มงกุฎกล้วยไม้ 8/3

...โอมยืนครุ่นคิดบางอย่างอยู่ตรงราวระเบียงบ้านไม้สักหลังใหญ่ เขาอยู่ในชุดเสื้อยึดสีขาวมีเสื้อยีนส์สวมทับอีกทีและกางเกงยีนส์ เรื่องที่กำลังครุ่นคิดก็คือเรื่องที่ออมเคยเล่าให้นายพลตฤณและทนายและเขาฟังว่าหลังจากนี้ท่านนายพลจะทำอย่างไรต่อไปทำไมถึงเงียบจนผิดปกติ

...แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือซึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้สักดังขึ้น โอมหันมาแล้วเดินมาหยิบดูหน้าจอโทรศัพท์เห็นหมายเลขขึ้นต้นด้วยรหัสพื้นที่เชียงใหม่แล้วกดรับสาย

...โอมตกใจแทบช็อคทำอะไรไม่ถูกหลังจากวางสายจากเจ้าหน้าที่ของทัณฑสถานหญิงเชียงใหม่ เขาพยายามพาร่างไปหาเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุดตรงระเบียงบ้านพักไม้สักหลังใหญ่

...เสียงของเจ้าหน้าที่ยังคงก้องอยู่ในหัวบอกว่าอุมาพรพี่สาวของเขาได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันสาเหตุเพราะถูกวางยาพิษ และทางเรือนจำได้แจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วเพื่อให้เข้าไปตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้นกับอุมาพร ทำไมเธอถึงถูกวางยา

...อาการตื้อที่ตีขึ้นเป็นริ้วๆ มากระจุกอยู่ตรงลำคอและเจ็บแปลบตรงหัวใจ เบ้าตาร้อนผ่าวจนน้ำตาไหลออกมา

“พี่ออม!!! ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้!! พี่ออม!!! ฮือออ!!”

...เขารำพันออกมาได้แค่นั้นเพราะความเสียใจจุกอกทำให้คอหอยตีบตันจนรำพันไม่ออก ความรู้สึกทุกอย่างดำดิ่งลงสู่ความมืดมน

...โอมพยายามกลั้นเก็บความเสียใจไว้แล้วตั้งสติ สายตาทอดยาวออกไปแต่กลับมองอะไรไม่เห็นเพราะม่านน้ำตาทำให้ทุกอย่างพล่ามัวไปหมด และหัวใจที่ตอนนี้มีแต่ความเสียใจ เศร้าใจ ทุกข์ใจว่าจะบอกพ่อกับแม่อย่างไรกับเรื่องที่เขาเพิ่งได้รับข่าวเมื่อสักครู่

...ความเสียใจทำให้ตื้อจนต้องฟุบหน้าร้องไห้ลงกับฝ่ามือ นึกถึงว่าออมพี่สาวกำลังจะพลิกตัวเองกลับมาสร้างประโยชน์ให้ทางการเพื่อกำจัดพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าพี่สาวเพียงคนเดียวของเขา คนที่คอยดูแลเขาทุกอย่างตอนเรียนอยู่เมืองนอกจนเขาเหมือนได้อยู่ใกล้พ่อแม่กลับต้องมาถูกพ่อเลี้ยงทรงพลฆ่าเสียแล้ว

“ฮืออออ!!!....พี่ออม....ฮืออออๆๆๆๆ”

...เสียงร้องไห้ของผู้ชายคนนี้สะท้อนสะท้านเข้าไปถึงขั้วหัวใจของลูกน้องที่ยืนหลบอยู่ใกล้ๆ  อินตาและแสงดาวยืนดูอยุ่ตั้งแต่เขารับโทรศัพท์แล้ว จึงเข้าใจได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองรู้สึกสะเทือนใจจนแสงดาวถึงกับร้องไห้ตามนายผู้ชายไปด้วย

....................

