มงกุฎกล้วยไม้ 7/2

“หนูเคยได้ยินไอ้อาซือมันพูดกับคนของพ่อเลี้ยงค่ะว่าให้ไปรอรับของที่อำเภอเชียงของค่ะซึ่งของจะมาจากรัฐฉานค่ะ และได้ยินมันพูดเรื่องโกดังสินค้าด้วยค่ะแสดงว่าที่เชียงของต้องมีโกดังที่พวกมันหลอกตาว่าเป็นสินค้าทั่วไปที่สั่งมาจากจีนแต่มันต้องเป็นที่เก็บยาบ้าด้วยแน่นอนค่ะ”

...อุมาพรหรือออมนั่งบอกสิ่งที่เคยได้ยินมาผ่านช่องเล็กๆ ให้กับทนาย นายพลตฤณ และโอม ได้ฟังถึงความน่าจะเป็นไปได้ต่อสถานที่ที่ใช้กักเก็บสินค้าซึ่งเป็นยาเสพติดและการรับของถ่ายของ

...ทุกคนตั้งใจฟังออมเพื่อเก็บเป็นข้อมูล และนี่เป็นการขอใช้สิทธิ์เพื่อให้จำเลยได้พูดคุยกับทนายความของตัวเองในการต่อสู้คดีต่อไปโดยไม่มีใครรู้ว่าการพูดคุยครั้งนี้มีเนื้องหาอย่างไรบ้าง

“แล้วเคยได้ยินมันพูดถึงที่อื่นอีกไหม!!”

...นายพลตฤณที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ช่วยเฉพาะกิจของทนายความ ถามกลับไป

...ออมมองหน้าท่านนายพลแล้วพยายามคิดทบทวนว่าที่ผ่านมามีอะไรคลับคล้ายคลับคลากับเรื่องแบบนี้อีกบ้าง

“อ้อมีค่ะ!! เคยได้ยินพ่อเลี้ยงคุยโทรศัพท์บอกลูกน้องให้ไปเอาฝิ่นดิบจากบนดอยที่อำเภอฝางค่ะแล้วส่งกลับไปยังโรงงานที่อยู่ทางตอนเหนือของรัฐฉานเพื่อให้เขาผลิตออกมาเป็นผงขาว แล้วรอให้เขาส่งกลับมาอีกทีเพื่อทางนี้จะเอาของส่งต่อไปมาเลเซียค่ะ”

...คำพูดฉะฉานที่แสดงถึงความมั่นใจในสิ่งที่ได้ยินมาประกอบกับความเคียดแค้นที่โดนพ่อเลี้ยงทรงพลยกเทกลางอากาศเมื่อเธอโดนจับโดยไม่มีแม้แต่การติดต่อขอเยี่ยมเลย

“หนูคิดว่าลูกน้องตัวเป้งๆ ของพ่อเลี้ยงที่มีอยู่เจ็ดแปดคนแต่ไอ้อาซือดูจะโง่ๆ ที่สุดค่ะ เพราะหนูเคยถามเรื่องยาบ้าไปเรื่อยเปื่อยกับมันแล้วมันตอบหนูหมดค่ะ ถ้าคุณอาสามารถเอาอาซือมาเค้นข้อมูลได้ล่ะก็ คงไม่ยากที่จะสืบต่อกับวงจรของพ่อเลี้ยงค่ะ”

...สีหน้าและแววตาของออมหมายมั่นอย่างยิ่งที่จะทิ้งทวนให้ตัวเองพลิกกลับมาเป็นคนสร้างประโยชน์ให้ทางการก่อนที่จะคาดคะเนไม่ได้กับอนาคตตัวเอง แต่ลึกๆ เธอก็ตะขิดตะขวงใจกับบางเรื่องอยู่เช่นกันนั่นคือ...

“แต่หนูทราบมาว่าพ่อเลี้ยงเคยจัดการตัดตอนกับคนที่ทำงานพลาดจนโดนจับได้มาหลายคนแล้วค่ะ หนูเองก็ไม่มั่นใจว่าจะกลายเป็นรายต่อไปหรือเปล่าแต่หากเป็นเช่นนั้นขอให้หนูใช้เวลาที่เหลืออยู่ชดใช้กับความผิดพลาดทั้งหมดก็แล้วกันค่ะ”

...ออมพูดจบก็มีสีหน้าเศร้าแล้วน้ำตาก็ซึมจนล้นดวงตาแต่เธอพยายามกลั้นไว้และหันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้น้องชายเห็น

“อย่าพูดแบบนั้นสิพี่ออม ผมว่าพี่อยู่ในนี้มันคงทำอะไรไม่ได้หรอกมั้ง อีกอย่างถ้ามันยังมีความเป็นคนเหลืออยู่บ้างผมว่ามันต้องคิดถึงพี่ตอนที่อยู่ด้วยกันบ้าง คนเราต่อให้ชั่วร้ายแค่ไหนแต่ก็มีมุมความผูกพันธ์บ้างแหละครับ”

