มงกุฎกล้วยไม้ 16/1

...โอมซึ่งกำลังอยู่ในวังวนการปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ อยู่นั้นรีบยกมือขึ้นกุมมือที่ถือช้อนคาไว้ แล้วมองเข้าไปในดวงตาคู่คมสวยนั่น

“ปกติผมไม่ค่อยชอบทานของแบบนี้ แต่นี่ผมจะทาน เพราะคุณเป็นคนป้อนนะครับ”

...โอมพูดจบก็ทานเค้กที่เธอตักให้โดยมือใหญ่ของเขายังคงกุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

...เบญรดารู้สึกเหมือนความอบอุ่นจนเกือบร้อนนั่นวิ่งผ่านมือเขาเข้ามาสู่มือเธอแล้ววิ่งมาตามแขน มาเรื่อยๆ จนถึงไหล่แล้วเข้าไปยังหน้าอกด้านซ้าย มันเป็นความร้อนผะผ่าว วูบวาบ และมีปฏิกิริยาไปกระตุ้นให้หัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ ความรู้สึกแปลกใหม่นี้ทำให้เบ็ญรดาตกใจจนต้องรีบดึงมือกลับ

เคล้งงงง!!!!

...ช้อนตักเค้กหลุดจากมือแล้วหล่นกระทบจานของเขา

...เมื่อเบญรดาดึงมือข้างที่ถูกกุมไว้กลับมา ก็รีบนำมากุมเข้าด้วยกันและก้มหน้าลงมองมือตัวเองโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“เอ่ออ!! ฉะ...ฉันกลับขึ้นข้างบนดีกว่าค่ะะ”

...เธอพูดตะกุกตะกักโดยไม่มองหน้าเขา แล้วรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบกล่องมือถือมากอดไว้แนบอกก่อนจะเบี่ยงตัวออกมาให้พ้นโต๊ะ แล้วเดินตรงไปยังบันไดก้าวเท้าไวๆ ฉับๆ ไปตามทางเดินปูนซีเมนต์เพื่อขึ้นไปยังบ้านพักหลังใหญ่ด้านบน

...โอมนั่งมองร่างที่เดินออกไปพร้อมมงกุฎกล้วยไม้ที่ยังสวมอยู่บนศีรษะนั่น หัวใจชายหนุ่มเองก็เต้นรัวเร็วไม่ต่างจากเธอ ยิ่งเมื่อคำตอบชัดเจนว่าเด็กมัธยมปลายวันนั้นคือเธอในวันนี้ ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกหวั่นไหวจู่โจมเข้ามาจนบอกไม่ถูก และเพราะบอกไม่ถูกนี่แหละที่ทำให้ต้องนั่งเงียบมองเธอเดินไปโดยไม่ทันได้พูโอะไรสักคำ

....................

...เบ็ญรดากลับมาถึงห้องพักก็ยังรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายกับความรู้สึกทีเกิดขึ้นเมื่อครู่ ใบหน้าและร่างกายยังเกิดอาการวูบวาบเป็นระยะๆ จนคิดว่าต้องหาอะไรทำเพื่อไม่ให้รู้สึกไปกับมันนานเกินไป

...แล้วเธอก็รีบแกะโทรศัพท์มือถือมาเปิดเครื่องดูพร้อมทั้งจัดการเสียบสายชาร์จแบตเตอรี่ไปด้วย และเขาใส่ซิมการ์ดหมายเลขโทรศัพท์ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าบุคคลแรกที่เธอต้องติดต่อกลับไปให้เร็วที่สุดคือ..

“ฮัลโหล ท่านคะหนูเองค่ะ ไม่ทราบว่าทุกอย่างเป็นอย่างไรบ้างคะ!!”

...เบญรดารีบยิงคำถามทันทีเมื่อท่าน ผบ.ตร. รับสาย

“อ้าวแล้วเป็นอย่างไรบ้าง!! ดีขึ้นแล้วเหรอ!! ทางนี้ไม่ต้องห่วงอะไรนะ อาซือมันเปิดปากออกมาหมดแล้ว เหลือแต่ทางนั้นถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็ต้องเริ่มสืบหาที่อยู่พ่อเลี้ยงทรงพลให้ชัดเจน เพราะอาซือมันบอกว่าอาทิตย์หน้าจะมีของส่งมาจากรัฐฉาน แล้วจะมีการขนส่งเข้ามาเก็บไว้ที่โกดังใกล้ๆ ทางไปวัดอุโมงค์นั่นแหละ ต้องหาตัวพ่อเลี้ยงให้เจอจะได้คอยสะกดรอยตามมัน เพราะถ้าเป็นของชุดใหญ่มันมักไปดูด้วยตัวเอง ถึงวันนั้นถ้าจังหวะเข้าข้างก็ชาร์จได้เลย”

“ค่ะ รับทราบค่ะ หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะและอยากให้ส่วนกลางดูที่พักในเมืองให้ใหม่ค่ะ เพราะที่เก่าพวกนั้นรู้แล้วหนูกลับไปที่นั่นไม่ได้แล้วค่ะ ถ้าได้ที่พักเมื่อไหร่หนูจะรีบเข้าไปเตรียมตัวสืบหาพ่อเลี้ยงต่อเลยค่ะ”

“อื่มดีมาก อีกอย่างถ้าหมวดไปอยู่ในเมืองจะได้ไปหาที่รักษาสะดวกขึ้นด้วย แล้วที่สำคัญเราไม่ควรรบกวนประชาชนที่ไม่เกี่ยวข้องกับแผนงานนานเกินไป แม้จะเป็นคนรู้จักก็เถอะ เพราะงานของเรามันเสี่ยงมากหากพลาดพลั้งไปทำให้เขาได้รับอันตรายขึ้นมาเดี๋ยวเรื่องก็จะจบยากไปใหญ่ เข้าใจมั้ย!!”

“เข้าใจค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูรบกวนส่วนกลางหาที่พักให้ด่วนที่สุดเลยนะคะ เราเหลือเวลาไม่มากที่จะสืบหาตัวพ่อเลี้ยง ส่วนหนูพร้อมย้ายออกจากพิกัดเดิมได้ตลอดเวลาค่ะท่าน”

“โอเค ผมจะเร่งให้คนจัดการหาที่พักให้เร็วที่สุด จะไม่ให้เกินสองวันนี้แหละ งั้นค่อยคุยกันอีกทีตอนได้ที่พักแล้วกันนะ”

...ท่าน ผบ.ตร. วางสายไปแล้ว เหลือแต่เบญรดาที่ยังนั่งอยู่ในท่าโทรศัพท์มือถือแนบหูเพราะใจคิดถึงแต่เรื่องจะวางแผนอย่างไรเพื่อให้รู้ว่าพ่อเลี้ยงทรงพลอยู่ที่ไหน และความคิดนี้ก็เหวี่ยงเธอออกจากความรู้สึกวูบวาบเมื่อครู่ได้อย่างเฉียบขาด

...เพราะเธอเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ ไม่ใช่สิ่งนั้นที่เขาเรียกกันว่าความรัก เธอบอกตัวเองว่าจะไม่เผลอไผลไปกับความรู้สึกพิเศษเมื่อครู่อีกแล้ว และตอกย้ำเหมือนตอกตะปูอีกทีว่าความรู้สึกวูบวาบเมื่อสักครู่เป็นเรื่องไร้สาระและไม่ควรใส่ใจกับมันอีก

....................