...นายพลตฤณและวีรวิทย์ถึงกับตระหนกตกใจกับข่าวร้ายที่ได้รับจากโอม ว่าออมพี่สาวเขาถูกวางยาพิษในเรือนจำและเสียชีวิตแล้ว ตอนนี้รอชันสูตรศพอย่างละเอียดอีกครั้งก่อนจะอนุญาตให้ญาติรับศพไปทำพิธีบำเพ็ญกุศลต่อไป

...ยิ่งท่านนายพลด้วยแล้วยิ่งรู้สึกใจหายจนบอกไม่ถูกเพราะยังจำหน้าตาของออมได้ทุกกระเบียดนิ้วในวันที่นั่งฟังข้อมูลจากเธอ และก็รู้ทันทีว่าการตายของออมครั้งนี้เป็นฝีมือใคร

...วิทเองก็เสียใจและเห็นใจโอมเป็นอย่างมาก ทุกคนกำลังจะช่วยกันแก้ไขให้เธอได้รับความยุติธรรมอยู่แล้ว แต่กลับต้องมาสังเวยชีวิตให้กับคนใจอำมหิตอย่างพ่อเลี้ยงทรงพลเสียก่อน

...โอมบอกวีรวิทย์ว่าเขาโทรมาส่งข่าวทางนี้ก่อนจะบอกพ่อกับแม่เพราะต้องการตั้งหลักก่อนจะเผชิญหน้าพ่อกับแม่พร้อมข่าวร้ายที่ไม่อยากจะนึกภาพของท่านทั้งสองเลยเมื่อทราบเรื่อง และวีรวิทย์ก็เข้าใจโอมดีจึงปลอบใจให้เขาค่อยๆ ตั้งสติทำใจให้เข้มแข็งพร้อมเผชิญกับเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้นั่นคือความเสียใจของพ่อแม่

....................

...ความเครียดและเสียใจทำให้โอมไม่สามารถข่มตาลงหลับได้ตลอดทั้งคืน แม้จะนั่งเอนกายอยู่กับเก้าอี้ผ้าใบตรงระเบียงก็ตามแต่ใจกลับคิดวนเวียนไม่จบสิ้นจนถึงเช้า

...แสงแรกแห่งวันใหม่ค่อยๆ ส่องสว่างจากขอบฟ้าเหนือภูผาที่สลับซับซ้อนไกลสุดตานั่น จนดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้าแสงสว่างเจิดจ้าปะทะใบหน้าหมองหม่นของเขา โอมหรี่ตามองแสงอาทิตย์ยามเช้าแล้วตัดสินใจลุกจากเก้าอี้เดินเข้าห้องพักส่วนตัวในบ้านไม้สักหลังใหญ่

...โอมก้าวขึ้นรถกระบะสีดำสี่ประตูคันใหญ่อย่างเอื่อยๆ แล้วขับออกจากบ้านริมหน้าผามุ่งหน้าไปยังบ้านที่พ่อแม่พักอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่ ตลอดระยะทางเกือบสองชั่วโมงที่เขาขับรถมาเรื่อยๆ นั้น จิตใจก็ครุ่นคิดตลอดว่าจะบอกพ่อกับแม่อย่างไรดี จนรถมาถึงหน้ารั้วบ้านหลังใหญ่ประตูรั้วเปิดอยู่และมีลุงคนสวนกำลังยกโต๊ะเล็กๆ กลับเข้าบ้าน นั่นหมายถึงพ่อกับแม่เพิ่งเสร็จกิจวัตรใส่บาตรตอนเช้า

...เขาเลี้ยวรถเข้าไปแล้วขับไปจอดยังหน้าประตูบ้านหลังใหญ่ทรงตึก โอมหันหน้าไปมองประตูบ้านและรู้สึกไม่อยากลงจากรถเลย แต่ความจริงเป็นสิ่งที่เขาและพ่อแม่ต้องเผชิญร่วมกันอย่างหลีกไม่พ้นจริงๆ  เขาต้องลงจากรถช้าๆ

....................