มงกุฎกล้วยไม้ 13/3

...โอมบอกผู้เป็นแม่ แล้วหันมามองเธอเหมือนจะถาม

“คุณต้องการอะไรเพิ่มมั้ยเดี๋ยวจะได้แวะจัดหาเสียทีเดียว”

...คำถามนั้นทำให้เบญรดาแอบดีใจแต่ไม่กล้าแสดงออกมา เพราะคนคนนี้เป็นนักค่อนแคะตัวยงที่ทำให้เธอเสียฟอร์มอยู่เรื่อย

“ถ้าคุณจะกรุณาล่ะก็ ฉันอยากกลับไปที่พักเอาข้าวของบางส่วนน่ะค่ะ”

...เธอพยายามปรับเสียงพูดให้เขาเห็นใจ

“อ้าวว!! แล้วจำได้เหรอว่าพักที่ไหน!! ไหนบอกว่าจำอะไรไม่ได้ไง!! ตกลงจะฟั่นเฟือนหรือจะปกติกันแน่!!”

...เอาแล้วไง น้ำเสียงแดกดันนั้นทำเอาคนเจ็บทั้งอึ้งทั้งเอ๋ออีกแล้ว คิดแล้วเจ็บใจทำไมมันซวยแบบนี้ที่ต้องมาเจอผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ ชอบพูดประชดประชันกระแทกแดกดันได้ตลอดเวลา

“เอ่ออ อ่า..คือ เอ่อออ งั้น ฟั่นเฟือนก็ได้...ค่ะ”

...คำพูดกับสีหน้าจ๋อยๆ เจื่อนๆ ของเธอทำให้คุณแม่เขารู้สึกเอ็นดูและเห็นใจเธอที่โดนลูกชายพูดจาไม่ค่อยมีมารยาทใส่แบบนั้น

“เอ้ะโอมนี่!! เขาเจ็บอยู่นะจะอะไรนักหนา เขาก็บอกว่าสมองมึนๆ ชั่วคราว นี่ดีนะที่จำอะไรขึ้นมาได้บ้าง ถ้าไม่อยากไปตามที่เขาขอหรือไม่สะดวกจะดูแลก็ให้อยู่ที่นี่แหละ แม่ดูแลเอง แกกลับไป..ไป๊!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ตัดบทเพราะรู้สึกขัดตากับท่าทีและคำพูดของลูกชายเหมือนกัน

...โอมผ่อนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะแม่เขายังไม่รู้ว่าคนบาดเจ็บคนนี้แสดงความกะล่อนแถไปแถมาตลอดเวลา จนเขาไม่รู้ว่าสิ่งไหนจริงหรือไม่จริง เลยมีอคติไปแล้วว่าอะไรที่พูดออกมาทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

“อย่าเลยครับแม่ เป็นภาระเปล่าๆ เดี๋ยวให้กลับไปกับผมนี่แหละ แล้วจะไปเอาของที่ไหนก็บอกมา”

...โอมตัดบททั้งหมด แล้วลุกขึ้นแล้วเดินไปจับมือคนเจ็บเพื่อดึงให้ลุกก่อนจะพาเดินออกไป

...เบญรดาตกใจที่อยู่ๆ เขาจะพาเดินออกไปโดยที่ยังไม่ร่ำลาเจ้าของบ้าน จึงดึงแขนกลับแล้วหันกลับมามองแม่เลี้ยงฟองจันทร์

“คุณป้าคะ!! หนูขอโทษนะคะที่วันนี้มารบกวนแล้วก็เอ่อออ!! ขอบคุณมากค่ะสำหรับขนมหวาน อร่อยมากค่ะคุณป้า หนูลาก่อนนะคะ”

...เธอเอ่ยลาพร้อมทั้งยกมือไหว้แม่เลี้ยงฟองจันทร์

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์รับไหว้แล้วส่งยิ้มให้และอวยพรให้หายเร็วๆ

....................

