเพราะถูกคนวางยาพิษในคุกหลวงทั้งที่ยังไม่มีหลักฐานใดๆ​ มายืนยันความผิด เพราะอัครมหาเสนาบดีบอกเพียงว่าหลักฐานนั้น อาจจะมีหรือไม่มีก็ได้

เหตุการณ์นี้เป็นดังสัญญาณเตือนบรรดาแม่ทัพนายกองและเหล่าทหารที่ต้องการทวงดินแดนทางเหนือของฝั่งแม่น้ำหวายคืนมาว่า อย่าคิดไกล เพราะฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ใหม่มุ่งหมายที่จะสงบศึกมากกว่าอยากรบพุ่งจนกลายเป็นสงครามนองเลือด

แม่ทัพเยว่เฟยกลายเป็นเบี้ยสังเวยกรุยทางสู่การสงบศึก อัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ยถึงขั้นออกประกาศให้ผู้ที่เข้าร่วมกองทัพวางอาวุธและอุทิศตนพลิกฟื้นบ้านเมืองที่บอบช้ำจากสงครามด้วยวิธีการอื่นแทน

หลิวเยี่ยนในเวลานั้นเพิ่งจะเข้ากองทัพได้เพียงไม่กี่ปี แต่ฝ่าฟันจากทหารชั้นผู้น้อยธรรมดาๆ จนขึ้นเป็นผู้นำกองร้อยชายแดนด้วยตัวเอง

เขาไม่ได้อาศัยอำนาจบารมีของบิดาที่เป็นแม่ทัพ แต่พิสูจน์ความสามารถจากการร่วมสู้ศึกต้านขุนนางฉู่ผู้ทรยศต่อราชวงศ์เดิมไปสวามิภักดิ์ศัตรูแล้วนำทัพกลับมาก่อกวนแนวชายแดนอย่างไม่นึกละอาย

เมื่อเกิดเหตุร้ายกับแม่ทัพเยว่เฟยผู้เป็นหัวหอกในการทำศึกทวงแผ่นดิน หลิวเยี่ยนจึงยิ่งไม่ยินยอมและไม่อาจยินยอมละทิ้งหน้าที่

ทหารผู้กล้าอีกมากมายในเวลานั้นก็ยืนกรานไม่ยอมละทิ้งกองทัพเช่นกัน

หากพวกเขายอมทำตามแรงบีบคั้นจากวังหลวงและอัครมหาเสนาบดีจนผละจากชายแดนมาจริงๆ ยามนี้ทหารแคว้นเหนือคงบุกเข้ารุกรานจนยึดเมืองทางฝั่งใต้ได้อีกหลายเมืองแล้ว

คำขอร้องจากชุยซือจิ้งในครั้งนั้นจึงถูกรับฟัง แต่เขาไม่อาจทำตามที่นางคาดหวังได้

“ข้าเข้าใจท่าน”

ชุยซือจิ้งไม่โต้เถียง ซ้ำยังคล้อยตามหลิวเยี่ยนอีกด้วย  

วันเวลาที่ผ่านมาทำให้นางคิดตกตั้งนานแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นปมติดค้างในใจและนางต้องการให้เขาเอ่ยออกมาเอง เช่นเดียวกับอีกคำถามหนึ่งซึ่งไม่ว่าอย่างไรก็ต้องถามให้ได้

“แล้วเมื่อสามปีก่อนเล่า” นางถามด้วยกิริยาไม่รีบไม่ร้อน

“สามปีก่อน...เจ้าพ้นช่วงที่ต้องไว้ทุกข์ให้มารดาแล้ว” หลิวเยี่ยนยิ้มอ่อนเมื่อรำลึกความหลัง “แต่สถานการณ์ชายแดนก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น”