...โอมพูดปลอบพี่สาว

“แกรู้จักพ่อเลี้ยงทรงพลน้อยไปแล้วโอม คนคนนี้ทั้งใจดำอำมหิตและเลือดเย็น ที่พี่พูดได้เพราะเขายังเคยพาพี่ไปดูตอนให้ลูกน้องทรมานคนขนยาแต่โดนตำรวจจับได้ที่ลำปาง มันช่างโหดเหี้ยมผิดมนุษย์และต้องเลือดเย็นอย่างมันไงถึงทำได้ทุกอย่างแม้แต่ฆ่าคนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับมัน”

...ออมเล่าสิ่งที่เคยไปเห็นแล้วกับขมกรามแน่น ตามองออกไปนอกหน้าต่างนึกถึงภาพที่โกดังร้างแห่งหนึ่งที่พ่อเลี้ยงเคยพาไปดูการทรมานญาติของเขา โดยการเอาเชือกผูกคอแล้วให้ลูกน้องค่อยดึงๆ ขึ้นไปบนคานหลังคา

...ภาพญาติของพ่อเลี้ยงทรงพลดิ้นกระแด่วๆ อยู่กลางอากาศยังคงชัดอยู่ในสมองไม่เคยลืมหากแต่ตอนนั้นเธออยู่ในภาวะคนเสพตาที่ยืนหัวเราะร่าไปกับพ่อเลี้ยงในขณะมองคนคนนั้นค่อยๆ ขาดใจตายอยู่กลางอากาศ

...แต่หากวันนี้ พรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้คนถูกเก็บจะเป็นเธอ และต่อให้กลัวหรือเสียใจหนักหนาแค่ไหนก็คงหนีไม่พ้นหากพ่อเลี้ยงจะทำเสียอย่าง แต่อย่างน้อยก่อนลมหายใจสุดท้ายจะมาเยือนออมขอพลีชีพทั้งหมดพลิกขั้วกลับมาอยู่ฝ่ายถูกต้องดีกว่า

...โอมมองหน้าพี่สาวแล้วคิดเลยเถิดไปถึงว่าหากวันหนึ่งวันใดที่ทางเรือนจำโทรไปแจ้งแก่เขาว่าพี่สาวเขาได้เสียชีวิตแล้ววันนั้นเขาจะทำอย่างไร บุคคลสำคัญที่สุดในชีวิตอีกสองคนที่เข้าใจว่าลูกสาวยังคงอยู่ปกติสุขจะเป็นอย่างไรเมื่อรู้เรื่องทั้งหมด

....................

...นายพลตฤณกลับมาจากเชียงใหม่พร้อมข้อมูลที่น่าพอใจ และข้อมูลนั้นก็ถูกส่งต่อไปยังผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติในวาระส่วนตัวโดยยังไม่อยากให้ตำรวนายอื่นๆ รับรู้เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าในเข่งปลาจะมีปลาอยู่จำนวนหนึ่งที่ตกเป็นเบี้ยล่างของเงินสกปรกที่รับมาสนองตัวเอง

“ผมได้รับข้อมูลของท่านแล้วครับ เดี๋ยวจะรีบหาเวลาคุยกับรอง และอีกสักสองคนที่ไว้ใจได้เพื่อปรึกษาเรื่องนี้โดยเฉพาะก่อนจะเรียกทีมที่กลับจากอังกฤษมารับงานไปจัดการต่อ ขอบคุณท่านมากนะครับ ผมเคารพและศรัทธาท่านมากแม้จะเกษียณไปแล้วแต่หัวใจของท่านก็ยังพร้อมช่วยงานแผ่นดิน”

...น้ำเสียงท่านผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติที่กรอกมาตามสายโทรศัพท์นั้น นายพลตฤณฟังแล้วรู้สึกสบายใจและมีความหวังว่าจะล้มช้างตัวใหญ่ทางภาคเหนือได้

“ครับท่าน!!! ขอบคุณท่านเช่นกันที่จะทำให้เรื่องนี้ถูกจัดการเสียทีเพราะมันหมักหมมบ่มหนองมานานเหลือเกิน ถ้าจัดการคนคนนี้ได้ล่ะก็ พวกปลาซิวปลาสร้อยก็จะสะดุดขาตัวเองแล้วล้มเป็นโดมิโน่เองเลยครับ ที่สำคัญงานนี้ต้องใช้ทีมที่เก่งกาจเท่านั้นถึงจะเอาอยู่ ผมถึงพูดกรอกหูลูกสาวตลอดว่าเกิดมารับรู้ว่าเป็นตัวเราแค่ชาติเดียว ฉะนั้นจงอย่าเสียชาติเกิดครับท่าน”

...นายพลตฤณกล่าวกลับไป แล้วการสนทนาระหว่างท่านผู้บัญชาตำรวจแห่งชาติกับนายพลตฤณก็จบลงอย่างมีความหวังทั้งสองคน

....................