มงกุฎกล้วยไม้ 15/5

...เจ้าของกระท่อมได้ยินคำชมก็ยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดแต่ก็พยายามสงวนท่าทีไว้ เพราะนึกถึงตัวเองที่มีความรู้สึกกับเธอตอนนี้ก็ดูเธอไม่ค่อยประสาเรื่องที่เขารู้สึกเท่าไหร่

“ขอบคุณครับที่ชม ผมชอบแบบไหนก็จัดไปตามที่ชอบนั่นแหละครับ คุณนั่งสิ เอ้านี่ดูสิว่าของที่สั่งน่ะถูกใจหรือเปล่า”

...เขาเชื้อเชิญให้เธอนั่งยังเก้าอี้ไม้กระดานที่ตียาวเกาะไปกับขอบระเบียง แล้วตัวเขาก็นั่งอีกฝั่งของมุมโต๊ะแล้วจัดการหยิบกล่องโทรศัพท์มือถือจากถุงกระดาษวางลงตรงหน้าเธอ และหยิบกล่องขนมเค้กออกจากถุงกระดาษอีกใบวางตามมา เมื่อทุกอย่างถูกวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ แต่คลาสสิคนั่นเขาก็รอให้เธอเปิดดู

...เบญรดาก็เร็วทันใจเธอคว้าหมับไปที่กล่องขนมเค้กและเตรียมจะเปิด แต่เขากลับหัวเราะออกมา

“หึ หึ หึ. ผมก็คิดว่าคุณจะรีบเปิดดูมือถือก่อนเสียอีกว่าหน้าตามันเป็นยังไง ที่ไหนได้อยากกินก่อนว่างั้นเหอะ!!”

...เขาแซวเสียจนเธอต้องรีบหยุดมือทันที แล้วยิ้มเจื่อนๆ

“แหะๆ คือ...มือถือน่ะแบบไหนก็ได้ค่ะขอแค่โทรคุยกันรู้เรื่องเป็นอันโอเค แต่ในกล่องนี่สิ!! ที่อยากรู้เร็วๆ ว่ามันจะอร่อยแค่ไหน แหะๆ เปิดนะ"

...เธอพูดแก้เขิน คราวนี้โอมยิ้มให้อย่างเปิดเผยและพยักหน้า

“ลูกสาวนายพลอายุกี่ขวบแล้วครับ จะว่าโตแล้วก็ไม่เชิงเพราะพอมีขนมเค้กก็ดูจะลืมทุกอย่างเลยนะ แต่พอนึกถึงท่าสไลด์ปืนเมื่อคืนวานผมนี่ยังขนลุกไม่หาย เลยเดาไม่ถูกเลยว่าลูกสาวนายพลนี่โตหรือยัง”

...คำเหย้านั่นทำให้คนถูกแซวเขินจัดถึงขนาดทำอะไรไม่ถูก เลยแสร้งทำเป็นเปิดกล่องขนมเค้กออกดู

“โอ้ววว ว้าวววว!!!! เค้กช็อคโกแลตน่ากินมากกกก!!”

...เธออุทานออกมาจนตาโต และด้วยความอยากชิมใจจะขาดเลยเผลอใช้นิ้วจิ้มลงไปแล้วหยิบเนื้อเค้กขึ้นมาใส่ปาก แล้วดูดนิ้วที่มีครีมช็อคโกแลตติดอยู่

...โอมเห็นภาพตรงหน้าก็อึ้งจนสตั๊นไปสามวินาทีและรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว ภาพคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าขณะนี้ใช้นิ้วมือจิ้มเค้กแล้วดูดกินอย่างเอร็ดอร่อยนั้นทำให้ภาพในอดีตกลับเข้ามาในความทรงจำทันที เขาแทบไม่อยากเชื่อและคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่ภาพสองภาพนี้จะละม้ายคล้ายกันเสียจนเหมือนเป็นคนคนเดียวกันแต่ความเป็นจริงคือเป็นคนละคนและต่างเวลากันตั้งเกือบสิบปีแล้ว 