หลังแม่ทัพเยว่เฟยจากไปอย่างมีเงื่อนงำ สัญญาสงบศึกระหว่างสองแคว้นก็บรรลุผลเพราะไม่มีเสียงของแม่ทัพเยว่คอยขัดขวาง ผู้คนในเมืองหลวงต่างรับรู้ว่าวันเวลาแห่งความสงบสุขกลับคืนมาแล้ว จึงใช้ชีวิตกันอย่างรุ่มรวยและรื่นเริง

ถึงกระนั้นเมืองหน้าด่านยังคงมีการสู้รบปะทะกันของกองทัพฝั่งเหนือและฝั่งใต้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลิวเยี่ยนถูกคนในเมืองหลวงประณามว่าเป็นขุนพลกระหายเลือดช่วงนี้เอง เพราะเขาสั่งฆ่าทหารและกองโจรฝั่งศัตรูนับร้อยชีวิตที่จับกุมได้หลังก่อเหตุปล้นสดมภ์เผาทำลายหมู่บ้านชายแดนหลายแห่ง

“ท่านไม่ต้องพูดแล้วดีกว่า” จู่ๆ ชุยซือจิ้งก็ตัดบท “ให้ข้าลองทายดูว่าท่านคิดอย่างไร...ดีหรือไม่?”

...ไม่น่าจะดี... หลิวเยี่ยนมีลางสังหรณ์ว่าอย่างนั้น แต่ยังคงยิ้มตอบชุยซือจิ้งอย่างอ่อนโยน

“ได้...เจ้าลองดูเถิด”

“อืม” ชุยซือจิ้งทำท่าครุ่นคิด “เมื่อข้าพ้นช่วงไว้ทุกข์ก็เตรียมคิดเรื่องออกเรือนได้แล้ว ช่วงนั้นมีแม่สื่อมาขอพบบิดาข้าหลายคนทีเดียว แต่ท่านกลับไม่ได้อยู่ในกลุ่มผู้ที่อยากจะทาบทามสู่ขอข้า ใช่หรือไม่?”

…คำถามนี้เป็นกับดักชัดๆ... แต่หลิวเยี่ยนยังฝืนตอบตามตรง “ใช่”

เขาอยากจะอธิบายเหตุผลเพิ่มเติม แต่ชุยซือจิ้งขัดขึ้นเสียก่อน

“ท่านไม่คิดสู่ขอข้าเพราะไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาจากชายแดนได้หรือไม่...ต่อมาข้าทำตัวหน้าไม่อายตามไปถึงค่ายทหารเพราะเป็นห่วงแทบตายที่ท่านบาดเจ็บ ท่านก็ยังไม่คิดกลับเมืองหลวงกับข้า​ เพราะไม่อยากให้ข้าคาดหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะได้เป็นภรรยาท่าน...ใช่หรือไม่...”

หลิวเยี่ยนลำคอแห้งผาก ไม่อาจเอ่ยถ้อยคำใดไปชั่วขณะ เพราะสิ่งที่นางพูดเป็นความจริงเกือบทั้งหมด ยกเว้นที่นางกล่าวถึงตัวเองว่า หน้าไม่อาย และ คาดหวังลมๆ แล้งๆ

เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไม่ตอบคำ ชุยซือจิ้งกล่าวต่อด้วยสีหน้าเฉยเมย

“ตอนนั้นเองที่ข้ารู้ว่าสำหรับท่านแล้ว...ข้าไม่ได้สลักสำคัญอันใด...”

“ไม่ใช่อย่างนั้น!” หลิวเยี่ยนเอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“อ้อ...ไม่ใช่” ชุยซือจิ้งยิ้มหยันแต่ดวงตาหม่นเศร้า “เช่นนั้นข้าก็สำคัญอยู่บ้าง แต่คงเป็นอันดับท้ายๆ”

“เจ้าสำคัญ...” หลิวเยี่ยนปวดใจตอนที่เค้นคำนี้ออกมาเพราะรู้ว่านางอาจไม่เชื่อ “เจ้าสำคัญอย่างยิ่ง...”