มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 16

...เบญรดาจัดการยกมงกุฎกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสขึ้นวางบนศีรษะตัวเองอีกครั้งแล้วยิ้มให้เขาและยักคิ้วขึ้นลงๆ แล้วยกข้อศอกสองข้างวางบนโต๊ะใช้ฝ่ามือสองข้างเท้าคางไว้แต่สายตายังคงมองเขาตลอดเพื่อให้เขาได้บันทึกวีดีโอตามที่บอก

...แต่ภาพหญิงสาวสวมมงกุฎกล้วยไม้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าขณะนี้ทำให้คนจะถ่ายวีดีโอถึงกับมองตาไม่กระพริบ เขาเปิดยิ้มบางๆ และตาเป็นประกายวิบวับอีกแล้ว คนสวมมงกุฎรู้สึกแปลกๆ ขัดๆ กับสายตาแบบนี้จนทนไม่ไหว

“นี่เมื่อไหร่จะถ่ายคะ!! มองอยู่นั่นแหละ เขินแล้วนะ!!”

...เธอท้วงเขาแล้วพาลทำหน้างอนๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่อยากเล่นด้วยแล้ว

...โอมรู้ตัวว่าเผลอมองเธอนานเกินไปแล้วก็ยิ้มเจื่อนๆ แก้หน้า

“อ้อออ!! อื่มม!! ใช่ๆ โอเค...บันทึกล่ะนะ”

...เขาพูดพร้อมกับกดปุ่มบันทึกวีดีโอ แล้วมองอิริยาบถของเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังบันทึกภาพหญิงสาวสวมมงกุฎกล้วยไม้และใช้ช้อนตักเค้กใส่ปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย

...ดวงตาคมสวยช้อนขึ้นมองกล้องแล้วส่งยิ้มมานั้น มันช่างเป็นภาพที่ทำให้โอมไม่อยากละสายตาไปไหนเลย ยิ่งตอนที่เธอแกล้งทำเป็นใช้นิ้วหยิบเค้กขึ้นมาแล้วส่งมาให้ดูใกล้ๆ กล้องบันทึกนั้นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกคิดถึงสาวน้อยคนหนึ่งที่ร้านกาแฟของเพื่อนเมื่อในอดีต

“คุณชอบกินเค้กเหรอ!!”

...โอมถามแล้วยิ้มเพราะมีความสุขกับการได้มองความสดใสของเธอคนนี้

“อื่มชอบมากค่ะ แต่ป๊าไม่ค่อยให้กิน ป๊าค่อนข้างเคร่งเรื่องอาหารค่ะ คุณรู้มั้ยว่าฉันน่ะโดนป๊าควบคุมเรื่องการกินและออกกำลังกายตั้งแต่เด็กเลยนะ ตอนแรกๆ ก็ขัดใจมากจนต้องขอให้พี่วิทกับพี่วินแอบพาไปกินของอร่อยๆ นอกบ้าน แล้วช่วยกันปิดปากไม่ให้ป๊ารู้ด้วย ฮ่าๆๆ คิดแล้วก็ขำ แต่ทุกอย่างที่ป๊าทำน่ะก็เพื่อจะให้ฉันมีวันนี้ไงคะ”

...เธอเล่าไปยิ้มไปหัวเราะไป มือก็ตักเค้กส่งเข้าปากอย่างต่อเนื่องจนโอมหยุดบันทึกวีดีโอแล้วเปลี่ยนเป็นนั่งฟังเธอเล่าเรื่องต่อ

“จำได้ว่ามีครั้งนึงที่พี่วินพาไปกินเค้กร้านพี่น๊อต ที่จำได้ไม่ลืมเพราะวันนั้นเป็นวันสอบคัดเลือกตำรวจนี่ล่ะค่ะ พอกลับถึงบ้านก็บอกม๊า แต่ไม่รู้ว่าป๊ายืนฟังอยู่ข้างหลัง วันนั้นฉันเลยโดนวิ่งรอบสนามและว่ายน้ำหนักกว่าทุกวันเป็นเท่าตัว โอ๊ยเกือบตายเลย ฮ่าๆๆๆ”

...เสียงพูดและเสียงหัวเราะใสๆ นั่นทำให้คนฟังกระชุ่มกระชวยไปด้วย แต่สิ่งที่ทำให้สะดุดหูคือที่เธอบอกว่าไปกินเค้กร้านพี่น๊อต

(ไม่นะ!!! ไม่ใช่มั้ง!! น๊อตไหนนะ!! เป็นไปไม่ได้ว่าร้านที่เธอพูดถึงจะเป็นร้านของเพื่อนเรา)

“เอ่อเดี๋ยวๆ เมื่อกี้คุณบอกว่าไปกินเค้กร้านใครนะ!!”