(เบ็ญรดาต้องแกล้งทำเป็นนึกอยู่นานว่าอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเคยพักอยู่ระแวกไหนซึ่งที่จริงหากเอ่ยชื่อออกไปเขาก็คงรู้จักเพราะอยู่ไม่ไกลจากตลาดดอกไม้และเป็นที่พักที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง แต่เพราะบทฟั่นเฟือนที่กำลังแสดงอยู่นั้นทำให้แกล้งเป็นเงอะๆ งะๆ และพูดโกหกเลอะเทอะจนจำไม่หวาดไม่ไหวว่าโกหกอะไรไปบ้าง แต่แล้วเธอก็พยายามใช้วิชาการแสดงจนให้เขาขับรถมาจอดยังหน้าอพาร์ทเม้นท์จนได้

...อพาร์ทเม้นท์ที่เบญรดาพักนั้นมีสถานบันเทิงสองสามแห่งที่อยู่ในระแวกเดียวกัน จึงค่อนข้างมีคนพลุกพล่านพอสมควรในตอนกลางคืน

...จริงๆ แล้วเบญรดาไม่ควรกลับมาที่นี่ในระยะนี้เพราะเพิ่งเกิดเรื่องการอุ้มลูกน้องของพ่อเลี้ยงทรงพลไป เพราะตอนนี้บริวารของพ่อเลี้ยงที่อยู่เต็มเมืองไปหมดนั้นรู้แล้วว่าเธอเคยพักอยู่ที่นี่ จึงมีการส่งคนมาเฝ้าระวังและติดตามอยู่ตลอดเวลาเผื่อว่าเธอจะกลับมายังที่พัก และมันก็เป็นไปตามความคาดหมาย

“ฉันขึ้นไปเอาของไม่นานคุณรอที่รถก็ได้ค่ะ ไม่ต้องลำบากไปช่วยหรอก”

...เธอบอกเขาด้วยความเกรงใจเหมือนเดิม

“หึ!!! สมองก็ไม่ดี ตาก็ไม่ดี แล้วยังหยิ่งไม่ให้ไปช่วยอีก ถามจริงเหอะ!! ของขาดป่ะเนี่ย!! ลุกลี้ลุกลนกระวนกระวายชอบกล”

...เขาพูดแบบนี้อีกแล้ว แต่ครั้งนี้ทำให้คนเจ็บไม่อยากทนอีกแล้ว เธอจ้องหน้าเขาตรงๆ เพราะขัดใจกับการที่ถูกพูดแดกดันอยู่ตลอด

“คุณพูดอะไร!! หมายความว่าไง!! อะไรของคุณ!!”

...เธอถามกลับด้วยเสียงจริงจัง

“เปล๊า!! ไม่มีไร!! เอ้าไปสิ!! รีบไปจะได้รีบเก็บของแล้วรีบกลับ เราต้องไปอีกไกลนะ”

...เขาพูดปัดแล้วเร่งให้เธอลงจากรถเพื่อขึ้นไปยังห้องพักแล้วเก็บข้าวของที่จำเป็น โดยเขาตามขึ้นไปช่วยถือของด้วย

...ขณะที่เบ็ญรดาไปแจ้งยังเคาน์เตอร์อพาร์ทเม้นท์เพื่อแสดงเป็นเจ้าของห้องพักและขอกุญแจสำรองเพราะกระเป๋าเงินที่มีกุญแจห้องติดอยู่ด้วยนั้นเธอฝากไว้กับหมวดธีรพงษ์ในวันที่ไปใช้แผนอุ้มอาซือ

...ทว่าจังหวะที่เขาเดินไปกับเธอเพื่อเขาลิฟท์นั้น ด้านนอกมีลูกน้องพ่อเลี้ยงทรงพลซึ่งเป็นหนึ่งในหกคนที่ตะลุมบอนกับเธอมาแล้ว แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกล และเมื่อมันแน่ใจแล้วว่าคนที่มีผ้าพันแผลพันอยู่รอบศีรษะคือคนคนเดียวกันกับที่มันรุมสกรัมเมื่อวันก่อน มันจึงรีบโทรไปบอกพรรคพวกเพื่อให้รีบรายงานพ่อเลี้ยงทรงพลทันที

...................