...แต่ใจโอมก็เต้นแรงขึ้นและกลับรู้สึกว่าเธอเหมือนเด็กนักเรียนมัธยมปลายคนนั้น ทั้งที่เขาลืมใบหน้านั้นไปแล้ว แต่ตอนนี้เหมือนภาพทุกช็อตกำลังวิ่งกลับมาให้คิดถึงอีกครั้ง

...โอมมองเธอที่ยังใช้นิ้วจิ้มขนมเค้กทานทีละนิดๆ จนแสงดาวเพิ่งจะยกจานใบเล็กๆ กับช้อนมาวางตรงหน้าเธอหนึ่งชุด แล้ววางตรงหน้าเจ้านายอีกหนึ่งชุด พร้อมกับแอบมองเจ้านายที่มองเธอคนนั้นด้วยสายตาที่มีความพิเศษ ก่อนจะเดินหายเข้าไปเพื่อเตรียมน้ำดื่มต่อ

“อร่อยมั้ยครับ!!!”

...เขาแกล้งถามขัดจังหวะเพราะดูเหมือนคนนั่งทานเค้กจะลืมไปแล้วว่าต้องตักใส่จาน

“อุ๊ยขอโทษค่ะ!! ลืมตัวไปหน่อย แหะๆๆ อร่อยมากค่ะ อร่อยจนหยุดไม่ได้เลย นี่ๆ มาๆ เดี๋ยวให้คุณชิมด้วย”

...เมื่อคนทานขนมเค้กรู้ตัวว่าเผลอเอากิริยาที่บ้านมาใช้ที่นี่ก็รีบเบี่ยงประเด็นเป็นหยิบจานมาตักเค้กให้เขาแก้ลำ

“ตามสบายเลยครับ ผมไม่ค่อยถนัดของหวาน แต่คุณช่วยเอามงกุฎกล้วยไม้สวมอีกทีได้มั้ยครับ เดี๋ยวผมจะถ่ายวีดีโอส่งไปให้พี่ชายคุณดูว่าผมดูแลน้องสาวเขาอย่างดี นะครับ!!”

...โอมคิดแผนว่าอยากเก็บภาพนั้นไว้ดูโดยอ้างถึงพี่ชายเธอ แล้วเขาก็ดึงโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเตรียมบันทึกวีดีโอ

“โอ๊ยไม่เอาอ่ะค่ะ!! เขินอ่ะ!! เดี๋ยวโดนพี่วิทแซวว่ามาอยู่บ้านเขาแล้วมาทำตัวเป็นนางฟ้าสวมมงกุฎนั่งกินหนมสบายใจเฉิบได้ยังไง ไม่เอา!!"

“น่าาา...นะ!! นิดนึง!! เมื่อกี้ตอนคุณสวมมงกุฎน่ะน่ารักดีนะ เลยอยากถ่ายคลิปเก็บไว้ดูไง เอ้ยไม่ใช่!!! ถ่ายคลิปส่งไปให้พี่คุณแม่คุณได้ดูไงครับ”

...โอมคะยั้นคะยอจนเผลอหลุดความต้องการของตัวเองออกมา โชคดีที่พอมีทางเลี้ยวไปได้บ้าง

“ฮ่าๆๆๆ น่ารักจริงเหรอ!! อื่มมันก็เป็นอะไรที่จริงอยู่แล้วล่ะค่ะเพราะม๊าก็ชมบ่อยๆ ว่าน่ารัก โอเคใส่ก็ได้”

...เสียงหัวเราะสดใสและการแกล้งพูดเข้าข้างตัวเองและยิ้มกว้างจนเห็นรอยลักยิ้มนิดๆ นั่นยิ่งทำให้หัวใจของโอมแกว่งไปแกว่งมาเหมือนกำลังนั่งอยู่บนชิงช้ายังไงยังงั้น

....................