...โอมยกลำตัวให้นั่งตรงแล้วถามกลับไปเหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“เอิ่มร้านชื่อออะไรนะจำไม่ได้ค่ะแต่จำได้ว่าเจ้าของชื่อพี่น๊อตค่ะ ร้านนี้เป็นร้านกาแฟแล้วเปิดมานานมากตั้งแต่ฉันเรียนมัธยมน่ะค่ะ ยิ่งตอนนี้กิจการก็ขยายใหญ่โตเปิดหลายสาขาด้วย คือที่นี่เขามีขนมหลายอย่างค่ะแล้วอร่อยทุกอย่างาเลย”

...หญิงสาวตอบและมองเขาด้วยสายตาแทนคำถามว่าเขามีอะไรข้องใจหรือเปล่า

“น๊อตเหรอ!! ผมก็มีเพื่อนชื่อน๊อตและเปิดร้านกาแฟด้วยนะ นี่คนเดียวกันหรือเปล่าเนี่ย!!”

...โอมพูดอย่างตื่นเต้น

“อ้าวเอ้ะไม่รู้สิคะ!! ฉันไม่ได้รู้จักเขาจริงๆ หรอกค่ะ แต่พี่วินน่าจะรู้จักเพราะเป็นลูกค้าประจำ ฉันรู้จักชื่อว่าเขาเป็นเจ้าของร้านแค่นั้นแหละ ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก”

“แล้วเมื่อกี้คุณว่าไปกินตอนไหนนะ!!”

“หูยยยย..นานมากแล้วค่ะ ตั้งแต่อยู่มอปลายโน่น ก็ราวๆ เจ็ดแปดปีแล้วล่ะ เดี๋ยวนะคิดก่อน!! แต่วันนั้นน่าจะเป็นวันไปสอบนี่แหละ พอสอบเสร็จก็ขอให้พี่วินพาไปกินขนมที่ร้านพี่น๊อต ทำไมคะมีอะไรเหรอ!!”

...เธอตอบแล้วถามกลับเพราะแปลกใจกับท่าทางของเขา

...โอมมองเธอนิ่งและเงียบ เขานึกทบทวนภาพบรรยากาศภายในร้านของเพื่อนในวันนั้น ภาพที่เขามองเด็กนักเรียนมัธยมปลายผ่านกลีบดอกกล้วยไม้แคทลียาที่เกือบจะเลือนหายไปจนมาถึงวันนี้ แล้วนึกย้อนไปยังวันนั้นที่ตลาดที่เขามีโอกาสเห็นเธอผ่านกลีบดอกกล้วยไม้อีกครั้งจนแอบบันทึกวีดีโอไว้โดยเธอไม่รู้ตัว

...จนมาวันนี้ได้นึกย้อนกลับไปถึงผู้หญิงที่เขาผูกเรื่องราวผ่านดอกกล้วยไม้ไว้ในอดีต จนมาถึงคนที่กำลังนั่งสวมมงกุฎกล้วยไม้อยู่ตรงหน้าตอนนี้ คงจะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจากเด็กนักเรียนมอปลายในวันนั้นจนเวลาผ่านไปให้มาเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า วันนี้

...โอมยังก้ำกึ่งกับความคิดว่าไม่อยากจะเชื่อกับการเดินทางของเรื่องราวที่ยังอยู่ในใจเขา แต่หัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ตอนนี้มันพอจะเป็นคำตอบให้ได้ว่าไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว

“คุณเป็นอะไรคะ!!! ทำไมทำหน้าแปลกๆ คิดอะไรอยู่!!”

...เธอถามเขาเพราะสงสัยกับท่าทีและสายตาแปลกๆ นั่นที่เหมือนจะมองเธอแต่มันกลับเลื่อนลอยเหมือนคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

“อ๋อเปล่าครับ!! เดี๋ยวผมจะส่งคลิปนี้ให้คุณวิทนะครับและบอกว่าฝากให้คุณแม่คุณได้ดูด้วย ท่านจะได้สบายใจว่าคุณสบายดี”

...โอมเปลี่ยนเรื่องพูดทันที เพราะต่อให้เขาพูดในสิ่งที่กำลังคิด เธอก็ไม่มีวันรู้หรือเข้าใจหรอก เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดกับเขา ไม่ได้เกิดกับเธอ เขาเป็นคนเห็นและรู้สึกกับสิ่งที่เห็น โดยคนที่ถูกมองเห็นนั้นไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวหรือรู้ตัวแต่อย่างใด เขาจึงเลือกที่จะไม่พูดเสียดีกว่า

“ฉันกินตั้งเยอะแล้ว แต่คุณไม่เห็นกินเลย กินหน่อยสิ!! อร่อยนะ!! เอาๆ เดี๋ยวฉันตักให้ชิมก็ได้ เอา...นี่เลย!! นี่ๆ”

...เบญรดาพูดแล้วหยิบช้อนของเขาลงตักเค้กพร้อมกับยื่นไปใกล้เพื่อจะแกล้งป้อนเขาให้ดูสนุกสนาน

....................