มงกุฎกล้วยไม้ 13/4

...โอมแปลกใจกับห้องของเธอที่ไม่มีข้าวของอะไรมากมายผิดกับห้องผู้หญิงทั่วไปที่น่าจะมีอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด แต่เธอกลับไปหยิบกระเป๋าเป้ใบหนึ่งมาวางลงบนที่นอน แล้วจัดการหยิบคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้คลงใส่ ตามด้วยของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้น แล้วตามด้วยเสื้อผ้าไม่กี่ชุดแล้วรูดซิปปิดกระเป๋าเป้ทันที แล้วจบลงด้วยการหยิบเสื้อยืดสีขาวพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ

...โอมยืนรอครู่เดียวก็เห็นเธอออกมากับชุดที่ถือเข้าไปเมื่อครู่ แล้วในมือก็มีอก็มีเสื้อผ้าของแสงดาวออกมาจัดการนำใส่ถึงพลาสติคอย่างดี แล้วค่อยๆ เดินไปหยิบรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สมาใส่แบบเหยียบทับส้นไว้

“เสร็จแล้วค่ะ”

...เธอบอกเขาแล้วเดินไปจะหยิบเป้มาสะพาย แต่เขากลับรั้งกระเป๋าเป้นั้นมาถือไว้แล้วเดินนำหน้าออกไปก่อน

...................

...ขณะที่โอมและคนเจ็บกำลังเดินออกจากอพาร์ทเม้นท์นั้น มีชายสองคนซึ่งยืนมองอยู่ไม่ไกลนักและเพราะบริเวณนั้นมีแสงไฟส่องสว่างไปทั่วบริเวณจึงทำให้โอมพอจะจับสังเกตได้จากการถูกมองว่าไม่ปกติ

...เขาคิดในใจว่าคงเป็นคู่กรณีของคนเจ็บ และคิดไม่พ้นเรื่องยาเสพติดว่าเธอคงไปเบี้ยวค่ายาค่าของอะไรสักอย่างเป็นแน่ พวกนั้นถึงได้ตามราวีไม่เลิก แล้วคิดไปถึงคำพูดของวีรวิทย์ ว่าเธอเคยเกือบโดนแก๊งค้ายาที่กรุงเทพเล่นงานเอา เลยต้องหนีมาเชียงใหม่ และนี่ก็คงเป็นเรื่องเดิมๆ แหละมั้งที่ไปเอาของเขามาแล้วไม่เคลียร์ให้เขา หึ!!! นิสัย!!!

...จนเมื่อทั้งสองเข้าไปนั่งในรถ โอมพยายามสังเกตการเคลื่อนไหวของสองคนนั่น และก็เป็นไปตามที่คาดเดาเพราะเมื่อเขาออกรถมันก็รีบหยิบหมวกกันน็อคที่วางอยู่บนรถมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์ขึ้นมาสวมแล้วกระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซด์ตามมาทันที

(ให้ตายเหอะ!!)

...โอมสบถในใจ เขาไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้เลย แต่เพราะคุณวิทฝากดูแลญาติคนนี้ไว้เลยอาจต้องตกกระไดพลอยโจรไปด้วยละมั้ง แล้วคนเจ็บยังมีหน้ามาบอกว่าจะกลับมาอยู่ที่พักคนเดียว แค่มาเอาของครู่เดียวก็พ่วงเอาพวกสัตว์เดรัจฉานมาด้วยแล้วโน่นไง ทำเป็นปากดีว่าอยู่ได้ แล้วที่ตามมาข้างหลังนั่นล่ะจะทำอย่างไรล่ะทีนี้

...เบญรดานั่งมาอย่างปกติไม่มีทีท่าจะรู้ตัวอะไรเลยว่ากำลังถูกตาม และเพราะมีปัญหาการมองเห็นจึงไม่ได้ใช้ความสามารถพิเศษในการจับสังเกตได้เก่งกาจอย่างที่เคย แต่เพราะกำลังคิดว่าจะอยู่อย่างไรในท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอึดอัดนี้

...แต่แล้วอยู่ๆ เขาก็ทำลายความเงียบ

“ผมถามจริงๆ เหอะ!! ที่คุณโดนพวกนั้นเล่นงานมาน่ะเพราะเรื่องยาใช่มั้ย!!”

...เสียงเข้มๆ ถามขึ้นจนเธอสะดุ้งและแปลกใจว่าเขารู้เรื่องได้อย่างไร เพราะตั้งแต่ไปฟื้นคืนชีพอยู่บ้านเขาก็ยังไม่มีอะไรให้เอะใจว่าเขารู้เรื่องเธอมากแค่ไหน ซึ่งความจริงเธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาถามนั้นมันคนละความหมายกับงานของเธอ แต่การละครต้องดำเนินรต่อไป

“ยาอะไร!!! คุณพูดเรื่องอะไร!!”

...เธอหันไปถามเขาแบบงงๆ

...โอมเงยหน้ามองกระจกหลังทีมองถนนข้างหน้าทีสลับไปมาจนเบญรดาสงสัยกับการเงยหน้ามองกรกะจกหลังบ่อยๆ ของเขา

“มีอะไรเหรอคะ?!!! เอ้ะหรือมีคนตามมา!!”

...เธอถามเขาแล้วดีดตัวขึ้นนั่งตัวตรง เมื่อเห็นเขาเงยหน้ามองกระจกหลังโดยไม่สนใจจะตอบเธอ เธอจึงเอี้ยวตัวหันกลับไปมองข้างหลัง แต่เพราะสายตาพล่ามัวจึงมองไม่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น หรือมีใครตามมาหรือเปล่า

...เมื่อคนเจ็บมีท่าทางลุกลน เขาก็ยิ่งคิดว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นไม่น่าจะผิดพลาด

“หึ!! คุณก่อเรื่องอะไรไว้!! แล้วนี่รู้มั้ยว่ามีคนขับมอเตอร์ไซด์ตามมา!! ผมเห็นมันมองคุณตั้งแต่ออกจากอพาร์ทเม้นท์แล้ว!!”

...โอมพูดเสียงดังเพราะเริ่มไม่พอใจกับสถานการณ์ถูกตามล่าแบบนี้

...................